Self Transcendence 6 uur, Amsterdam, 5 oktober 2013
Herstelde Edward voltooit zijn eerste 6 uursloop!
- tevens een nieuw clubrecord M45 -

Op (bijna) dezelfde lokatie waar Edward zijn eerste 100km voltooirde, namen Edward en Vanessa deel aan een 6 uurs wedstrijd (ronden van 1672m). Vanessa had als doel voor ogen om 60km in dat tijdsbestek te gaan overbruggen. Na 4,5 uur stond er 41,5 km op de teller en nam ze een break. Tegelijk vond ze het welletijes voor die dag.
Edward, die afgelopen dinsdag voor het eerst weer op de training verscheen, liep voor zijn doen 'relaxt'. Met diverse stops wist hij toch zijn eerste 6 uursloop te voltooien.
Uiteraard was dat niet genoeg om ook maar in de buurt te komen van een overall clubrecord 6 uur (sinds 2006 in handen van Jodi Kremer met bijna 74 km), maar 't is wel een persoonliijk record en in de categorie M45 een nieuw clubrecord 6 uur! Gefeliciteerd!
Verslagje van Edward
6 uur
netto
Edward Pechler, zie onder
64,38 km PR en CR M45!
4.5 uur
 
Vanessa Wuijster 41,8 km


Link naar de website
Ik strooi wat met mijn onzekerheid, de laatste lange duurloop pers ik volledig op een onverwacht moment eruit........
Ben klaar met mezelf, ophouden met zeuren, gewoon opletten ..ik kan het!

Ik heb besloten om de Hoka One One nog een kans te geven.......

Zand, zand, zand. Ik heb er genoeg van. Ik ben geen paard.......

Lees verslagje van Edward>>>


Verslagjes van Sabina en Edward.
 
Mijn eigen trail ervaring,
 
Het moet er toch van komen, heb gedurende de trail een boek geschreven, hoeveel gedachten heeft een mens per dag??? ..nu een veelvoud. Waarom doe ik dit, waarom vind ik dit gewoon, en waarom ga je tot het uiterste?
Ik weet niet of dit mijn uiterste is, wat is mijn limiet, bepaal ik dat of zet iemand anders er de rem op. Weken, maanden kilometers maken, iedere week opnieuw, en zondag de heuveltraining.
Weinig kunnen er een beeld bij vormen, niet uitslapen, nooit uitslapen. Weten wat je eet, bewust eten ..de laatste week extra bietensap, wortelsap.
Het begon met een plan ..van wie eigenlijk, ik was gelijk om. Ja, prachtig ..de trail.
Vervolgens zie je Edward en Vanessa honderd keer voorbij komen met een verslag van een trail ..ja ..nog meer een trail ..bergen.

Dat gaat me te ver, de Veluwe trail moet lukken, maar 37 km , lang geen marathon. Het spookt al door mijn hoofd, lekker ruig terrein goed trainen. Week na week, ik draai mijn hand er niet voor om, trainen, even lopend naar de training voor extra km’s.  Lopend naar het werk.
Waarom eigenlijk, wat is de lol??
De trail komt dichterbij, we hebben al meerdere malen een heuveltraining gedaan. Elke zondag maar weer, het is prachtig, wil het niet missen. En dan is de trail heel dichtbij, ineens weet ik het niet meer zo zeker.
Ben me ineens bewust dat het gewoon een marathon is, of zwaarder, ik weet het niet meer.
Kon ik de trainingen maar overdoen, ik zou dan beter mijn best doen.

Ik strooi wat met mijn onzekerheid, de laatste lange duurloop pers ik volledig op een onverwacht moment eruit. En ik vlieg, niet te stoppen en ga te hard. Ben even overdonderd, maar dat duurt niet lang. ! week voor de trail, dinsdag trainen ..rustig aan ..mooi zo, heb ook niet veel zin, donderdag met Peter 12 km in de wind gelopen, vraag vertwijfeld hoe hij zich voelt.
Maar ach ..de laatste week naar de tandarts, de kapper ..heb tijd over?

En dan ..de Trail.
De lengte is door omstandigheden 2 km meer, haha ..op een kleine 40km maakt dat al niet meer uit.
Ik ben inmiddels door mijn loopmaatjes wat op mijn gemak gesteld, gewoon gaan, ” je  kan het" ..zeggen zij ..nou ja, ik ook natuurlijk.

De dag ervoor zegt mijn moeder nog doodleuk dat ik niks “moet”, als ze mijn twijfel hoort.
Niks moet?  Stoppen ..de vlam laait op.
En dus de start, helaas moest Bert uitstappen. Maar hij blijft positief en is toch mee.
Of er gefietst kan worden? Hij redt zich wel, geniet op zijn manier.

Rond een km of 9 lijk ik ineens alleen op de wereld, zag zo-even nog lopers voor me.
Ik zie ook geen lint meer hangen geen pijlen ..de schrik slaat me om het hart.
Dit is waar Edward het zo vaak over had, verdwalen, hij schreef nog bij de chat ..ook op de Veluwe trail kun je verdwalen.
Ik niet ..of toch??
Ik loop terug, ben toch wat nerveus aan het worden, je let op de weg waar je loopt, stronken ..je let op de linten ..je bent in gedachten .. Gelukkig blijkt ik toch niet de laatste loper te zijn. Later blijkt bij “lange na“ niet ..maar wist ik veel.
Er lopen ineens mensen en ook Vanessa, blij en opgelucht sluit ik aan.
Ben klaar met mezelf, ophouden met zeuren, gewoon opletten ..ik kan het!

Samen met Vanessa een aantal km’s gelopen. Ze heeft het zwaar vertelt ze, na de 15km ..de eerste drinkstop stapt Vanessa uit. Te begrijpen, de dag ervoor eventjes 40km gedaan.
Ik ga door, stop korter dan de anderen, wil niet meer de laatste zijn (Sabientje appelsientje ..dat was ik ook niet).
Heb bij de stop tukkoekjes, winegums, banaan en sportdrank genomen, neem gretig een paar winegums mee.
Rond de 20km heb ik een dip, de weg kwijt geweest, Vanessa eruit, zwaar, warm ..niemand om me heen. Het huilen staat me nader dan het lachen, Maar ik herpak me. Een stuk verder staat Bert opgewekt te zijn, adviseert me een gelletje te nemen (en waarom ik dat al lang niet gedaan had?)
Ik volg die tip op, en dan ontwaak ik uit deze zwarte droom, ik krijg moed voor tien, ga vrolijk in mijn eentje de vele trappen op en af. Ben niet snel, wel sterk ..haha waar hoorde ik dat eerder.

Een rotsvast vertrouwen overvalt me ..nu pas of nu al??
Ik loop fier rechtop, beter en sterker dan de eerste 20km. Niks is beroerder dan uitstappen, dan ben ik net zoveel weken chagrijnig als dat ik getraind heb. En zie daar, vlekjes worden vlekken, vlekken worden lopers, twee bomen van mannen, zitten erdoor heen, ik haal ze in, daarna steeds meer mensen.
Op verschillende punten onze steun en toeverlaat Bert (blijkt ook verdwaald geweest te zijn).
En dan richting finish, ik loop krachtig, voelt ineens makkelijk, helemaal niet stuk ..heb het geflikt!

Allen zijn binnen, ben de laatste van onze groep, maar de winnaar op mezelf.
Goh, niet te vergelijken met een marathon, niet te vergelijken met  trail run van Edward en Vanessa, maar zo geweldig.
En die vieze tobbe ..het maakt me niks uit ..heerlijk warm,

Als we later gaan eten hou ik mijn medaille om, hard voor gewerkt ..toch??

Mooi man!

Sabina

Na 13 dagen

Na 13 dagen niet te hebben gerend, is de enkel weer redelijk normaal. Wel dikker dan normaal maar met wat verbeeldingskracht, herken ik mijn voet weer. Vrijdagavond nog even mijn oude hobby, karten, beoefenen en dan het weekend weer proberen te rennen. Helaas ben ik te fanatiek. Ik wil natuurlijk wel mijn collega's verslaan. Dit lukt, maar al in de tweede kwalificatie blesseer ik mijn ribben. Ik ben te "afgetraind" voor de stoeltjes en heb misschien iets te weinig vet om als stootkussen te gebruiken. Ik rij tegen beter weten in de finale met als gevolg een weekend met pijnlijke ribben. Rennen gaat niet.
 
Dinsdag toch maar naar de training en woensdag en donderdag nog wat kilometers gemaakt. Het ging niet van harte. De enkel voelt stijf maar gelukkig overschaduwt de pijn aan de ribben de pijn in de enkel. Dit weekend toch maar naar A'dam en de Hoge Veluwe om een beetje te rennen.
 
Vanessa wil in zes uur richting de 60 kilometer gaan en ik wil het clubrecord van Jodi verbeteren, na mijn 21 kilometer debacle bij de zes uur van de Haarlemmermeer. Helaas zijn we vandaag niet in de vorm die ons voor ogen stond  toen we ons inschreven: Vanessa te weinig duurlopen en ik een beetje geblesseerd.
 
Als we na een campernachtje in het Amsterdams bos naar de startplek rijden zien we een bekende camper staan. De Belg Gert in zijn blauwe busje staat er ook weer. Verder veel bekende gezichten. De organisatie straalt weer het enthousiasme uit dat ik mij herinner van de 100 km. Ik krijg er zin in. Mijn bijgestelde doel voor vandaag is om in ieder geval een marathon te lopen.
 
Ik heb besloten om de Hoka One One nog een kans te geven. Wel neem ik nog een aantal extra schoenen mee voor het geval het toch te link wordt. Als we onze tafel met "lekker-voor-onderweg" hebben geïnstalleerd mis ik de bananen en appels. Het is nog enkele minuten voor de start en ik waag het erop. Ik ren naar de camper. Pak een trosje bananen en appels. Als ik terugren hoor in de verte applaus: ze zijn zonder mij gestart. Ik start enkele minuten later. Het inhalen is begonnen. Het duurt een halve ronde voor ik Vanessa zie. Ach ik heb de vorm om voor een top drie plek mee te doen toch niet. Ik ga lekker trainen. Ik wissel mijn tempo's wat af. Als Gert mij inhaalt haak ik aan. We lopen een tempo van onder de 4 minuten. Gert is wat van plan. Hij wil 2 marathons lopen maar loopt nu op een schema van 90 kilometer. Ik ren een stukje mee en wens hem dan succes en laat mijn tempo zakken. Vooral mijn ribben doen pijn en ik ga verkrampt lopen. Een stijve enkel, pijn in de ribben en nog dik 5 uur te gaan. Wat kan lopen toch mooi zijn. Vanessa loopt in een groepje met o.a. Ineke Scheffer. Als ik haar inhaal en vraag hoe het gaat antwoord ze dat ze nu al pijn in de benen heeft.
 
Ik slenter wat door het bos. Een deel van het rondje ken ik nog van de 100 kilometer. Het is een onwaarschijnlijk mooie dag. Dat is te merken aan de vele mensen in het bos. Het is erg gezellig. Alleen wat veel honden. Net als de vorige keer vind ik de rondjes helemaal niet saai. Er is in die 1,6 km genoeg afwisseling. Ik luister wat naar muziek en enkele podcasts op mijn iPod shuffle. Soms vergeet ik de pijn en heb ik er plezier in. Elke ronde zijn daar de enthousiaste aanmoedigingen van de rondetellers. Ook zonder eigen verzorging is de zes uur te volbrengen. Ze hebben van alles bij de verzorgingspost.
 
Die Hoka's. Ik weet het niet. Echt snelheid maken lijkt moeilijk, maar het is heerlijk om relaxed te rennen op die zachte schoenen. Toch besluit ik ze te wisselen na een kilometer of 25. Wat er dan gebeurt is bijna niet te beschrijven. Alsof ik op sokken loop. Maar na enkele rondjes voel ik mijn kuiten. Na 32 kilometer heb ik het helemaal gehad. Ik ga zitten bij ons tafeltje en maak een praatje met een Belgische dame die ook bij de 100 langs de kant stond. Ze is heel behulpzaam en haalt een kopje thee voor me. Ik twijfel of ik door zal gaan.
 
Als Vanessa langs komt ga ik toch maar weer rennen en ren een paar rondjes met haar mee. Maar die kuiten en ribben werken niet mee. Ik ga bij 38 kilometer nogmaals schoenen wisselen. Hoka's weer aan en "it's time to fly". Ik haal Vanessa weer bij en besluit toch maar weer wat tempo te maken. Ik stuiter door het bos. Eerst maar de marathon afstand volbrengen. Als dat gelukt is kan ik net zo goed de vijftig volmaken. Dan zie ik Vanessa zitten. Die heeft het gehad en is gestopt. Dan moet ík de zes uur dit keer maar volmaken. Zestig kilometer moet toch lukken? Dat is toch het minste wat ik kan doen. Dat liep ik op Texel in 4 uur en 46 minuten. Soms loop ik even een paar rondjes met Gert mee. Ik vraag me af of ik nog wel in staat ben nogmaals een marathon onder de drie uur te lopen. Ik hou dat tempo maar een paar rondjes vast. Het laatste uur vliegt voorbij. Met nog een paar minuten te gaan krijg ik een stokje mee. Ergens op de helft van de ronde hoor ik het fluitsignaal. Ging eigenlijk net weer lekker. Ik leg het stokje neer en loop wat heen en weer tot de roller er aan komt. Ik slenter terug en hoor dat ik 64,38 km heb gelopen.
 
Daarna op naar de Hoge Veluwe. We parkeren de camper op een parkeerplaats bij een school in het dorp en willen morgenvroeg meteen om 8 uur naar de parkeerplaats van de wedstrijd rijden om daar verder te slapen. Staan we in ieder geval dicht bij de start. Want volgens de site kan het druk worden op de speciaal voor deze gelegenheid geopende parkeergelegenheid. Behalve de trail zijn er nog andere afstanden en dat betekent veel deelnemers. De parkeerplaats bij het schooltje is, op een jong verliefd stel die het schoolpleintje op zaterdagavond gebruikt om wat te vozen, lekker rustig. Met de gordijnen dicht en een muziekje aan voelen we ons al erg thuis in ons huisje.
 
Rond acht uur 's morgens rijden we met onze slaperige kop naar de start en zijn de eersten. De hekken zijn nog dicht maar al snel kunnen we naar binnen. We staan vlakbij de start met de nog schone toiletten in de buurt. We gaan nog even een paar uur slapen. Om een uurtje of tien ga ik proberen een stukje te rennen. Het gaat voor geen meter. Vooral mijn buikspieren of zijn het de ribben, doen pijn. Niet zeuren. Het is slechts 37 kilometer. Vanessa twijfelt en wil eigenlijk helemaal niet lopen. Maar het weer is, net als gisteren, prachtig en voor ik het doorheb heeft ze haar renkleren met startnummer, aangetrokken.
 
Henk, Peter, Jan en Evelyn, Sabina, Petra en de geblesseerde Bert komen nog even langs bij het busje en dan is het tijd om naar de start te gaan. Het inlopen gaat nog steeds voor geen meter. Ik hoop dat als ik eenmaal ben gestart alles wel weer goed komt. Dat ik rustig ga lopen weet ik zeker. Ik wil lang lopen en kilometers maken. Zodat ik dit jaar kan afsluiten met een nieuw overall clubrecord. Ik laat nog even in het midden welk record. Gisteren heb ik in ieder geval al een ander clubrecord gebroken: de meeste uitgelopen wedstrijdkilometers in een jaar. De teller staat nu op ruim 1180 kilometer.
 
Ik start samen met Jan en na enkele meters is het al raak. Normaal sta ik altijd vooraan maar nu ben ik in het midden gestart en dan krijg je dit. Na een paar honderd meter is het file voor de trail. De eerste kilometer gaat in 8 minuten. Ach het boeit niet, kan ik nog even uitrusten. Als we eindelijk weer rennen begint het gevoel weer te komen, al voelt alles wel erg moe. Ik had wat meer trails a la veluwezoomtrail verwacht maar helaas. Ze hadden het beter een zandloop kunnen noemen. En als ik ergens een hekel aan heb is het wel door mul zand heen banjeren. Een strand is nog tot daar aan toe maar dit is debiel. Ik ben geen paard. Voor de start is ons verteld dat we vooral de paden moeten volgen, hoe zwaar het ook is. Maar net als ik zoeken velen de weg van het minste zand. En dat is meestal niet over het pad. Jan loopt makkelijk. Ik ploeter wat meer. We halen de fotograferende Peter in en ook Sabina. We ploeteren voort. Dan zien we Petra. We maken wat opmerkingen over haar trailschoenen en haar rugzak. En hoe sterk ze loopt door het zand. Maar ze reageert niet en loopt geconcentreerd door. Als we haar inhalen begrijpen we waarom. Het is Petra niet. Petra heeft duidelijk een dubbelganger. Tenminste van achteren.
 
Ook Henk halen we in en hij heeft hoge nood. Als we bij de verzorgingspost op 15 km aankomen controleer ik mijn schoenen op zand. Ik verwonder me dat er nauwelijks zand inzit, terwijl het voelt alsof ze vol zitten. Zullen mijn uitgezette voeten wel zijn. Nadat we wat hebben gegeten en gedronken en weer op weg willen gaan komt Henk de heuvel af. We wachten nog even en lopen met z'n drieën verder. Als eindelijk een wat normalere trail volgt zonder zand versnel ik wat. Het gevoel komt weer terug. Als ik wat rustiger aan wil doen om Jan en Henk weer bij te laten komen, blijkt Jan al naast me te rennen. Hij rent lekker door. Dat ga ik niet redden en laat hem gaan en probeer een tempo te vinden dat lekker voelt. Op dit moment is het een heel rustig tempo.
 
Zand, zand, zand. Ik heb er genoeg van. Dit is geen trailrunning. Ik ben geen paard. Nadat ik onze trouwe supporter Bert heb verteld dat ik geen zin meer heb, besluit ik om me niet langer te ergeren aan het vele zand en wat meer van de omgeving in me op te nemen. Maar waar ik ook kijk: vooral grote zandvlaktes. Gelukkig is het laatste stuk beter en volgen er nog wat leuke trappetjes en bospaden. Na de laatste verzorgingspost is het nog maar een dikke zes kilometer. Ik hoor deelnemers die kapot in het gras zitten mopperen over het feit dat bij de start gezegd werd dat de route 2 kilometer langer is dan de beloofde 37 kilometer. Ik heb zin in de laatste kilometer en ik vermaak me met de omgeving.
 
Vlak voor de finish zie ik Vanessa. Ze heeft na 15 kilometer de trail verlaten om vervolgens over de weg, via de route van de halve marathon, naar de finish te rennen. Toch nog een dikke 22 kilometer.
 
Als ik finish zijn Jan en Petra al gefinisht. Jan heeft Petra nog ingehaald. Ik verwacht na een trail minstens een halve liter alcoholvrij bier en fruit. Ik had me bij het inschrijven niet gerealiseerd dat deze trail onderdeel is van veel meer afstanden die allemaal samen finishen. Vandaar slechts een flesje water na de finish en niets te eten.
 
Vanessa die al een uur wacht, omdat ik de campersleutel heb, heeft het ondertussen behoorlijk koud. We gaan ons eerst maar even opfrissen en wat eten in de camper.
 
Als ik eindelijk weer een beetje in staat ben wat te gaan lopen zijn we al te laat voor de finish van Sabina die doorgebikkeld heeft en mooi binnen de vijf uur is gefinisht. Henk ziet er behoorlijk kapot uit en vond het vooral "zwoar".
 
Doe mij maar trails in de bergen of desnoods in de heuvels van Duitsland of Limburg. Maar kilometers banjeren over zandpaden is niet wat ik mij bij trailrunning voorstel. Maar ben wel blij dat ik weer ren! 
 
Groet,
Edward.


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst