Texel Trail, 50 en 25km, 15 februari 2014

Winderige Texel Trail


Finish van Edward, foto: Vanessa - mooi zweefmoment- klik voor vergroting

Ze wisten het van te voren: het zou een pittige trail kunnen worden en het werd ook pittig!
Edward startte op de 50km en wist als 7e (v.d. 26) over de finish te komen - 10min sneller dan in 2013 (toen de afstand 51,6km was).
Vanessa startte ook op de 50km, maar had in haar achterhoofd te kijken hoe 't zou gaan. Het werden 25 kilometers.
Edward op foto in Noordhollands Dagblad; ook: filmpje van Running Rinus met Edward

(c)Noordhollands Dagblad

50 km netto
Edward Pechler
4:33:13
25 km
Vanessa Wuijster 2:46


Link naar de website

De surrealistische sensatie van zo hard mogelijk lopen door de vliegende zandkorrels brengt me in een flow. Tempo 3:34 zie ik op mijn Garmin. Het voelt na 30 km alsof ik dit eindeloos kan volhouden.

"Dadels" antwoord ik, "Oh ik dacht een stuk hasj" zegt de andere vrijwilliger.
Lees verslagje van Edward>>>

Een weekendje Waddeneiland. Texel, je bent er zo, als je in Den Helder woont. Geen belachelijke prijzen voor de overtocht. Dit keer was het donker toen we aan boord gingen. Even naar het toilet om vervolgens een plekje te zoeken in het restaurant. Terwijl we ons afvragen wanneer de boot vertrekt, wordt er omgeroepen dat de passagiers met auto verzocht wordt om naar hun auto's te gaan. We denken eerst nog dat de verkeerde band is gestart, maar iedereen staat op en vertrekt. Ongemerkt zijn we al op Texel aangekomen.
 
Ik heb er zin in. Volle bak ga ik zeker niet, maar wel beduidend sneller dan vorig jaar is de bedoeling. Ga proberen rond de 5:00 minuten per kilometer te lopen. Binnen de 4 uur en 15 minuten moet toch lukken dacht ik eerst. Maar de wind waait wel erg hard! Het parkoers is zelfs aangepast om de bossen te vermijden. Dat betekent nog meer door open gebied tegen de wind in beuken.
 
Vanessa heeft er iets minder zin in, maar gaat ook voor de 50 kilometer, wetende dat ze meerdere mogelijkheden krijgt om vroegtijdig uit te stappen. Het parkoers bestaat nl uit 2 lussen de elk tweemaal gelopen moeten worden voor de 50 kilometer. 14,5 - 25 - 39,5 - 50 km.
 
Op de parkeerplaats bij de start begint de camper behoorlijk heen en weer te gaan. Misschien hadden we beter met de kop in de wind kunnen parkeren, want een serieuze wind begint aan te zwellen. Na wat verkleedpartijen eindig ik in lange broek, thermoshirt, windjas, muts en natuurlijk handschoenen. Vanessa komt met bijna dezelfde kledingkeuze, maar is bang dat ze het koud gaat krijgen en trekt nog een extra shirt aan. Ik zie nog een deelnemer als een wilde achter zijn wegwaaiende startnummer aanrennen. Die heeft zijn warming-up al gehad. Zelf doe ik niet aan een warming-up, zodat ik al mijn energie kan gebruiken voor de kilometers die volgen.
 
Opeens wordt het druk. De pendelbus vol met (ultra)lopers wordt geleegd. George en Jappie zitten er ook bij. George, die deze trail als LSD wilde lopen, heeft zijn plannen al bijgesteld en wil toch wat sneller lopen. De start verrast ons, we hebben geen startschot gehoord. Ik wens Vanessa een behouden vaart en loop met Jappie en George, al babbelend, de eerste kilometers weg. Het eerste deel is wind mee. Na enkele kilometers de strandafgang. We worden van de zijkant gezandstraald. Snel het strand op en wind mee. Om lekker te kunnen rennen moet je eerst wennen aan de zandkorrels die, als flarden mist, laag over het strand voorbij vliegen en je perceptie van snelheid in de war gooien. Jappie en George, die hun benen nog wat bij willen bruinen en in korte broek lopen, voelen de zandkorrels als pijnlijke speldenprikken tegen hun benen vliegen. Het strand is redelijk verlaten. Op mijn Hoka's voelt het helemaal alsof je op wolken loopt. We doen het nog wat rustig aan want straks moeten we nog kilometers lang tegen de wind inbeuken. Als we bij het tweede stukje strand bij de slufter een bocht maken krijgen we de wind weer van voren. Het begin van 12 kilometer tegenwind.
 
Tegen de wind in is het onmogelijk om 5:00 minuten per kilometer te lopen. Heuvelop tegen de wind kom je soms bijna tot stilstand. Maar al vliegen de vogels achteruit, wij moeten toch echt vooruit. Ik zie het maar als een goede training voor in de bergen en leun tegen de wind in en ren lekker door. Na 2 lusjes ren ik even naar de camper. Nog geen Vanessa te zien, dus die gaat in ieder geval de 25 km doen. We ontdoen onze schoenen nog even van wat zand en beginnen aan de tweede ronde.
 
Ik zie nog een deelnemer op Hoka's en vraag hem naar zijn ervaringen. Ook hij heeft er als "oudere" loper veel baat bij. Als we weer op het strand zijn, kan ik het niet laten en laat me meevoeren door de wind. De surrealistische sensatie van zo hard mogelijk lopen door de vliegende zandkorrels brengt me in een flow. Tempo 3:34 zie ik op mijn Garmin. Het voelt na 30 km alsof ik dit eindeloos kan volhouden. Bij de strandopgang ren ik naar de zee om deze bij te vullen. Pissen in de storm is trouwens ook een geweldige ervaring, zolang je de wind in je rug houdt. Ik zie dat George en Jappie ver achterop zijn geraakt. Ik wil nog even profiteren van de wind en ren door de duinen een iets hoger tempo dan in de eerste ronde. Als ik voor de tweede keer bij het sompige, drassige grasveld aankom waar we dwars doorheen moeten, denk ik een drogere route dan de eerste keer te kunnen volgen. Helaas, ipv tot mijn enkels ga ik deze keer tot mijn kuiten door de plassen. Maar de tegenwind die daarna volgt, blaast mijn schoenen snel weer droog. Het blijft ploeteren tegen de wind in. De verzorging onderweg is prima. Ongeveer om de 8 km water, sportdrank, cola en banaan. Vooral de twee dames bij de verzorgingspost bij de strandopgang hebben het zwaar. Terwijl ze worden gezandstraald, doen ze hun uiterste best om ons te voorzien van drinken en eten zonder zand. Als ik bij een andere verzorgingspost, bemand door twee mannen, mijn dadels opeet vraagt eentje wat ik eet. "Dadels" antwoord ik, "Oh ik dacht een stuk hasj" zegt de andere vrijwilliger. Of hij een ouwe hippie is of ik er eentje ben, laat ik in het midden.  
 
Soms denk ik dat ik niet meer vooruit kom en van een duin wordt geblazen. Als ik de zuidelijke lus voor de tweede keer inga, loop ik samen met een loper die duidelijk beter is in het lopen tegen de wind in, dan ik. Ik probeer te profiteren door achter hem te lopen maar hij is een stuk kleiner dan ik en het duurt niet lang of ik moet hem laten gaan. Eenzaam ploeter ik door het Texelse landschap. De benen voelen nog goed en ik heb zin in de laatste vijf kilometer met de wind mee. Ik verwonder me dat ik nog zo lekker loop de laatste kilometers. Ik geniet van het laatste stukje strand en de texelse duinen. Vraag me af of dat dode konijn, waar ik bijna op trap, er de eerste ronde ook al lag. De Hoka's doen hun werk goed. De finish is boven op een heuveltje. Nog even aanzetten. Vanessa staat al vanaf een uur of vier te wachten. Zij dacht blijkbaar dat ik wel even 5:00 minuten per kilometer zou lopen met deze wind. Altijd leuk dat vertrouwen, maar dat was iets teveel gevraagd vandaag. Zelf is ze tevreden met haar 25 kilometer. Vooral omdat ze eigenlijk een bloedhekel heeft aan het lopen in de wind.  
 
Als ik na de finish neerstrijk in de camper begint het vreselijke gevoel dat ik soms heb na een marathon of ultra. Ik kan het moeilijk beschrijven, maar het is een bijna ondraaglijke pijn in de benen. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik kan wel janken van de pijn en ga toch maar een stukje lopen. Maar ik waai buiten bijna om en ga waggelend de kleedruimtes binnen om daar wat heen en weer te lopen. Veel helpt het nog niet. Maar ik weet dat het altijd na een minuut of 15 wel weer over gaat. Ook nu zit ik even later met redelijk "frisse benen" aan de mango's en het bier. Jappie en George zijn ondertussen ook gefinisht en vervloeken de wind en het zand.
 
Groet,
Edward




Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst