Lakelands Trail Marathon, Coniston (UK), 7 juli 2013
VanessaConistonKlein EdwardConistonKlein
Lakelands marathon was heftig, heel technisch, en heel warm.

Edward & Vanessa reisden dit weekend naar Engeland om daar deel te nemen aan een Trail marathon (=erg lange cross-wedstrijd over heuvels en bergen !).
Het motto van de organisatie: "Inspiring Races In Beautifull Places" zegt al veel.
Edward: Lakeland marathon was heftig, heel technisch, en heel warm. Heb er 3:25 over gedaan. Goed voor plek 7 of 8. Vanessa was nog niet fris na de zes uur van vorige week en is na 30 km in een busje gestapt.
42,2 km trail netto
Edward Pechler (7e plek) 3:25:51
Vanessa Wuijster na 30km gestopt


Link naar de website, Link naar de foto's
De Swissalpine K42 was veel zwaarder maar deze marathon is technisch veel moeilijker....
Lees verslag van Edward >>>
Hoi,
Hier een kort verslagje. Je moet toch wat op de bootSMILEYS_SMILE
Lake district. Dat het in Engeland ligt wist ik, maar dat het ook een uitdagend hardloopgebied met heuse "fells" is, wist ik pas na het lezen van het boek "eenzame uren" van Jolanda van Linschooten. Na wat googelen vond ik al snel de Lakeland trails website. In september organiseren ze voor de eerste keer een 100 km Trail. Zo te lezen een zware trail, want voor de wedstrijdlopers staat een limiet van maar liefst 24 uur! Voor ik het wist stond ik ingeschreven voor de 100 km en, met lichte dwang, Vanessa voor de 50 km. Gelukkig organiseren ze het hele jaar door wedstrijden in Lake District, zodat we nu alvast een oefenwedstrijdje kunnen lopen. Ons oog viel op de Marathon in Coniston: "The most scenic trail Marathon in Britain".
We reizen met de auto op de boot van IJmuiden naar Newcastle. De hut aan boord geeft ons de gelegenheid om alvast te wennen aan een kleine compacte leefruimte, waar we straks in onze nog aan te schaffen camper, nog veel zullen vertoeven.
Mijn benen voelen goed en ook Vanessa lijkt niet veel last te hebben van vorige week. Met de vele trappen aan boord bereiden we onze benen voor op wat er komen gaat. De beloofde "cruise" is niet meer dan een gepimpte veerboot naar Terschelling. Een winkel, een casino en een te duur "chique" restaurant waar ze zelfs het lef hebben om fois gras te serveren. Dan maar naar de "bios": Een beamer en een klein projectiescherm. Even wat anders dan vorige week bij de nieuwe Star Trek film in 3D. We gaan voorin zitten want anders zie ik de helft van het scherm maar, en Vanessa slechts één derde. Actiefilms vind ik meestal maar niks maar Iron man 3, is ondanks veel geweld, en het alweer redden van de president, een aanrader. In alle kneuterigheid is het al met al een aangename overtocht en zijn we vrijdagochtend veilig in Newcastle. We gaan eerst een paar uurtjes Newcastle verkennen en daarna nog 180 km links rijden voordat we in Coniston, in het zuiden van Lake District, aankomen.
Nadat we ons geïnstalleerd hebben in een Cottage met de naam "Swallow's nest", blijft "The Old Man" ons maar aanstaren. The Old Man of Coniston is een berg, of zoals ze het hier noemen een "fell" van 803 meter die je op bijna elke foto van Coniston ziet. Ik weet het: rusten een paar dagen voor de marathon is verstandig, maar "we refuse to tip-toe through life only to arrive at death safely". Dan maar een paar minuten langzamer zondag. We gaan eerst The Old Man beklimmen.
Vanuit onze cottage leiden er drie paden naar boven weet de mevrouw van het tankstation om de hoek, ons te vertellen. We kiezen er eentje en beginnen aan de beklimming. Rustig rennen we omhoog. Al snel een onduidelijke splitsing. We vragen een oude man naar de "Old Man". Hij heeft geen idee. De weg wordt steeds moeilijker en ligt vol met losse stenen. De zon schijnt, de lucht is blauw. Het is warm. Ik stop mijn shirt in mijn heuptasje, waar onze windjasjes, voor als het waait op de top, ook inzitten. Halverwege komen we langs een meertje. Vroeger was hier veel mijnbouw en de overblijfselen zoals kabelbanen e.d hebben ze platgegooid en achtergelaten. Hoe dichter we bij de top komen hoe moeilijker het rennen wordt maar hoe mooier de uitzichten. Soms klauteren we op handen en voeten naar de top. Een ouder echtpaar die op de terugweg is vraagt: "Are you enjoying a good jog after work?" Even later als ze Vanessa passeren realiseert de man zich dat hij zijn hoed op de top heeft laten liggen. Vanessa schreeuwt of ik een hoed heb gezien. Ik ga zoeken maar als ik zijn hoed gevonden heb is hij ook al bijna weer op de top. Ik breng hem zijn hoed en wens hem een goede afdaling.
We hebben onze windjasjes niet voor niets meegenomen. Het waait behoorlijk op de top. We willen niet dezelfde route naar beneden nemen. We zien in de verte ergens iets dat op een pad naar beneden lijkt. Het is ondertussen half negen en we hebben geen lampje. Hopelijk redden we het voor het donker wordt. We rennen boven op de Old Man door graslanden met stenen en veel geitachtige schapen. Het is mooi om te zien hoe elke keer de lammetjes naar hun moeder rennen en de moederschaap zich vervolgens tussen haar jong en ons manoeuvreert om haar te beschermen. Even vraag ik me af hoe een vleeseter hiervan kan genieten. Na nog wat kleine beklimmingen vinden we een pad naar beneden. Rennend afdalen is maar op enkele plekken mogelijk. Als we halverwege richting een meertje lopen houden we onze voeten niet meer droog. De bergwand, waar ook een beekje stroomt, is doorweekt. De twijfel neemt toe. Zijn we op tijd in Coniston voor de duisternis invalt? Is er wel een pad vanaf het meer naar beneden? Teruggaan is geen optie. Met natte voeten komen we uiteindelijk bij het meer aan. We zijn op de helft denken we. Gelukkig vonden we een pad dat volgens ons de goede kant opgaat. Hier kunnen we weer rennen. Al lijkt het meer op huppelen. Superkleine pasjes om alle stenen te ontwijken. En soms wat sprongetjes om de snelheid eruit te halen. Vanessa is er goed in en huppelt naar beneden. Vlak voor het donker is zijn we weer in Coniston.
De volgende dag zijn we best wel brak. Voor onze startnummers hoeven we gelukkig niet ver. Aan de overkant van de straat heeft Lake Land Trails haar registratietent opgesteld. Vanessa gaat haar halve marathonnummer omzetten naar de hele want ze verkeert, na de zes uur race van vorige week, in de veronderstelling dat ze echt een ultraloopster is. Bij navraag over de verzorgingsposten blijken er slechts 4 te zijn: "to supplement your own". Op 11, 18, 30 en 36 km. Oeps. We hebben niets bij ons en het belooft erg warm te worden. Gelukkig verkopen ze gelletjes. Voor de zekerheid kopen we er maar een paar. Nu snappen we de t-shirts die sommige renners dragen van vorige edities. Geen finisher-shirts maar survivor-shirts. We hebben er zin in.
Zondag gaan we vroeg op pad. De start is al om 9:00 uur. Op een groot grasveld aan het meer van Coniston is de start en finish. Er staan wat eettentjes en er is straks een optreden van de singer-songwriter Pete Lashley die een cd heeft uitgebracht met de toepasselijke naam "Lakeland trails". Vorig jaar was het een hele natte editie. Dit jaar is het alles behalve nat. Het gaat minstens een graadje of 25 worden vandaag.
De speaker vertelt dat we ergens een "loop" maken en dat het aan ons is om daarna ervoor te zorgen dat we hetzelfde rondje niet nogmaals maken, al is het volgens hem, zeker de moeite waard om het rondje meerdere keren af te leggen. Ik ga vooraan staan en hoop dat het vandaag een beetje beter gaat dan vorige week. Bij het inlopen over het grasveld was ik al doodop. Vanessa heeft nog wat last van de vrijdagavond beklimming van de "Old Man", en niet te vergeten: de zes uur van de Haarlemmermeer van vorige week.
Een paar mannen gaan rap weg. Ik loop al rond de 4:05 minuten per kilometer. Kan beter wat rustiger aan doen denk ik, maar dat gaat vanzelf want al snel klimmen we. Na een kleine 2 kilometer gaan we rechtsaf een "bridle path" op. Dat betekent vooral veel kleine losse steentjes. Asfalt zal ik hierna niet veel meer zien.
Zolang ik niet naar de twee Engelsen voor mij kijk, vind ik dat ik best goed ben in klimmen. De Engelsen kletsen gezellig met elkaar terwijl ze de bergen beklimmen. Ik daarentegen heb al mijn concentratie nodig om de berg op te komen zonder mijn enkels te verstuiken. Wonderlijk hoe makkelijk je voeten de juiste plek vinden tussen de stenen, als je er niet teveel over nadenkt en vertrouwt op je reflexen. Wat voor het klimmen geldt, geldt vierdubbel voor de afdalingen. De Engelsman die zo makkelijk klimt daalt wat langzamer en als ik weer langszij kom bij een afdaling zegt hij: "it feels like you're cheating using gravity that way". Ik krijg van een Marshall (verkeersregelaar) door dat ik 8e lig. Vlak voor me nummer 7. We lopen samen naar nummer 6 die er doorheen zit. Nummer 5 is een gespierde man met ontbloot bovenlijf. Die kan toch nooit sneller zijn dan ik?
Ik heb niet echt tijd om van de prachtige uitzichten te genieten maar soms als de trail niet al te bezaaid met stenen is, en ik wel tijd heb, verbaas ik mij erover dat ook dit Engeland is. Een schilderachtig bergachtig gebied. Vooral als we boven op een "fell" lopen met uitzicht over een "lake" voel ik me thuis. Afstand en snelheid is onbelangrijk. De Garmin registreert slechts, zodat ik na de wedstrijd de gegevens kan bekijken. Hier gebruik ik hem alleen als timer. Elk half uur maakt hij een zenuwachtig geluid en trilt, zodat ik weet dat het etenstijd is.
Als ik de nummer 5 heb ingehaald en we een heel technisch stuk krijgen, voel ik me opeens niet zo'n goede afdaler meer. Deze gespierde meneer heeft het duidelijk vaker gedaan. Als een bezetene daalt hij af. Als het wat vlakker wordt of we weer moeten klimmen, haal ik hem weer bij. Maar bij een afdaling over grote, vaak natte, stenen met erg veel hoogteverschillen verdwijnt hij volledig uit zicht. Ik heb niet genoeg vertrouwen om gewoon te gaan en ren als een watje naar beneden. Ik word door meerdere lopers ingehaald. Hoeveel weet ik niet precies, want ik heb al mijn aandacht nodig om levend beneden te komen.
De Swissalpine K42 was veel zwaarder maar deze marathon is technisch veel moeilijker. Jammer dat ik dit niet vaker kan trainen. Behalve de vele losse stenen is er ondanks de droge dagen van afgelopen week, toch ook behoorlijk wat "mud". Soms sta ik tot mijn enkels in de blubber. De stoere afdaler kwam mij een keer voorbij en zakte ver weg in de modder en verloor zijn schoen. Snel trok hij hem uit de modder en voor ik het wist knalde hij mij alweer voorbij over de stenen en door de modder. Als ik het afdalen ooit zo snel kan, ga ik voor een podiumplek. Nu ga ik voor een top tien klassering. Het inhalen van de marathon challenge lopers, die 2 uur eerder zijn gestart, geeft ook zelfvertrouwen. Bijna iedereen gaat netjes aan de kant en roept: "Well done" or "Brilliant run". Vraag me af hoe het met Vanessa is. Zou ze genieten of vloeken?
Soms voel ik me als in een avonturenspel. Hindernissen overwinnen en de verschillende hekjes en muurtjes vormen het puzzelelement. Vooral het laatste hek heeft een sluitingsmechanisme dat ik niet begrijp. Ik krijg het hek niet open en klim er maar overheen. Na een "feedstation" op dertig kilometer , wordt het nog moeilijk. Veel single tracks met stenen en/of boomwortels. En natuurlijk klimmen en dalen. Nadat ik een paar keer bijna val, doe ik het wat rustiger aan. Elke stap kan de laatste zijn als je niet oplet. De stenen zien er eng scherp uit. In een lekker tempo ren ik de laatste kilometers en ik vind het jammer dat het bijna voorbij is. De laatste anderhalve kilometer gaat over het grasveld bij start en finish. We maken een grote lus langs de supporters, die heerlijk in het zonnetje liggen en zo nu en dan een verkoelende duik in het meer nemen. Leuke aankomst zo. De aanmoedigingen doen mij goed en als ik finish, hoor ik de speaker mijn achternaam redelijk goed uitspreken maar struikelt hij verschillende keren over "loopgroep Bedum".
"Inspiring races in beautiful places" is het motto van de Lake Land Trails. Daar is geen woord van gelogen. De afwisseling, de moeilijkheid en de prachtige omgeving zorgen ervoor dat de kilometers voorbij vliegen. Ik ben in ieder geval extra gemotiveerd om nog beter te trainen voor dit soort wedstrijden. Na de finish is er behalve een t-shirt en een medaille, alleen water. Dat valt tegen. Ik ga op zoek naar de auto waar nog genoeg fruit in ligt om de calorieën weer aan te vullen. Daarna pak ik een dekentje en een kussen en zoek een plek in het gras waar de lopers langs komen. Het liefst zou ik even lekker gaan slapen in de zon maar ik kan het niet maken om Vanessa te missen. Ik denk dat ze er dik 5 uur over gaat doen maar je weet maar nooit.
Het duurt lang en ik vraag me af of ik haar dan toch gemist heb. Opeens zie ik haar lopen over het grasveld. Heb ik haar dan weer gemist? Ik loop naar haar toe en pas dan realiseer ik me dat ze waarschijnlijk uitgestapt is. En inderdaad. Ze wilde al stoppen bij twintig kilometer maar ze moest door tot de dertig voordat ze naar de finish gebracht kon worden. Ze zit er doorheen en voelt zich ellendig. Haar hele lijf doet pijn. Ik had haar vrijdagavond niet mee moeten slepen de berg op. Rust na de zes uur van vorige week was beter geweest.
Nu ik de uitslagen bekijk zie ik dat als ik het afdalen wat beter beheers ik misschien wel voor een podiumplek had kunnen gaan. In september nieuwe kansen als we hier terugkomen voor de ultratrail. De beklimmingen en afdalingen die we nu hebben gehad zijn niets vergeleken bij wat ons dan te wachten staat is ons verzekerd. Vanessa heeft er nog niet echt zin in. Als ik de lijst met verplichte uitrusting zie kan ik maar beter een grotere camelbak aanschaffen.
Gr., Edward.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst