Eifel (ultra)marathon, Waxweiler, 51.4 en 42.2 km, 9 juni 2013

Podiumplaatsen voor Edward en Vanessa!

eifel2013 2
Foto: website Eifelmarathon
Net als in 2011 is Edward dit weekend naar de Eifel (D) afgereisd. Vanessa ging nu ook mee en wel voor de hele marathon met 1581 hoogtemeters! Edward liep de nieuwe afstand daar: 51.4km. Ook heel pittig met 1681 hoogtemeters.
Beiden kwamen erg goed voor de dag. Edward finishte als 2e overall en tevens als 2e M45. Vanessa als 10e overall, maar wel als 1e V30.
De prijzenpot dit keer geen cyclamen maar: 12 flesjes bier, 2 handdoeken, douchegel, sterke drank van 42% en een aanzienlijk geldbedrag. Daar doe je het voor!
Beiden uiteraard gefeliciteerd!
Verslagje van Edward en een tweetal krantenartikelen

51.4 km netto
Edward Pechler, 2e M45 4:08:42
42.2 km
Vanessa Wuijster, 1e V30 4:38:48


Link naar de website

Ik loop terug en vraag aan de andere loper die me inmiddels weer genaderd is wat hij ervan denkt. Ook hij weet het niet en kiest ook de linker.....
Lees verslagje van Edward>>>
Waxweiler, een dorpje waar niet veel gebeurt. Maar één keer per jaar is er in ieder geval iets te beleven: de Eifelmarathon met dit jaar ook een ultramarathon. Vorig jaar (redactie: 2011 dus, zo snel gaat de tijd) liep ik hier de marathon, maar dit jaar ga ik natuurlijk voor de ultra. De ultra heeft hetzelfde parkoers als de  marathon maar heeft een extra lus van 9 km halverwege. Vanessa gaat voor de marathon. Veel vertrouwen heeft ze er niet in gezien de duurlopen die ze de laatste tijd NIET gedaan heeft.

Vrijdag zijn we aangekomen in ons huisje met de bedoeling om lekker te rusten voor de wedstrijd van zondag. Het weer zit mee. De zon schijnt in de Eifel en het is eindelijk warm.
Zaterdag luieren we wat in zon met de bergen om ons heen. Hoe meer ik om me heen kijk hoe meer ik wil rennen. Ik lees een wandelgids en zie dat er een natuurroute van 16,5 km is die in Waxweiler begint. Dat moet toch kunnen? 16 km over mooie natuurpaden als opwarmer voor morgen. Ik trek mijn trailschoenen en een vlinderbroekje aan. Shirt is niet nodig met dit weer. Bidon in de hand en weg ben ik. Vanessa zegt: "Veel plezier", maar denkt: "Uitslover!" en neemt een wijntje.

Het natuurpad is goed gemarkeerd en snel gevonden. Een enthousiaste Duitser spreekt me aan en zegt dat de marathon morgen pas is. Tijdens een praatje in mijn beste Duits, vertelt hij dat hij net de natuurroute heeft gewandeld en waarschuwt me dat het zwaar is. Ik heb de tijd en wil vooral dit mooie heuvelachtige gebied beter leren kennen en moet morgen natuurlijk nog wel kunnen rennen. Na enkele kilometers ben ik de route al kwijt, maar het maakt niet uit. Het is prachtig hier. Ik zie al kilometerbordjes voor morgen en herken het 10 km punt van vorig jaar. Hier zie ik de route weer. Omdat het een rondje is, heb ik twee opties. Ik kies de richting die het bos ingaat. Klimmen, klimmen en nog s klimmen. Ik mag toch hopelijk straks weer naar beneden? Ik stop regelmatig om de omgeving in me op te nemen. Als ik weer s verdwaald ben en ergens bovenop een heuvel sta, kan ik me niet inhouden. De prachtige groene velden waarmee de heuvels zijn bedekt nodigen uit om te rennen. Even geen pad maar lekker naar beneden slingeren. Helaas leidt zo'n actie altijd tot een punt waar je moet kiezen: of terug of dwars door bosjes e.d. al klauterend op handen en voeten om de weg weer bereiken. Ik kies voor de laatste optie.  Straks goed controleren op teken. Na 20 km ben ik weer bij ons huisje. Iets teveel gelopen maar het was het waard. Ik heb genoten.

Zondag. De ultra en de marathon starten gelijktijdig om 9:00 uur.. Om 6:00 uur uur gaat de wekker. Ik voel me belabberd. Ben moe en voel mijn actie van gisteren nog in de benen. Het bed ligt zo lekker! Vanessa heeft er ook niet echt zin in. Maar beiden weten we dat als we van start gaan het "geen zin" gevoel met de eerste stappen verdwijnt. Natuurlijk hebben we onze keukenmachine weer meegesleept, en brouw ik na wat fruit gegeten te hebben, een groen powersapje.  Dadels worden in onze hardloopbroekjes gestopt en we gaan op weg. We zijn redelijk op tijd bij de start en als we in de rij staan voor onze startnummers zien we iedereen betalen. We zijn gewend dat als je je voorinschrijft, de loop ook al betaald is maar dat is niet zo. Dan maar meteen inlopen en ik ren terug naar ons huisje om de pinpas te halen en ren vervolgens de stad in om een bank te zoeken. Wat ren ik beroerd en wat is het warm. Maar ruim op tijd ben ik terug met het geld en kunnen we onze startnummers opspelden. De speaker warmt ons op met een lied waarbij we de slogan mee moeten zingen.: Joa, aich well. Dialect voor: Ja, ich will. Dan eindelijk de start. Ik herken de snelle marathonloper van vorig jaar. Ik volg hem nu minder lang. Laat hem maar gaan, hij gaat weer voor de marathon. Al snel word ik ingehaald door een andere ultraloper. Hij lijkt in mijn categorie te vallen maar aangezien ik een luie atleet ben, kan ik het niet opbrengen om lang met hem mee te gaan. Misschien dat ik hem later nog kan inhalen. Voorlopig maar zorgen dat ik tweede blijf en soepel blijf lopen.

Het gevoel dat ik bij het inlopen had is verdwenen en ik klim en daal zonder al te veel moeite. Wel voel ik een gek spiertje in mijn linkerkuit bij de afdalingen. Het is gaan regenen, waardoor het met de hitte ook wel meevalt. Het is stil. Wat een rust hier. Zelfs als we over asfaltwegen lopen is er nauwelijks ander verkeer. De uitzichten zijn prachtig. Bij een haarspeldbocht zie ik nog een ultraloper op een honderd meter achter me lopen. Echt rustig lopen kan ik dus niet. Ik zet een beetje aan want ik moet alweer pissen. Beetje voorsprong opbouwen. Dan bij een steile klim waag ik het erop ik stop om te pissen. Hij komt me net voorbij maar ik weet hem in de klim weer in te halen. Ik hoor aan zijn ademhaling dat het niet heel soepel gaat. Die gaat mij niet meer voorbij. Ik kijk niet meer achterom maar ren stevig door. Door de regen zijn de bospaden behoorlijk blubberig en heb ik spijt dat ik mijn trailschoenen niet aan heb. Maar het is niet anders. Ik loop regelmatig met mijn hoofd door de natte bladeren van overhangende takken. Heerlijk koel is dat. Dan twijfel. Twee paden, geen pijlen. Ik kies de linker. Dit is wel heel veel natuur. Ik loop terug en vraag aan de andere loper die me inmiddels weer genaderd is wat hij ervan denkt. Ook hij weet het niet en kiest ook de linker. Samen rennen we tot we niet verder kunnen. Dan zie ik boven ons op de brug een gele pijl. Er zit niets anders op, we rennen terug en nemen het rechter pad. Na de brug volgt een mooi trailpad. Smal en soms met hindernissen In de vorm van omgevallen bomen. Langzaam neem ik weer wat afstand. Het klimmen gaat me goed af. Niet snel, maar ik ren ontspannen naar boven. Het afdalen gaat iets voorzichtiger door de soms wat blubberige paden en dat rare spiertje in mijn kuit. Ik kijk niet meer achterom en loop zo ontspannen mogelijk door. Bij de verzorgingsposten is het opletten. Behalve fruit, water en cola staat er ook nog iets wat op cola lijkt maar een beetje schuimt. Vanessa lette niet goed op, en als je cola verwacht maar een flinke slok bier krijgt is dat behoorlijk smerig.

Bij het kasteel is het hetzelfde als vorig jaar. Na een forse klim wordt er van je verwacht dat je nog helder kan nadenken en snapt waar je naartoe moet. Duidelijk is anders. Blij dat ik me nog herinner wat te doen en niet zoals vorig jaar bijna een schuur inloop. Ondertussen komen de halve marathonners die ergens anders gestart zijn, ons tegemoet. Ook wij moeten straks dezelfde weg terug. De soms steile afdalingen moeten straks beklommen worden. Na een mooi dorpje en een prachtig onverhard stuk met kleine klimmetjes door een park langs een groot meer, volgt de lus van 9 km die de ultralopers extra moeten lopen. Gelukkig let ik zelf een keer goed op want als het aan de aanwijzingen van de toeschouwers had gelegen had ik de marathonroute gevolgd. De extra lus is heftig. Al na een kilometer volgt er een eindeloze steile klim. Ik blijf rennen. Snel gaat het niet maar dit is de kans om mijn klimtechniek te trainen. Als de klim bedwongen is volgt een mooi stuk over het natuurpad. Ik ben mijn achtervolger nog niet kwijt zie ik. Ik neem nog een dadel en maak weer tempo door het stille  bos. Ik probeer elk half uur een dadel te eten en verder wat stukjes banaan bij de verzorgingsposten. Dan komen we weer op dezelfde weg als de klim, maar nu mag ik naar beneden. Wat steil. Al is de weg van asfalt, met de regen blijft het spannend om naar beneden te gaan. Ik zie de verbeten blikken van de lopers die nog omhoog moeten. De meesten wandelen. Na de lus sluiten we weer aan op het marathonparkoers. Benieuwd of ik Vanessa nog ga zien.

eifel edward2013 1
Foto: website Runersworld.de

Na ruim 31 kilometer vooral alleen te hebben gerend, genietend van de stilte van de Eifel kan ik nu weer lopers inhalen. Geeft altijd extra motivatie. Vooral bij de klimmetjes. Dan in een dorpje in de buurt van een waterpost zie ik een een salomongirl. Het is Vanessa, ze wandelt. Ik roep van ver en ze ziet me en zegt dat ik door moet lopen en dat ik tweede lig. Ik vraag hoe het gaat. Ze heeft last van haar knie en zegt dat het nog wel even gaat duren voor ze finisht. We hebben nog 14 kilometer te gaan. Dan volgt weer een natuurpad met vele klimmetjes en afdalingen. Als het droog is, is het vast prachtig maar nu is het vooral blubberig. Dat maakt het afdalen iets minder leuk. Echt snel lukt niet. Dan maar genieten van het glijden en glibberen. Vies ben ik toch al. Ik herinner me dat ik vorig jaar ook tweede lag maar op dit stuk door twee man ingehaald ben. Dat zal me niet weer overkomen. Bij 42 km volgt een heftige beklimming. Te heftig om te blijven rennen. Halverwege ga ik wandelen. Weer op gang komen na de wandeling valt niet mee.  De laatste 6 kilometer gaat over een autoweg met nog enkele pittige klimmetjes. Bij eentje heb ik het even gehad en wandel een klein stukje en kijk achterom maar zie mijn achtervolger niet meer. Dan gaat het hoofdzakelijk naar beneden. Linksonder zie ik het dorpje en hoor de speaker. Een steile afdaling dwars door het dorp richting finish volgt. Zodra ik over de finish ben krijg ik een tas in mijn handen geduwd. Zwaar. Ik hoor flesjes rinkelen. Het zijn 6 flesjes bier. Beetje onduidelijk wie wat krijgt maar het lijkt erop dat de eerste drie van elke categorie bier krijgen, want ook Vanessa krijgt een tas met bier als zij een half uur later haar marathon finisht. Niet slecht. Zeker niet omdat ze na 23 km last van haar knie kreeg. Ze is eerste in haar categorie. Dan komt de enthousiaste Duitser die ik gisteren ontmoet heb naar me toe feliciteert mij en vraagt of ik tevreden ben met mijn tijd. Mijn tijd? Heb ik nog niet eens naar gekeken. Tijd is in dit soort wedstrijden minder belangrijk. Een mooi vlak schema lopen is onmogelijk.

De prijsuitreiking is rond 16:00 uur. Genoeg tijd om eerst warm te douchen in ons huisje. Want al was ik me er niet echt van bewust, het heeft de hele tijd geregend. Volgens Vanessa ook behoorlijk hard. De prijsuitreiking is de moeite waard, want behalve een mooie geldprijs voor mijn tweede plek overall, mag ik nog een keer het podium op voor een handdoek en douchegel voor mijn tweede plek 45+. De overall winnaar was natuurlijk ook 45+. Voor Vanessa's eerste plek bij de vrouwen 30+ krijgt ze een handdoek en sterke drank met een toepasselijk alcoholpercentage van 42%.

eifel edward2013 2
Foto: website Runnersworld.de

Een snelle stadsmarathon op zijn tijd is leuk, maar er gaat niets boven uren rennen door een prachtig heuvelachtig landschap zonder de drukte en gekte van een stadsmarathon. Het klimmen, de afdalingen, de afwisselende ondergrond en de stilte van de heuvels.
Hoezo is rennen een saaie sport?

Eifel2013 Edward

Eifel2013 Vanesa


Meer foto's van Edward: foto 1, foto 2 . Deze foto's komen van laufen.de
(geen foto's van Vanessa kunnen vinden...).

Groeten,
Edward


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst