6 uurs loop Haarlemmermeer, 29 juni 2013
Vanessa Haarlemmermeer
Vanessa liep verder dan ze ooit gedaan heeft.
In Haarlemmermeer kwam ze in 6 uur tijd tot een afstand van maar liefst 53.972 meter.
Daarmee werd ze 3e in haar categorie en mocht ze dus, wederom, het ereschavot beklimmen.
Klasse gedaan Vanessa!
6 uur netto
Vanessa Wuijster 53km972m P.R.
Edward Pechler
na 1u40m gestopt


Link naar de website, Link naar de foto's van Edward
Dan maar Vanessa helpen als ze nog rent tenminste...
Lees verslag van Edward >>>
Daar staan we dan, na een nacht in een hotel in Zwanenburg, in de Expo hal in de Haarlemmermeer. We zien veel bekende gezichten van o.a. de 100 km in het Amsterdamse bos en ook de Belg Gert, de winnaar van de Eifel Ultramarathon, en tevens recordhouder van deze run met, ik geloof 85 km, is er. We zoeken een plek voor ons tafeltje met eten en drinken.

Ik heb geen idee hoe het lopen zal gaan. Na het drama van de veluwezoomtrail vorige week heb ik geen meter meer gerend. De blaar is ondertussen wel onder controle dus het zou weer moeten kunnen. De tafel staat vol met lekkers. Dit keer voor twee personen. Vandaag kan ik niet rekenen op de verzorging en mentale steun van Vanessa. Niet dat ze er niet is maar ze heeft zelf ook een startnummer en is van plan om vele uren te gaan rennen.

Wat de "regels" zijn is onduidelijk want de speaker is niet te verstaan. Ik wil de eerste 4 uur minstens 50 km lopen. Dan heb ik nog een kans om het clubrecord te pakken. De eerste rondjes blijf ik bij Gert. We lopen rond de 4:20 per km. Het voelt lekker na een week niets doen. Ik wil wel sneller maar hou me in. Het "rondje" is een stuk saaier dan in het Amsterdamse bos. Ik observeer de looptechniek van Gert. Hij zweeft nauwelijks. Soepel glijdt hij voort. Mijn looptechniek is nog lang niet die van een ultraloper.

Na 3 rondjes laat ik Gert gaan en probeer ik een comfortabel tempo te vinden. Er zitten twee klimmetjes in het parkoers. Bij de klim naar de hal begin ik toch weer last te krijgen van een spiertje in mijn kuit. Soepel lopen wil niet meer.  Met moeite loop ik nog kilometers van 4:50. Als ik mijn ogen sluit kan ik bijna al rennend in slaap vallen. Dat is niet de bedoeling. Ik ben nog maar ruim een uur op weg. Na bijna anderhalf uur weet ik het zeker: ik stop ermee. Volgende week een prachtige marathon in Lake District. Daar wil ik niet geblesseerd aan de start staan. Elke ronde komen we door de Expo hal. Ik doe toch nog een rondje. Stoppen is moeilijk. Maar het voelt niet soepel. De volgende ronde stop ik. 22 km in 1:40. Pfffff.

Dan maar Vanessa helpen als ze nog rent tenminste. De twee keer dat ik haar heb ingehaald zag het er nog goed uit bij haar. En ja hoor ze rent nog steeds. Als ik haar tegemoet loop is ze verbaasd dat ik gestopt ben. Even later loopt een collega van haar, die vandaag op Schiphol moest zijn en ons even komt aanmoedigen, een stukje met haar mee. Hopelijk doet wat rust mijn kuit goed en kan ik als ze het straks echt moeilijk krijgt, ook wat rondjes met haar meelopen.

Elke keer als ze de Expo hal binnenkomt staat haar gezicht op stoppen. Ik zeg dat ze niet kan stoppen. Ik ben al gestopt. We zijn hier toch niet voor niets naar toe gekomen? Na 4 uur gaat ze even zitten en eet wat. Ze wil stoppen maar niet voor ze in ieder geval de marathon afstand heeft volbracht. Na bijna 4 en een half uur is het zover en heeft ze de marathon afstand erop zitten. De volgende ronde ren ik mee. Ik heb vers koud water in een bidon voor haar mee. Geef haar een S!Caps pil en zorg dat ze goed drinkt. Goed dat ik gestopt ben want zelfs op dit tempo kost het me moeite. Vanessa heeft het weer over stoppen. Ik probeer haar te motiveren. Ze is immers al zo ver. Die paar rondjes kunnen er ook nog wel bij. Een keer over de 50 km zou toch leuk zijn?

Het verzorgen en motiveren is bijna net zo leuk als het zelf rennen. Ik check de computers om te kijken hoe het met de andere dames zit. Ze zitten nog allemaal in dezelfde ronde. Maar de andere dames wandelen minder in de hal en nemen een voorsprong. Met nog 2 minuten te gaan, gaat ze haar laatste ronde in. Ik ren trots met haar mee en dan is daar het bevrijdende fluitje. Het is gelukt. Vanessa gaat moe, maar tevreden in het gras zitten. Meer dan 53 km. We wachten op de afstandmeters. Het duurt lang want ze maken bij iedereen een gezellig praatje. Als ze er zijn en haar feliciteren met de derde plek wordt ze overeind gehesen. "Zitten mag je straks" zegt hij. Eerst douchen en dan naar de prijsuitreiking. Gelukkig kunnen we afsnijden en is de wandeling naar de hal slechts een paar honderd meter.

Er is een geïmproviseerde douche. Een tuinslang en aan Vanessa's reactie te horen, is deze rechtstreeks aangesloten op de koude kraan. Fris gedoucht krijgt ze een enveloppe en een prachtig beeldje voor haar prestatie. Een ultraloopster voelt ze zich nog niet maar is ze, na twee ultra's, toch echt.

Tijd om het prijzengeld te verbrassen in Haarlem.
Reacties (1) Geen reacties meer mogelijk
1 dinsdag 02 juli 2013 08:37
sabina
gewoon een enorme prestatie, gefeliciteerd Vanessa!!

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst