Strandmarathon Scheveningen-Zandvoort, 17 maart 2013

Tweede plaats voor Edward in strandmarathon!

Strandmarathon2013
Foto: van de website van de organisatie
Een strandmarathon voor 't goede doel (SOS-Kinderdorpen) van Schevenigen naar Zandvoort. Daar rijdt Edward wel even voor naar 't westen. Echt alleen maar strand. Volgens Edward: 'heeft ie portie strand nu wel gehad. Texel zal een makkie worden... hoopt hij'.
Opnieuw liep hij een erg sterke race. Na 21km lag hij op de 3e plaats, om vervolgens in de tweede helft op te rukken naar de 2e en nog ruim 8 min uit te lopen. De winnaar finishte 9 seconden onder de 3 uur.
Geen (zwarte) beker, die was er alleen voor de eerste plaats. Je kon deze marathon trouwens ook 'blootvoets' afleggen en daar was ook een speciaal klassement voor.
Krantenartikelen

42.2 km
netto
Edward Pechler, tweede plaats 3:05:06


Link naar de website
6 minuten in 12 kilometer goed maken lijkt me geen optie. Dertig seconden per kilometer sneller dan de koploper gaan lopen ga ik niet eens proberen.....
Lees verslagje van Edward>>>
Daar zit je dan om 9:00 in de bus bij Heemstede-Aerdenhout. Propvol. Man naast me heeft deelnemersinfo van internet geprint en leest het nog s rustig na. Ik voel me alles behalve energiek deze morgen

De busreis naar de start duurt lang. Een minuut of 50. Ik ben moe en probeer nog wat te slapen. Met mijn ogen dicht klinken de gesprekken als een groot geroezemoes. Zo nu en dan hoor je wat bekende hardlooponderwerpen. De zestig van Texel hoor ik regelmatig.

Als we er eindelijk zijn kan ik mijn startnummer, met bijbehorend geel hesje, ophalen in een strandtent die speciaal voor ons open is. Er moet nog veel werk verzet worden voor ze deze zomer open kunnen maar voor ons is het perfect, al moet je wel in donker naar het toilet. Er wordt koffie en thee geschonken en overal liggen koeken en snoepjes.

Ik sla over en zoek een plekje op een grote lage tafel waar ik, met mijn rugzak als kussen, nog even verder kan slapen. Het geroezemoes klinkt wat opgewondener dan in de bus. Mijn plan vandaag is om na deze marathon ook nog een trail van 24 km door het nationale park Kennemerland te lopen. Dus ik heb alle slaap nodig die ik nog pakken kan.

Een kwartier voor de start sta ik maar s op en ga ik even testen of mijn vlinderbroekje niet te optimistisch is. Ik ren wat over het strand en zo te zien wordt het een mooie dag. Rokjesdag. Eindelijk mijn benen weer s aan wat zonlicht blootstellen. Ik lever mijn rugzak in en loop naar de start waar ik herkend wordt door de organisator van de zwarte marathon. Hij vraagt of ik nog mee wil doen aan een bevrijdingsfakkeltocht, waarmee hij meteen de stadsmarathon van Den Haag op de kaart wil zetten.

Om 11 uur mogen we los. Eerst 3 kilometer in zuidelijke richting om daarna om te keren zodat we naar Zandvoort kunnen rennen. Blijkbaar is Scheveningen-Zandvoort slechts 36 kilometer. Een paar mannen starten nogal enthousiast. Ik heb geen idee of het estafettelopers zijn of marathonlopers. Ik weet niet hoe ik dat onderscheid moet maken. Zal vast in de nummering zitten. Als ik het keerpunt nader zie ik de snelle starters me alweer tegemoet lopen. Een stuk of vijf tel ik er. Het mag dan slechts een training zijn, maar het wedstrijdelement speelt altijd mee.

Wat dan volgt is een lange saaie "strandwandeling". De zee links en de duinen rechts en de wind gelukkig hoofdzakelijk van achteren. Het strand is op de meeste plekken goed beloopbaar al verlies ik altijd snelheid doordat je toch wat wegzakt. Het drie uurschema kost me teveel moeite. Rond de 4:20 is goed te doen. Het idee dat je in Scheveningen vertrekt om een uurtje of drie later in Zandvoort aan te komen heeft wel iets puurs. Het heeft iets meer nut dan dat je ergens vertrekt, vervolgens uren lang gaat rennen om na 42,195 kilometer weer op dezelfde plek uit te komen.

Wat de "strandwandeling" iets minder saai maakt zijn de kinderen die de estafettemarathon lopen. Een aantal kinderen achter in een soort Jeep die om de beurt een stukje rennen. Soms loop ik een stukje met ze mee. Zo nu en dan springt er een kind achter uit de wagen die echt snel rent. Dik onder de 4:00 per kilometer. Dan moet ik ze even laten gaan. Ondertussen heb ik wat lopers ingehaald en hoor ik uit het publiek dat ik derde lig. Maar ik twijfel of de eerste twee wel marathonlopers zijn. Soms maak ik een praatje met mountainbikers die met de kinderen meefietsen. Eentje biedt aan om mijn muts, die ik al een tijdje in de hand heb, mee te nemen. Dat scheelt weer gewicht.

Bij de halve marathon doorkomst klok ik 1:31 en nog wat seconden. Goed genoeg. Sneller hoeft het niet. Ik zie dat ik eindelijk dichter bij de nummer twee in de buurt kom. Die is vast ingezakt want ik ben niet echt aan het versnellen. De nummer één zie ik nergens. Als ik de nummer twee heb ingehaald en het 30 kilometerpunt nader komt de mountainbiker, die mijn muts heeft, me tegemoet fietsen en weet te melden dat er inderdaad nog een marathonloper voor me loopt met ruim 6 minuten voorsprong. 6 minuten in 12 kilometer goed maken lijkt me geen optie. Dertig seconden per kilometer sneller dan de koploper gaan lopen ga ik niet eens proberen.

Er volgt een redelijk verlaten stuk strand. Zandvoort is al te zien maar komt niet echt dichterbij. De kinderen hebben hun eindsprint ingezet en sprinten alleen nog maar korte stukjes, om vervolgens snel te wisselen. Al snel zie ik ze bijna niet meer. Hoe goed ik me de laatste tijd ook voel het gaat niet vanzelf meer. Straks nog 24 kilometer door Kennemerland zwerven is een mooi vooruitzicht. Het afwisselende landschap en de mooie beklimmingen en afdalingen. Maar eerst nog finishen in Zandvoort. Als ik eindelijk in Zandvoort ben zie ik dat de finish bij de duinen is. Ik kies de kortste route door het water naar het mulle zand bij de finish. Een applaus en een medaille. Al is rennen nog zo mooi. Even niet meer rennen is soms nog mooier.

Er zijn douches geregeld bij de reddingsbrigade, waar ik na wat fruit en sportdrank naar binnen te hebben gewerkt, maar snel gebruik van maak. Als ik na het douchen nog even via een lange trap het strand op ga voel ik opeens mijn knie. Dat voelt niet goed. Het zal toch niet? Ik strek wat en loop nog wat rond. Maar even afwachten of het rennen nog gaat straks. Als ik in Kennemerland aankom voel ik bij het uitstappen dat rennen moeilijk gaat worden. Eerst maar wandelen. Het vervelende is dat hier allemaal paadjes zijn die uitnodigen om te gaan rennen. Ik kan de uitnodiging niet weerstaan en schakel van wandelen langzaam over op rennen. Omhoog gaat het nog wel maar bij het afdalen stop ik toch maar. Die 24 kilometer gaat het niet worden en ik wandel terug. Toch 4 kilometer in 44 minuten. Rusten is nu verstandiger.

Als ik na een autorit van meer dan twee uur thuiskom stap ik al wat makkelijker uit de auto. Die knie komt wel goed. Te vaak wat rare bewegingen in het mulle zand gemaakt.

Groetjes,

Edward

Als zijn knie verder geen problemen geeft gaat hij in Rotterdam zijn PR op de marathon ook verpulveren.Dan eindelijk het viaduct.



Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2019  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst