XTrails, Epen/Gulpen, 13 - 31 km, 6-8 september 2013
Edward en Vanessa hebben er een lang weekend van gemaakt in Limburg, Epen/Gulpen.
Ze liepen en genoten daar van schitterende trails; Edward 4x en Vanessa 1x.
Zelfs een nachttrail met veel mogelijkheden om verkeerd te lopen.

Uiteraard komt Edward nog wel met een verslagje.
Heel veel prachtige foto's staan HIER (gemaakt door Ludo Grafica). Edward staat op diverse foto's: zie foto 1, foto 2, foto 3, foto 4. Een foto van Vanessa kon de webmaster (helaas) niet vinden.....
Lees 't verslagje van Edward
Edward
netto
vrijdag: Trail Gulpen - 31 km 3:01:36
zaterdag: Trail Drielandenpunt - 28km 2:32:26
zaterdag: Petzl Nachttrail - 13km 1:14:18
Vanessa en Edward
zondag: Trail Slenaken - 30km 3:35:35


Link naar de website

Als we door een pad wat eigenlijk geen pad is omhoog klauteren over bomen en takken heen moet ik haar helpen. Ik geef haar een hand en sleur haar naar boven. Deze techniek gebruiken daarna nog enkele malen bij beklimmingen..........
Lees het verslag van Edward>>>


Xtrails 2013
 
Kamperen. Limburgse heuvels. Vier etappes. Drie dagen. Honderd kilometer.
 
Vrijdag.
In plaats van een hotel of huisje te regelen gaan we dit keer in onze zojuist aangeschafte california exclusive camperbusje op pad. Twee dagen geleden werd hij geleverd. Gisteravond hebben we hem vol gegooid met alles wat we denken nodig te hebben. Is de camper zo klein of nemen we weer teveel mee?
We gaan later dan gepland, maar voor ons nog steeds vroeg, op pad. De eerste etappe is om 14:00 uur. De navigatie denkt dat we 13:15 op het "basecamp" zijn. Hopelijk geen files onderweg.
 
Ik gebruik deze trails vooral als voorbereiding op volgende week. Dan verruilen we de heuvels van Limburg voor de bergen van Lake District en moet de 100 kilometer met een hoogte verschil van 4,2 kilometer, in één etappe worden afgelegd. Nu is de langste etappe 31 kilometer en het totale hoogteverschil van de 4 etappes "slechts" 2,5 kilometer.
 
Na een kleine vier uur tuffen komen we aan in Epen. Wat een comfortabele reis. Onderweg kan je gewoon je benen strekken terwijl de ander rijdt. We zitten helemaal onderin Limburg tegen de Belgische grens aan. Een heel ander Nederland. Om half twee komen we bij de camping " Het bovenste bos" aan. Hier is de start en finish van alle vier etappes. Het zogenaamde "basecamp" van deze Xtrail. Veel loper kamperen hier. Nog wat onwennig zetten we onze camper neer. We snappen nu waar die blokjes voor waren die we zagen bij De Vrijbuiter. Erik had het er ook al over. Maar na wat proberen staat de camper redelijk horizontaal.
 
Ik trek een hardloopbroekje aan en vul mijn rugzak. Een shirt is met dit weer totaal overbodig. Ruim dertig graden is het. Ik vind het heerlijk rennen in de hitte. Verzorgingsposten zijn schaars bij deze trail. Normaal gesproken zou ik kiezen voor een bidon en wat gelletjes in mijn broek, nu kies ik voor een rugzak. Deze zal ik volgende week ook moeten gebruiken dus kan ik maar beter alvast oefenen. Hopelijk schuurt het niet teveel over mijn blote lijf. Voor ik het weet ren ik samen met een honderdtal anderen door het mooie heuvelachtige landschap. Gek gevoel na een reis van vier uur. Even de ontspanning zoeken. Het enige doel dat ik heb deze drie dagen is om bij alle beklimming te blijven rennen. Al snel loop ik samen met George. Hij liep ook de zes uur van Haarlemmermeer en studeert in Groningen. Hij loopt pas een jaar of twee pas. Zijn beleving van het ultralopen herken ik. Al pratend vliegen de kilometers voorbij. Net als ik hem vertel dat ik bijna nooit een trail loop zonder verkeerd te lopen, beginnen we te twijfelen of we nog goed lopen. We zien al een tijdje geen lintjes meer. We gaan terug en zien ander lopers een afslag nemen die we gemist hebben. De route is prachtig. Soms door weilanden, pittige beklimmingen over kleine drooggevallen beekjes met veel stenen en mooie uitzichten. Als we genieten van een stuk bos slaat de twijfel weer toe. We zitten verkeerd. Te lang geen lintjes. Als we teruggaan zien we de afslag die we gemist hebben. Ongelooflijk. Een dikke witte streep over het bospad om aan te geven dat je daar niet langs moet hebben we beiden niet gezien. Het gebeurt nog een paar keer maar het is niet erg. We genieten van de route. We hebben plezier in het lopen. Een beklimming is niet vervelend maar lekker. Bij de verzorgingsposten nemen we uitgebreid de tijd. Maken een babbeltje en drinken en eten wat. Na een drie uurtjes en ruim 33 km zijn we weer terug op de camping.
 
Zaterdag.
De tweede etappe is 28 kilometer. Het weer is wat afgekoeld. Vlak voor de start zie ik dat ik mijn startnummer niet om heb. Ik ren naar de camper, pak mijn startnummer en als ik weer bij de start aankom val ik precies in het startschot. Na enkele kilometers komen een paar snelle jongens mij alweer voorbij. Die zijn de eerste kilometer al verkeerd gelopen. De route is nog mooier dan gisteren. Veel lange beklimmingen en mooie afdalingen. Ik loop wat meer mijn eigen trainingstempo en probeer alle heuvels ontspannen op te rennen. Soms is het lekker om helemaal alleen te rennen. Dan een onduidelijk punt. Ik kom vanuit de bossen op een parkeerplaats. Ik zie een lintje maar echt duidelijk is het niet. Ik zie ook een uitdagende beklimming. Ditmaal voor de verandering over asfalt. Ik ren lekker omhoog en als ik bijna bij de top ben zie ik een aantal deelnemers teruglopen. Ze vragen aan mij of ik nog lintjes gezien heb. Een paar lopers weten dat we sowieso het drielandenpunt moeten oversteken. De rest volgt. Enkele voorbijgangers zeggen nog wel wat lintjes ergens gezien te hebben. Plotseling zien we een verzorgingspost. Ze hadden ons van de andere kant verwacht. We eten en drinken wat en worden weer de juiste richting opgestuurd. Ik loop een stuk samen met de vegan-loper uit Friesland. Jan Albert Venema. We praten wat over voeding en over de zestig van Texel. Als ik aan een mooie afdaling begin zie ik opeens Ralph Apeldoorn. Hem ken ik van de hardloopvierdaagse, een snelle loper. Hij is ook verdwaald en heeft wat extra kilometers gemaakt. We dalen samen in een rap tempo af. Als de afdaling erop zit rent Ralph net zo hard door. Dat gaat mij niet lukken en ik loop relax de laatste kilometers.
 
Tijd om uit te rusten. Maar we gaan eerst nog naar het dorp wandelen om wat bananen te kopen. De spar is klein. Er liggen drie bananen. Dat is nooit genoeg! Niets aan te doen. Ik koop maar een broodje met een tomaat. Eigenlijk eet ik nooit meer brood maar het smaakt wel. We pinnen wat geld zodat we wat pruimen aan de straat kunnen kopen. Veel particulieren hebben blijkbaar een pruimenboom in de tuin. Als we weer op de camping zijn doe ik nog een klein dutje en maak me klaar voor de nachttrail. Slechts 13 kilometer maar wel in donker.
 
Om 21:00 uur vertrekken we. Leuk gezicht iedereen met een hoofdlampje op. Na enkele kilometers zijn we verdwaald. De route is uitgezet mbv lichtgevende armbandjes en wat lichtgevende lintjes. We gaan met z'n allen op zoek en na enkele mooie trailpaden, die niet bij de route horen, vinden we de juiste.  De groep wordt langzaam wat uit elkaar getrokken en al snel loop ik redelijk alleen. Heerlijk om zo door de nacht te lopen. De paden zijn soms erg smal en vol met begroeiing. Ook prachtige moeilijke heuvelachtige paadjes met veel losse stenen. In het bos kom ik achter een loper terecht die niet echt een goed hoofdlampje heeft. Hij is blij dat ik er ben want hij ziet niet waar hij zijn voeten neerzet. Ik schijn wat bij en we kletsen over mooie loopjes die we nog gaan doen of al gedaan hebben. De meeste deelnemers lopen veel en vaak. Sommigen gaan volgende week de Jungfrau lopen. Goed om te horen dat er meer zijn die niet de standaard rusttijden tussen wedstrijden aanhouden en niet schrikken van een marathon meer of minder. Rennen dat is wat we leuk vinden. En dan vooral rennen in de natuur. Hoe minder asfalt hoe beter. We lopen de laatste kilometers samen. De uilen maken een angstaanjagend geluid in de bossen. Trailrunnen in donker. Moet ik vaker doen..
 
Zondag.
Gisteren heb ik Vanessa overgehaald om deze dertig kilometer lange etappe ook te gaan lopen. We gaan hem samen lopen zodat ik ook wat rustiger aan kan doen. Mijn tempo zal volgende week een stuk langzamer zijn dan ik tot nu toe heb gelopen. Vannacht regende het keihard. Vanessa had al spijt dat ze zich heeft ingeschreven. Het gaat een natte boel worden. Hoe dichterbij de start komt hoe droger het lijkt te worden.  Ik doe toch maar een shirt met lange mouwen aan. Vanessa gaat voor een hemdje. We starten als laatsten. Leuk om te zien dat achteraan het veld de deelnemers het echt rustig aan doen. Bij de eerste klim wandelt bijna iedereen. Het gaat een lange tocht worden zo. Inhalen op single tracks is nauwelijks te doen. Ik ren zoveel mogelijk de heuvels op en wacht boven op Vanessa. Ze loopt redelijk door en bij de afdaling springt ze, ondanks de natte ondergrond, iedereen voorbij. Ik moet moeite doen om haar bij te houden. Na een kilometer of 15 begint ze het toch wel zwaar te krijgen. De zon schijnt en het is best wel weer warm. Maakt niet uit. We hebben geen haast. Als we door een pad wat eigenlijk geen pad is omhoog klauteren over bomen en takken heen moet ik haar helpen. Ik geef haar een hand en sleur haar naar boven. Deze techniek gebruiken daarna nog enkele malen bij beklimmingen. Bij de verzorgingspost op 24 kilometer nemen we de tijd. Maken een babbeltje en een vrijwilligster vertelt Vanessa dat ze er bijna is. Ze grapt nog dat "Bovenste bos" niet voor niets zo heet.  Dat betekent nog een beklimming op het laatst. Met nog 2 kilometer te gaan zitten we op 3:18. Vanessa wil proberen binnen de 3:30 te finishen. De weg loopt af en tempo 6:00 is te doen. Maar dan moeten we nog over een heuvel door het gras. We passen de sleur techniek toe maar de 3:30 gaan we niet meer halen.
 
Het waren drie mooie loopdagen. Het weer was geweldig en deze 100 km heeft me  vertrouwen in volgende week gegeven.
 
Groet,
Edward


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst