Bear Trail, 57 km, 26 oktober 2013
Zelfs Edward vindt het ZWOAR!

beartrail2013
Foto: Chris van Beem - met dank, LINK
Een week voor de Berenloop (waar hij echt weer eens hard moet lopen) waagt Edward zich nog aan een pittige toch in de Belgische Voerstreek! Hij gaat '57km buitenspelen' en heeft 't geweten. Op de foto's (van Chris van Beem, zie HIER) is te zien dat het soms ook erg blubberig was. Naar eigen zeggen heeft ie het 'lang zo ZWOAR niet gehad'.
Uiteindelijk is het goed voor 1 UTMB. Wat dat exact is moet Edward zelf maar eens uitleggen.
Verslagje van Edward
57 km netto
Edward Pechler, zie onder 5u39min


Link naar de website

.....Beartrail. Een toepasselijke naam voor een trail een week voor de Berenloop........
.... „Als je op zoek bent naar een weg naar huis……..”, klinkt het door het mooie landschap waar ik op dat moment moederziel alleen doorheen ploeter.......
Lees verslagje van Edward>>>

Beartrail.
Een toepasselijke naam voor een trail een week voor de Berenloop.
 

Deze vrijdag ben ik niet in A'dam. Dat betekent een heel eind rijden vanaf Groningen naar de Voerstreek in België. Ik blijf thuis maar treuzelen en ga pas laat op weg. Als ik rond 24:00 aankom bij het voetbalveld in 's Gravenvoeren is het stil en donker De parkeerplaats is met een groot schuifhek afgesloten. Als ik door het hek gluur zie ik een paar campertjes staan. Gelukkig is het hek niet op slot. Ik parkeer naast een andere camper en voor ik het weet val ik in slaap. 's Morgens werk ik een meloen naar binnen, trek mijn renspullen aan, controleer mijn rugzak en doe de gordijnen open. Het is nog donker. Langzaam wordt de parkeerplaats voller en voller. Als ik mijn startnummer in de kantine ga halen zie ik Jet en Petra nog, de mede pacers van L’warden, die mij enthousiast hadden gemaakt voor de Berg en Dal Ultraloop.

De start is heel relaxt. Niemand staat echt aan de startstreep. Iedereen is nog druk met van alles en nog wat. Dan is het 9 uur en wordt ons verteld dat het de bedoeling is dat we van start gaan. Langzaam komen we in beweging. Eerst een rondje voetbalveld, gevolgd door een stuk asfalt. Al snel is het voorbij met het asfalt en moeten we klimmen via prachtige single tracks. Alles voelt goed en ik wil het rustig aan doen ivm de "snelle" marathon volgende week. Ik neem de tijd om om me heen te kijken. Al snel zijn we op hoogte en rennen we over open velden met mooie uitzichten. Tijd om mijn windjasje uit te doen. Als ik bezig ben mijn windjas in mijn rugzak te doen komt Pascal, met wie ik bij de Texeltrail een groot deel samen heb gelopen, er aan. We rennen al kletsend een stuk samen op. Regelmatig rennen we door een bos waar natte gladde herfstbladeren de soms blubberige bodem bedekken. Ik merk dat ik nog steeds niet heel ontspannen kan lopen. Ik blijf extra op mijn enkel letten. Vooral de afdalingen, waar ik juist altijd zo van genoot, gaan nu met beleid.

Meestal heb ik pas een dip op 32 km maar nu al na 27 km. Ik kom nauwelijks meer vooruit. Ik loop zelfs geen wijventempo, want de ene na de andere vrouw haalt me in. Ik probeer aan te haken. Het lukt voor eventjes maar het kost me erg veel moeite. Ik concentreer me en volg de stappen en de route die de vrouw voor me kiest over de mooie maar soms moeilijke paden. Als we op een stuk asfalt komen met wat tegenwind kan ik eindelijk even op kop lopen om haar uit de wind te houden. Maar het gaat weer lekker en ik loop bij haar weg. Maar veel asfalt is er niet. Al snel volgt er weer een trail met een lange klim. Ik wandel halverwege en al snel haalt de dame me weer in en ik zie haar rap naar boven rennen en uit mijn gezichtsveld verdwijnen.

Deze trail is prachtig al kan ik er nu even niet volop van genieten. Ik heb het zwaar. Voel me op. Meestal denk ik: "Alweer op de helft, aftellen", maar nu word ik moedeloos van de gedachte dat ik nog maar op de helft ben. Maar ik vertrouw erop dat de dip overgaat. Ik pak een appel uit mijn rugzak en eet deze al rennend rustig op. Voel me weer een beetje tot leven komen. Ben blij dat ik toch mijn iPod shuffle bij me heb gestoken. Op dit soort momenten zorgt het voor wat afleiding. Volgens mij de eerste keer dat ik oordopjes in doe bij een trail. Ik zet hem op shuffle en laat me verassen. Het begint goed met een nummer van Prins, De Munnik & Den Tex: Je bent niet alleen. „Als je op zoek bent naar een weg naar huis……..”, klinkt het door het mooie landschap waar ik op dat moment moederziel alleen doorheen ploeter. De route is goed aangegeven en ik heb nog geen afslag gemist. Wel ben ik even teruggelopen bij de aanblik van een super modderig pad, om te controleren of het echt de bedoeling is dat ik daar doorheen ren. Voorzichtig langs de blubber lopen doe ik allang niet meer en ga er vol doorheen. Eigenlijk best lekker door de blubber rennen. Je voelt de klodders modder op je kuiten belanden. Natte voeten? So what? Alles beter dan zand. Het mooie van deze trails is dat je over trails loopt die je waarschijnlijk zelf nooit had gevonden. Verstopte paden. Soms erg smal, dwars door brandnetels en andere prikkende takken. Soms aan beide kanten prikkeldraad. Het houdt je wel alert.

Luisterend naar wat muziek en podcasts kom ik weer tot leven. Al heb ik het zwaar, het begint toch weer op rennen te lijken. Bij de laatste van de drie verzorgingsposten, op ongeveer 40 kilometer, neem ik even de tijd en probeer de Belgische vrijwilligers te verstaan. Dat valt niet mee als je moe bent. Ik bedank ze en voel me wel weer in staat om de laatste 17 km af te leggen. Ik begin zelfs wat 57 km lopers in te halen. Het wordt wat drukker op de route omdat ook lopers van andere afstanden dit laatste stuk lopen. Als het einde nadert, denk ik de parkeerplaats te zien met allemaal witte auto’s. Maar het zijn strobalen verpakt in wit plastic. Blijkbaar verlang ik wel erg naar het einde dit keer. Als ik door een maisveld ren en wat lopers inhaal, hoor ik opeens de speaker. Ik kijk voor me en loop recht op het voetbalveld af waar de finish is. Dat geeft kracht en opeens loop ik weer heel lekker. Nog even een rondje voetbalveld, waar ik nog net de vrouw zie rennen die mij als laatste heeft ingehaald, en ik mag stoppen. Ik plof op een bankje neer en heb even geen zin meer om op te staan. De 1200 hoogtemeters hebben me gesloopt. Ik maak nog een praatje met de traildames, die me zo makkelijk hebben ingehaald toen ik even dood ging. De tevredenheid van iedereen die gefinisht is, hoe kapot ook, is mooi om te zien. Iedereen heeft dezelfde kleur schoen: modderbruin. Als ik weer een beetje moed heb verzameld om op te staan, strompel ik naar de camper. Pak een alcoholvrij biertje en ga eerst even met de benen omhoog liggen, voordat ik ga douchen.

Misschien moet ik toch maar wat minder gaan lopen. Eigenlijk wilde ik komende nacht, als de klok een uur teruggezet wordt, nog een marathon lopen. Maar dat is, zoals ik me nu voel, fysiek onmogelijk. De Berenloop zal nog een hele klus worden. "Van lang en langzaam lopen word je goed in lang en langzaam lopen" zeg ik altijd. Volgende week hoop ik het tegendeel te bewijzen door fluitend onder de drie uur te lopen.

groet,

Edward



Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst