Berg en Dal Ultraloop, 60km, Nijmegen, 12 oktober 2013
'In een flow' voltooit Edward de ultraloop Berg en Dal


Er gaat (bijna) geen week meer voorbij of Edward staat wel aan de start van een trail of ultraloop.
Deze week startte bij op de Ultraloop Berg en Dal, georganiseerd door Willem Mütze ('fun-runner'), de man die (denk ik) de meeste (ultra)marathons in Nederland gelopen heeft (meer dan 1200, echt waar!)
De details komen nog.........
60km
netto
Edward Pechler
5:51:36


Link naar de website
...maar soms is er een bordje weggehaald, of loopt er net een paard voor de bordjes.
...dit is het ultragevoel. Rennen voelt comfortabeler dan stilstaan.Alles gaat vanzelf. Alleen het ademhalen, het rennen en de omgeving. Puur genieten......
Lees verslagje van Edward>>>


Edward in een flow.....

Hier verslagje van één van de mooiste ultra's die ik in Nederland heb gelopen.

Vorig jaar bij het etentje met de pacers van de halve marathon van Leeuwarden, hoorde ik voor het eerst van de ultraloop bij Berg en Dal. Een prachtige kleinschalige herfstloop met veel hoogtemeters en mooie landschappen. Vanessa wil zondag een PR lopen op de vier mijl en blijft thuis om uit te rusten. Ik rijd vrijdag, na mijn werk, vanuit Amsterdam naar Berg en Dal en parkeer op de parkeerplaats bij de tennisbanen waar morgenochtend de start is. Volgens de weersvoorspellingen van afgelopen week wordt het een ultra natte loop. Voor de zekerheid leg ik zelfs een regenjas klaar bij mijn spulletjes voor morgen, en ga vroeg slapen in de camper.
 
De start is om negen uur maar ik word al wakker van geroezemoes rond half zeven. Er kan ook gewandeld worden en die beginnen heel vroeg. Als ik naar de kantine loop zitten de ultralopers al gezellig een kopje koffie te drinken. Ik krijg een superklein startnummer die ik met een tie rip ergens aan vast moet maken. George, die ik ken van de X-Trails en vorige week ook bij de Hoge Veluwe trail was, is er ook. We gaan in ieder geval een groot stuk samen rennen.
 
Er is geen startstreep, laat staan een startboog. Nee we gaan naar buiten en na een fotosessie mogen we weg. "Doe rustig aan en geniet ervan" wordt ons nageroepen door Willem (Mütze). Dat is precies wat ik van plan was. Ik hoop op minder zand dan vorige week en wat meer hoogtemeters. Ik heb toch mijn Hoka's weer aangetrokken.
 
In tegenstelling tot de weersvoorspellingen is het prachtig weer. De zon zorgt er niet alleen voor dat ik het al snel te warm heb in mijn thermoshirt, maar zorgt ook voor een prachtig lichtspektakel door het bladerdek van het bos. Het doet me denken aan schijnwerpers bij een popconcert. Bij een heuvel in het bos denken George en ik hetzelfde te zien. Een strak pad recht omhoog. Maar als we dichterbij komen blijkt het een zonnestraal te zijn.
 
De verhalen over de mooie route zijn niet overdreven. Vooral heerlijke bospaadjes die soms een beetje glad zijn door de natgeregende herfstbladeren. Ik doe voorzichtig op mijn hoge Hoka's. Mijn enkel is nog steeds dik. Het ei is nog niet uitgebroed. Maar pijnlijk is het gelukkig niet. Alleen bij de beklimmingen merk ik wat minder flexibiliteit in mijn enkel. We lopen een rustig tempo en al babbelend vliegen de kilometers voorbij. De klimmetjes zijn behoorlijk pittig. Rond de twintig kilometer beginnen we steeds meer wandelaars in te halen. Bij de tweede verzorgingspost in een boerderijschuur op ongeveer 24 kilometer, trekt George zijn thermo uit. Goed voorbeeld doet goed volgen en ook ik doe mijn thermo uit. De dames van de verzorgingspost zijn blij dat ze toch nog wat "wild" zien vandaag. Ik trek alleen mijn bezwete hemdje weer aan en natuurlijk handschoenen. Het is tenslotte geen zomer.
 
Al is de route over het algemeen goed aangegeven, verkeerd lopen doen we regelmatig. Meestal letten we gewoon niet goed op, maar soms is er een bordje weggehaald, of loopt er net een paard voor de bordjes. Bij de derde verzorgingspost staat Willem zelf en is er zelfs soep en pap. Ik ga voor een appel uit Willems eigen tuin. Heerlijk sappig en onbespoten. Terwijl George naar het toilet gaat vertelt Willem dat er 17 deelnemers niet zijn komen opdagen. Die dachten zeker dat ze zestig kilometer in de regen moesten lopen. Als George weer terug is en ook wat gegeten en gedronken heeft gaan we weer op pad.
 
Ik heb last van mijn 32 kilometer dip waardoor de heuvels opeens extra steil zijn. Wandelend omhoog kost me ook erg veel moeite. Maar de dip gaat over en als het iets minder steil is en ik weer wat tempo kan maken, komt het gevoel weer terug. Op naar het marathonpunt. Daarna gaat het echt beginnen. George heeft wat last van zijn hamstring maar het lijkt hem niet te stoppen.
 
De route heeft van alles: Van mooie bospaden tot stukken asfalt. Van singletracks tot open stukken heide. Ja soms zelfs asfalt, zoals de beroemde zevenheuvelenweg, en gelukkig slechts enkele meters mul zand. Maar het is vooral klimmen en afdalen. Ik ben nog wat voorzichtig bij het afdalen. Maar wat is het een mooie zonnige dag om hier te rennen. George heeft zelfs zijn horloge uitgezet hoor ik later. Gewoon rennen. Tijd en afstand is niet belangrijk. In plaats van op ons horloge te kijken, kijken we om ons heen.
 
Na de 40 kilometerverzorgingspost krijg ik de geest weer en ga ik wat versnellen. Kleine pasjes op mijn grote schoenen. Het voelt allemaal weer lekker. Ik ben super alert. Zie alle bordjes en groet alle wandelaars die ik tegenkom en voel me herboren. Als ik bij de 50 kilometer de tijd neem bij de verzorgingspost en ipv stukjes banaan die ze klaar hebben liggen, een hele banaan neem, komt George er ook aan. Hij heeft er ook plezier in. "Zie je straks" zegt hij en ik ga er weer vandoor.
 
De laatste tien kilometer is redelijk vlak en ik ren in een heerlijke flow. Niet supersnel maar wel met een gevoel alsof ik nog makkelijk uren door kan gaan. Dit is het ultragevoel. Rennen voelt comfortabeler dan stilstaan. Alles gaat vanzelf. Alleen het ademhalen, het rennen en de omgeving. Puur genieten. Zelfs het constante geschiet van het schietterrein waar we de laatste kilometers langs rennen brengt daar geen verandering in. Waarschijnlijk een aantal militairen dat oorlogje aan het spelen is. Ongelooflijk dat dat de moderne "beschaafde" mens zich nog met dat soort zaken moet bezighouden. Kan me daar werkelijk niets bij voorstellen. Als ik weer in de bewoonde wereld kom en het bordje Berg en Dal zie geeft dat een dubbel gevoel. Er is een deel dat blij is dat het mag stoppen maar een groot deel van mij wil doorgaan.
 
De finish is net als de start. Er is geen finishlijn. Ik ren de kantine in en daar staat Willem die mijn nummer noteert en meteen mijn foto's, die hij onderweg heeft gemaakt, erbij zoekt voor de oorkonde. Morgen het andere uiterste: de 4 mijl. Het andere uiterste wat betreft: commercie, aantal deelnemers, aantal toeschouwers en afstand. Ik ga relaxt met Vanessa lopen. Zelf een PR lopen is op dit moment een ver van mijn bed show. Vanaf volgende week toch maar wat op snelheid trainen ivm de Berenloop. George wil daar voor het eerst onder de drie uur lopen en Jan Albert Venema en ik hebben hem toegezegd hem daarbij te helpen. Ook Harry wil natuurlijk onder de drie uur. Met z'n vieren moet we toch een heel eind komen.  
 
Groet,
Edward




Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst