Self Transcendence, Amsterdam, 100km, 25 mei 2013
Edward voltooit 100km in Amsterdam!
Derde plaats en overall clubrecord! Gefeliciteerd!

Edward 1 klein
Foto: Vanessa
Edward Pechler is er vandaag in geslaagd een unieke prestatie neer te zetten. De man die 't hele jaar al iedereen verbaast, loopt een week na de 4daagse in Apeldoorn zijn eerste 100km.
De plaats die hij daarvoor gekozen heeft is Amsterdam, in de Self Transcendence (= "zelf-overstijging") 50/100km. Met 44 rondjes van 2243m + aanloopstuk in het Amsterdamse Bos kwam hij na 9:38:12 over de finish. 't Lijkt er op dat hij tijdens die race geen zwakke momenten gekend heeft, maar de smeuige details horen we vast nog wel.....
Er zijn 3 filmpjes van Edward bij de 66 KM , bij zijn LAATSTE RONDJE en natuurlijk de FINISH. Vanessa bedankt voor de prachtfilmpjes!
Zijn tijd is een overall verbetering van het LB-100km clubrecord daterend van 2006 van Jodi Kremer (9:41:46, gelopen in Winschoten) en tevens een nieuw clubrecord M45.
En foto's kun je HIER vinden. Zie b.v. de foto van Edward na 100km
Verslag van Edward met meer foto's.
100km netto
Edward Pechler - 3e plaats overall 9:38:12 PR, CR!


Link naar de website

Ik wil eerst de sterrenbeelden afwerken maar dat is te ingewikkeld na ruim 70 kilometer. Dan maar een reis door de maanden. Ik begin met januari zodat ik in december finish..............
Lees verslagje van Edward>>>

Hier een verslagje van een prachtige loop!

Ik had me voor de 50 km ingeschreven maar na de hardloop4daagse, waar ik snel gelopen heb, wordt het nu toch echt tijd voor het langzamere langere werk. Vanessa vindt dat ik beter de 100 km kan doen. Een mooie gelegenheid om een keer verder dan zestig km te lopen en een kans om meer dan een werkdag te rennen. Dinsdag een mail naar de organisatie gestuurd met de vraag of ik de afstand nog kan omzetten naar de 100 km. Dat was geen probleem...oeps. Ja opeens is het zover. Niet echt op voorbereid. Niet specifiek voor getraind. Wat nu? Hoe ga ik dit aanpakken. De spieren voelen best goed na de hardloop4daagse. Toch maar even rust gunnen. Voor trainen is het nu te laat. Ik vertrouw op wat ik het hele jaar al doe. Veel marathons, ultra's en trails lopen is ook een training.

Donderdag
Op zoek naar watermeloenen. €5,00 bij de Appie en Jumbo. Duur maar ik moet toch eten voor en vooral tijdens de 100 km. We kopen er een paar. Dan zie ik een man in Beijum lopen met een watermeloen. Ik vraag waar hij die gekocht heeft en wat die kost. Voor €3,00 bij de Lidl. Even later loop ik met een doos watermeloenen de Lidl uit. Ook scoor ik nog 2 tuinstoelen en een tafeltje voor de verzorging. Ik zoek snel een sportmassage in de buurt van mijn werk en het lukt om een afspraak voor donderdag te maken. Tijdens de massage merk ik dat niet al mijn spieren even soepel zijn. Maar wat veel erger is, is dat ik voor het eerst zie dat ik een behoorlijk rode plek op mijn scheen heb. Precies daar waar ik drie en een halve week geleden een teek heb verwijderd die ik in Duitsland had opgelopen. Dat is geen goed nieuws. De huisarts is al niet meer te bereiken en de doktersdienst vindt het geen spoed. Ik probeer er maar niet aan te denken en ga tuinieren en alvast repen en zeewierdriehoekjes maken voor zaterdag.

Vrijdag
Vrijdagochtend meteen naar mijn huisarts. Antibiotica kuur gekregen en nog even bloed laten prikken. Op de uitslag krijg ik volgende week pas te horen en ik twijfel of ik meteen met de kuur zal beginnen ivm de 100 km. Maar mijn gezondheid is belangrijker en ik begin maar meteen met de kuur. De ziekte van Lyme is een ziekte die je echt niet wil. "Zon op huid vermijden" staat op de verpakking van de kuur. Zon? Die heb ik al weken niet gezien. Dus dat zal morgen ook wel meevallen.

Zaterdag
Als we na een nacht in Haarlem in het Amsterdamse bos aankomen is het druk. Er wordt volop gesport hier en we zien veel ouders die hun kinderen naar oa hockey brengen. De start is om negen uur. We maken onze verzorgingspost in orde en slepen onze voorraad met voornamelijk fruit naar het nieuwe campingtafeltje. Dat ziet er niet alleen professioneel uit, maar vooral erg lekker. Het is verrassend mooi weer. Het is nog wel wat fris maar Ik zie zelfs een zonnetje. Maar niet al te bloot aankleden dan ivm de antibiotica kuur. Wat een rust deze wedstrijd. Slechts een stuk of 13 deelnemers. Geen gedrang, geen gestress.

We starten ietsje later. Bij de start wordt nog gemeld dat een loper uit Duitsland 7:15 wil lopen. Das wel erg hard. Na een moment van stilte voor zelfreflectie gaan we van start. Ik twijfel. Twee Duitsers gaan er als een speer vandoor en de rest start erg langzaam. Ik had Jodi nog om wat tips gevraagd en volg zijn advies: ik begin nog langzamer dan ik denk te kunnen. Ik loop met de rem én de handrem erop. Ik denk terug aan de mail van Jodi, zijn tips en zijn enthousiasme. Genieten, niet negatief denken als het even niet gaat. Gewoon je rust pakken. Blij zijn dat je dit kan!  

Daar ga je dan, en na een aanlooplusje beginnen de rondjes. 44 moet ik er. Ik deel het in vieren en ga er eerst 11 lopen. Verder niet denken aan tijd of afstand. Gewoon 11 rondjes lopen. Het eerste rondje is het nog even de weg zoeken. Het is een afwisselend rondje met wat kleine klimmetjes en verschillende ondergronden. Alleen de laatste 150 meter een stuk vlak asfalt. Ik vind het wel prettig. Bochtjes maken en zoeken welk stuk van het pad het makkelijkst loopt. Het is zeker geen saai rondje. Al snel ben ik de tel kwijt. Ik probeer andere dingen uit, zoals tellen hoeveel bochten er in een rondje zitten maar ook dit lukt me geen enkele keer. Ach het maakt niet uit. Ik vermaak met het kijken naar de vele trainingsgroepjes die actief zijn in het park. Niet alleen hardloopgroepjes maar ook crossfit achtige groepen. Ziet er goed uit. Opdrukken, spidermanbewegingen over het gras, springen en soms een stukje sprinten. Ook de vogels fluiten er enthousiast op los. Ik geniet. Ik geef high fives aan overhangende bladeren. Zo probeer ik ook mijn armen ontspannen te houden. Soms moet ik bijna springen om ze te kunnen aanraken.

Elke ronde is mijn supporteam, Vanessa, er om mij te voorzien van vooral watermeloen. Ik was nog speciaal teruggereden voor mijn gelletjes, maar wil ze eigenlijk niet gebruiken. Kijken hoever ik kom op watermeloen, mango en banaan. De zeewierdriehoekjes gaan er ook makkelijk in. Als ik het even wat moeilijker heb vraag ik of Vanessa een rondje meeloopt. Ze moet toch wat inlopen voor de Marikenloop van morgen. Als Vanessa meldt dat ik er 12 rondjes op heb zitten, probeer ik een nieuwe telpoging. Nog 32 rondjes. Dat is 4x8. Dus 8 rondjes tellen moet toch lukken? Bij rondje zes of zo weet ik het al niet zeker meer. Ben de tel kwijt. Soms is er iemand in het bos die weet waar je mee bezig bent maar de meesten hebben geen idee dat die lopers met een startnummer bezig zijn met 100 km. Een grote groep sportende dames die heftige oefeningen in het gras doen beginnen net als ik langskom met een stukje rennen. Het veld stroomt leeg en ik word omringd door kwebbelende dames. Gezellig hobbel ik een stukje met ze mee.

De 50 km gaat om twaalf uur van start en daardoor wordt het elk rondje wat drukker bij de start. Sommigen lopen wat in, anderen staan te wachten op wat komen gaat en moedigen de 100 kilometerlopers aan. Als ik de helft nader, zet ik mijn geheime wapen in: de iPod shuffle. Ik heb er afleveringen van Spijkers met Koppen opstaan. Ook wat relaxte muziek, natuurlijk een reggaeplaylist en een powerplaylist. Ik begin met Spijkers met Koppen. Het geklets leidt af en ik probeer ook weer rondjes te tellen maar dat gaat maar enkele rondjes goed. Ondertussen ben ik al meerdere keren ingehaald door de snelle Duitsers, en heb ik zelf ook al wat lopers meerdere keren ingehaald. Ik praat nauwelijks. Meer dan een "hoi" en "gaat het?" kom ik niet als ik iemand inhaal. Ik probeer mijn playlist met relaxte muziek maar dat werkt niet. Dan maar reggae. Er zijn wat meer lopers nu de 50 ook gestart is. Vol bewondering haal ik zo nu en dan een oude man in. Hij loopt de 50 km en heeft een prachtige soepele loopstijl. Zo wil iedereen wel oud worden.

Ik kijk nauwelijks op mijn horloge. Afstand, snelheid is niet belangrijk. Nadenken over hoeveel kilometer of nog erger hoeveel uur je nog moet lopen heeft geen nut. Ik denk in rondjes die ik opdeel in stukjes die ik kan overzien. Waarom weet ik niet maar als mijn horloge weer trilt en piept kijk ik dit keer wel. Ronde 60 zie ik staan. 60 kilometer. Verder heb ik nog nooit gelopen. Nu gaat het beginnen. Ik loop nog en de pijn die ik de eerste uren in mijn rechterkuit had voel ik niet meer of het is omdat mijn lichaam nu op veel meer plekken pijn doet waardoor het niet meer opvalt. Maar de pijn is dragelijk. Ik draai mijn rondjes en neem telkens een kleine wandelpauzes bij de verzorgingspost voor een tomaatje of een stukje watermeloen. Bij de 50 km ga ik even zitten. De campingstoelen zitten erg lekker. Ik krijg een dekentje van Vanessa en eet rustig wat. De watermeloen is heerlijk rijp en zoet. Eet wat stukjes van mijn repen en drink wat kokossap. Ik doe mijn ogen 30 seconden dicht. Ik haal een paar keer diep adem en weet het zeker: Vandaag ga ik honderd kilometer rennen.


Rustpauze 50km............foto's van Vanessa.

Ik begin weer met mijn rondjes. Soms sla ik de verzorging een rondje over en ren lekker door. Vanessa geniet ook zo te zien want ze is in slaap gevallen in het zonnetje. Dan merk ik dat ik goed gegeten heb want ik moet nu toch echt even naar de wc, om wat ruimte te maken voor meer. Plaspauzes heb ik al vaak gehad. Heb zelfs al een voorkeursplasboom boven op het klimmetje die ik al vaak water heb gegeven. Nu ga ik naar het ecotoilet. Zitten valt niet mee. Opstaan is nog erger. Als ik naar buiten strompel staat Vanessa er en vertelt me dat ik nog maar 12 rondjes hoef. Dat klinkt goed! Ik wil eerst de sterrenbeelden afwerken maar dat is te ingewikkeld na ruim 70 kilometer. Dan maar een reis door de maanden. Ik begin met januari zodat ik in december finish. Ik probeer elke maand te bedenken welke wedstrijden ik heb gelopen of nog ga lopen. In maart loopt Vanessa nog een keer een rondje met me mee en voor ik het weet nader ik de zomer: juli. Swiss Alpine!! De winnaar is ondertussen gefinisht. Niet de Duitser die 7:15 wilde lopen, want die is uitgestapt, maar zijn haas die is doorgelopen. Augustus ga ik vol goede moed in. Weinig wedstrijden op de planning voor augustus. Dan hoor ik van Vanessa dat als ik niet langzamer dan 6:00 per kilometer loop ik het clubrecord kan pakken. Het interesseert me niet. Ik wil die laatste maanden lekker rennen. Genieten van het feit dat ik al meer dan een werkdag aan het rennen ben. Ik kan het en het is gemakkelijker dan ik me had voorgesteld. Voor september neem ik nog even de tijd om wat te eten en te drinken. Ik probeer opnieuw om de bochten te tellen maar dat lukt totaal niet. Oktober vliegt voorbij. Ik zing soms mee met de muziek. Raak zoveel mogelijk bladeren en takken aan en eet nog even een paar stukken watermeloen en dan november. Wat een mooie maand. Het jaar kan bijna afgesloten worden. "Don't stop me know, I'm having a good time!" klinkt er uit mijn ipod.

Als ik langs de finish kom hoor ik dat ik nog 1 rondje moet. December. Ik ruim mijn iPod op en neem de geluiden van het bos nog één keer in me op. Rechtsaf langs de kalfjeslaan, dan rechts, links het bos in. Een flauwe bocht naar rechts vlak langs een naaldboom. Ogen dicht en met mijn gezicht door de naalden. Een brede weg met een flauwe bocht naar links. Ik snij de bocht zo aan dat ik zoveel mogelijk rechtdoor loop.  Dan een bocht naar rechts. Bruggetje over en ik lees nog eenmaal de tekst van Sri Chinmoy die de organisatie daar geplaatst heeft: "Volmaakt geluk is enthousiasme minus verwachting". Dan mag ik naar rechts voor het klimmetje om daarna naar beneden te kronkelen. Veel overhangende bladeren voor de laatste high fives. Linksaf langs een open veld met een kunststuk waarvan ik me na al die uren nog steeds afvraag wat het voorstelt. Nog even een beetje klimmen voor de bocht naar rechts, weer een brug over en dan het rechte stuk langs het voetbalveldje waar ik steeds over het gras ipv het pad loop. Het is al na zessen, vanochtend om negen uur al begonnen. Raar. Eindelijk de laatste bocht naar rechts. Het stuk naar de finish is niet helemaal recht waardoor je de finish pas 50 meter van te voren goed ziet. Ze staan klaar met een finishlint. Ik heb het gedaan. Ik mag stoppen na 9 uur, 38 minuten en 12 seconden.

Ik wankel als ik probeer naar Vanessa te lopen. Dan komt de nummer twee op me af: "je zat vlakbij" zegt hij. Ik weet van niets maar ik blijk bijna 10 minuten op hem te hebben goedgemaakt de laatste 10 km. "Nog één ronde meer en je had me ingehaald". Ik stel voor om nog een rondje te lopen maar dat doen we toch maar niet. De prijsuitreiking begint meteen en ipv op een podium mogen we op een stoel zitten. Eindelijk zitten! Als ik na de prijsuitreiking probeer op te staan, weet ik weer hoe ik mij na mijn eerste marathons voelde. Opstaan en gaan zitten zonder handen is onmogelijk.

Hoe zwaar is het om 100 km te rennen? Achteraf viel het mee. Ik heb genoten en natuurlijk wel een paar moeilijke momenten gehad maar fysiek en mentaal was het goed te doen. Als je maar regelmatig eet. Verbaasde me wel over wat anderen aten. Zoals chips, ontbijtkoek met boter, stroopwafels, broodjes kaas en andere vette dingen. Ik ga het zeker vaker doen en dan onder de negen uur!

Morgen het andere uiterste. Van deze relaxe ultraloop met enkele tientallen deelnemers naar de drukte en gekte van de Marikenloop met 14000 deelnemers. Nadat Vanessa mij vandaag al die uren geholpen heeft, is het morgen mijn beurt om haar te supporten bij haar poging een PR te lopen.

groe(n)ten,

Edward

Reacties (3) Geen reacties meer mogelijk
1 zondag 26 mei 2013 08:41
Piet
Geweldige prestatie Edward! Gefeliciteerd!
2 maandag 27 mei 2013 21:57
Menno
Prachtige prestatie Edward! En dat allemaal op twee meloenen, één ananas en een handvol besjes? En op van die platte schoenen die niets wegen? Ik moet toch eens weten hoe je dat allemaal doet, zo'n hele serie van die topwedstrijden. Maar na de wedstrijd heb je toch hopelijk wel een flinke zak patat gehad? Je moet wel aan je vetpercentage denken. Ga je nu de Spartathlon doen? Die 246 kilometer lijkt mij wel een mooie uitdaging voor jou. Maar misschien nog niet dit jaar. Eerst een marathon binnen de 2.50? Die paar seconden eraf moet kunnen. Ik herinner mij nog de eerste keer binnen de 3 uur: 2.50.00...Dus ik weet hoe dat voelt. Gelukkig ging dat een half jaar later al weer wat sneller. Edward, veel succes, maar denk aan je rust!

Groeten,
Menno
3 maandag 27 mei 2013 22:19
Menno
Toen ik mijn eerste reactie typte, had ik nog niet gezien dat je een verslag gemaakt had. Heel mooi verslag. Je krijgt als lezer een goede indruk van hoe je zo'n ultraloop beleeft. Het is haast een spirituele beleving lijkt mij. Die omzetting van de laatste 12 kilometer naar de maanden van het jaar is mooi. Als je met lopen stopt, kun je altijd nog schrijver worden. Ik zat dus goed met die meloenen! Het was eigenlijk een gokje.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2019  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst