Veluwezoom Trail, Rheden, 53km, 23 juni 2013
Edward liep op deze zondag een trail over lieftst 53,4 km.
Hij ondervond weer tegenslag: Weer vallen en weer de weg kwijt....
53,4km netto
Edward Pechler 4:34:04


Link naar de website
Edward begint er een gewoonte van te maken. Verkeerd lopen, vallen. Alles, om het maar zwaar te maken .....
Lees verslag van Edward >>>
Het was zwaar!!!

2 jaar geleden deed ik ook een poging om de 52 km van de veluwezoomtrail te bedwingen. Helaas moest ik na 27 km opgeven. Mijn kuiten stonden op springen.

Ik overnacht in het sporthotel op Papendal. Hier voel je je meteen een olympisch sporter. Het ontbijt is uitgebreid maar ik eet toch maar mijn eigen watermeloen en enkele mango's. Parkeren bij het bezoekerscentrum waar de start is, is niet toegestaan maar er is een bus geregeld die tussen de parkeerplaats in Rheden en de start pendelt.

Het is nog droog als we starten. Ik probeer rustig te rennen. Lekker een paar uur door de Veluwe rennen is het doel. Volgende week hoef ik mij pas echt in te spannen. Ik heb me volledig ingespoten met anti-teek spul. Vorige vrijdag ben ik weer belaagd door tientallen teken in Kennemerland. Er is slechts één verzorgingspost dus ik loop, net als de meesten, met een camelbak. Dat is wel weer wennen. De laatste keer dat ik daarmee liep was op vakantie.

Na tien kilometer krijg ik last van pijn onder mijn grote teen. Voelt als een blaar. Nooit heb ik last van blaren maar ik test mijn Salomon Sense trailschoenen die ik in Zwitserland wil gebruiken. Heb er al meerdere keren op getraind maar meer dan 35 km heb ik er nog niet op gelopen.

Het eerste deel loop ik vooral alleen. Het begin is zwaar. Veel klimmetjes en afdalingen door de boomwortels en leuke trappetjes. Als ik wat inzak word ik ingehaald door Maarten. Ik zet aan en loop al kletsend gezellig met hem op. Nog een voordeel: Hij heeft navigatie. De verzorgingspost is goed voorzien. Er is zelfs watermeloen. Dan volgt een lus van 14 km. De pijn onder mijn voet is er nog steeds waardoor het plezier bij het afdalen wordt verpest. Als we na 41 km voor de tweede keer de verzorgingspost hebben gehad beginnen we vol goede moed aan het laatste stukje. We letten niet op en volgens mijn navigator moeten we ergens scherp linksaf. Maar er staan geen pijlen. We overleggen, kijken op de navigatie en gaan er toch maar voor. Al snel volgen nog enkele lopers die het ook niet weten. We komen de 27 km lopers tegemoet en beginnen toch te twijfelen. Ik vraag aan een tegemoetkomende loper of ze al meer lopers hebben gezien. Nee dus. We besluiten terug te gaan. Bij de kruising kijken we nog s goed en Maarten haalt ondertussen nog 2 teken van zijn been. Alles kriebelt. We vragen aan fietsers de weg, maar die weten het ook niet. Dan maar terug naar de verzorgingspost. Voordat we er zijn zie ik een groot bord met 53 km lopers rechtsaf. We hadden het hele bord gemist. Ik zet nog s aan want ik heb het wel gehad nu. Maar dan gaat alles pijn doen. De blaar voel ik bij elke stap en verder doet ook alles pijn. Afdalen doe ik heel voorzichtig. Alle wedstrijden van afgelopen half jaar beginnen hun tol te eisen. Ik wil niet meer lopen. Ik stop bij een beklimming en ga wandelen. Maarten haalt me weer in en probeert me mee te krijgen. Ik ren nog een stukje met hem op en hij neemt gelletjes en magnesium en krijgt weer de geest. Ik laat hem gaan. Ik heb lange tijd niet zoveel pijn gehad bij het lopen. Ben het zat. Hoever is het nog? Dan weer allemaal wortels, en korte stevige regenbuien. Mijn coördinatie is weg. Met twee voeten tegelijk knal ik tegen een boomwortel en val op mijn handen en knieën. Dat kan er ook nog wel bij. Opstaan en opnieuw beginnen. Ik ren rustig en geconcentreerd verder. Er volgt weer een beklimming. "Nog 200 meter naar de top en dan een kilometer naar beneden naar de finish", roept een toeschouwer. Het klimmen gaat nog wel maar het afdalen is een pijnlijke bezigheid. Elk bochtje, sprongetje, eigenlijk elke stap doet pijn. Mijn lichaam wil niet meer. Mijn geest ook niet. Eindelijk de finish. Maarten komt naar me toe en geeft me een groot glas bier. We praten nog wat en controleren onze benen op teken. 53,4 km geeft mijn Garmin aan. Dan strompel ik naar de tent om me om te kleden. Ik ben dood. Ik ga op een bankje liggen. Het omkleden duurt een eeuwigheid.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst