SallandTrail, Nijverdal e.o.,75 km, 8 maart 2014

1200 hoogtemeters in Nederland!

SallandTrail2014
Foto: Vanessa

We weten het allemaal: 't Kan Edward niet zwaar genoeg zijn. Op deze schitterende zaterdag stond de camper in Nijverdal. Om 10u de start van de 75km lange Salland Trail in Nijverdal. Het parcours met 1200 hoogtemeters krijgen de deelnemers bijna alle Sallandse heuvels onder hun voeten:
Holterberg, Haarlerberg, Sprengenberg – inclusief de Koningsbelten (75m), Noetselerberg, Nijverdalse Berg, Hellendoornse Berg, Eelerberg, Lemelerberg en Archemerberg. Edward finishte als 8e v.d. 41 op deze afstand en bleef Leonie v.d. Haak (de top v.d. vrouwelijke ultraloopsters) net voor. Vanessa legde geheel ongeorganiseerd een ronde van 25km af. Alle uitslagen staan HIER.

Foto's van Vanessa staan HIER.
Krantenartikelen
Een finishfoto van de organisatie staat HIER (Leonie v.d. Haak finisht HIER)
75 km netto
Edward Pechler, 8e plaats v.d. 41
7:07:31
25 km
Vanessa Wuijster ('zwart') 2:41


Link naar de website

Ik kom maar moeilijk uit mijn slaapmodus. De eerste verzorgingspost op een kilometer of twaalf is een waar buffet. Er staan zelfs vlaaien.

Heerlijk om over dit afwisselende terrein te rennen, klimmen, afdalen, boomwortels ontwijken en proberen het beste deel van de paden te vinden.
Lees verslagje van Edward>>>

Programma: 75 km trailen in het Nationaal Park Sallandse Heuvelrug. Zoals de naam doet vermoeden zal het geen vlakke trail worden. Van de vele heuvels is de (Grote) Koningsbelt de hoogste. Vijfenzeventig meter steekt deze heuvel boven het NAP uit. Ik heb me een beetje verdiept in het parkoers in de hoop dat ik straks enig idee heb waar ik ben. Maar ik weet nu alleen nog dat ik na 50 km weer langs start en finish kom, waar de camper staat te wachten. Daar zal ik de verleiding moeten weerstaan om te stoppen en de doos met mango's op te eten. Hopelijk heb ik dan nog genoeg energie om aan de laatste lus van 25 km te beginnen waar de Lemelerberg en de Archemerberg nog overwonnen moeten worden. Ik ben van plan om me vandaag iets meer in te spannen dan nodig is. Hoe meer ik vandaag afzie hoe makkelijker de Lavaredo Ultratrail in juni wordt.

De start is, voor ultrabegrippen, laat maar voor mij nogal aan de vroege kant. Om negen uur ’s morgens rennen heeft niet mijn voorkeur, maar aan de andere kant als ik een beetje doorloop heb ik ook nog wat aan de zaterdagavond. Voor de zekerheid neem ik mijn ipod shuffle, vol met "leerzame" podcasts en wat muziek, mee. Als ik het echt moeilijk krijg, kan ik wel wat afleiding gebruiken. Het belooft een mooie dag te worden alhoewel het zo vroeg nog erg koud is.

Gelukkig is George er ook. Of we alles samen zullen lopen weet ik niet, maar een groot deel zeker wel. Vanessa is ook mee en gaat wat later op de dag, als het parkoers weer vrij is, illegaal de 25 km route lopen.

De eerste dertig kilometer loop ik samen met George Ten Kate en Jerry Duinkerken. Jerry ken ik van een nieuwjaarstraining in het Dwingelerveld en van het trainingsweekend op Ameland. Anton Slagers, die wat minder tijd bij de verzorgingsposten doorbrengt, heeft er duidelijk zin in en gaat er, nadat hij ons ingehaald heeft, als een speer vandoor. Leonie van den Haak loopt voor ons. Ik heb met George afgesproken dat ik haar in ieder geval achter me wil laten. Het duurt niet lang of we lopen haar voorbij. Eén keer eerder heb ik hier een klein stukje gerend. Ik wist dat het een mooi gebied was, maar nu zie ik een heel groot deel van het gebied. De route van 75 km bevat nauwelijks asfalt en op een paar kleine stukjes na, is het één grote ronde. De Nederlandse natuur op zijn best. Lange klimmen met als beloning prachtige uitzichten die niet onderdoen voor de uitzichten in het Teutoburgerwald. Een goede plek om mijn heuveltrainingen te doen en dat op slechts anderhalf uur rijden van Groningen.

Ik kom maar moeilijk uit mijn slaapmodus. De eerste verzorgingspost op een kilometer of twaalf is een waar buffet. Er staan zelfs vlaaien. De zon is ondertussen gaan schijnen en ik trek mijn thermo uit. Het rennen gaat nog niet van harte. Pas na een kilometer of twintig is het duffe gevoel weg en krijg ik er zin in. Het landschap is afwisselend. Van single tracks tot helemaal geen pad waar je van lintje tot lintje loopt dwars over een heuvel met afgekapte bomen.

Bij de tweede verzorgingspost heeft George het echt warm en gaat in zijn blote bast rennen. Niet lang daarna waag ik het er ook op: ik doe mijn handschoenen uit. Wat is warmte toch heerlijk. Na een keer of vier te hebben geplast en een kilometer of dertig krijg ik er echt zin in. Ik pak mijn iPod shuffle. Zet het drie uur durende programma "vroege vogels" op en begin het tempo een beetje op te voeren. George en Jerry raken wat achterop maar Leonie komt me voorbij bij een verzorgingspost, waar ze weinig tot geen tijd neemt. Het is een prima motivatie om haar daarna weer in te halen en haar voor te blijven. Al luisterend naar o.a. een reportage over het tellen en catalogiseren van muurbloemen aan de honderd kilometer tellende Amsterdamse grachten, ben ik eindelijk van slaap naar renmodus gegaan. Mijn iPod staat niet hard zodat ik ook de live natuurgeluiden van de Sallandse heuvelrug nog hoor. Eén van mijn nieuwe bezigheden is het herkennen van vogelgeluiden. Ik hoor zoveel geluiden waarvan ik de meeste niet kan thuisbrengen. Maar het geroffel van een specht herkent iedereen. Ook zie ik een citroenvlinder voor me uit fladderen.  De lente is begonnen. Ondertussen hoor ik waarom de lente al een aantal jaren op 20 maart begint ipv van op 21 maart. En waarom de zon de eerste lentedag niet precies 12 uur op is en 12 uur onder.

Dik Jagersma loopt een aantal minuten voor me en Anton Slagers moet daar nog ergens voor lopen. Het rennen gaat steeds makkelijker al wandel ik wel een paar keer een stukje bij een beklimming. Ook na de afdaling in een grote zandduin wandel ik naar boven door het losse zand. Als ik beneden het zwembad weer zie bij de 50 km doorkomst, kom ik geen moment in de verleiding om te stoppen. Het gaat juist lekker en heb zin in de laatste 25 km waar nog enkele heuvels op me wachten. Bertus, de organisator, staat klaar en vraagt hoe het gaat en of het niet te warm is. Een betere organisator dan Bertus kan je je niet wensen. Betrokken bij al zijn deelnemers. Een prachtig en duidelijk uitgepijlt parkoers, goed verzorgde verzorgingsposten en een grote groep gemotiveerde vrijwilligers. Mocht je de tocht niet voltooien dan ligt dat zeker niet aan de organisatie en zal je toch echt naar jezelf moeten kijken.

Leonie komt ondertussen ook langs en stopt niet bij de verzorgingspost. Moet ik haar weer gaan inhalen. Na wat bananen ga ik voor de laatste 25 km. Al snel haal ik Leonie weer in en ga ik me richten op Dik Jagersma. Ik kijk eigenlijk nooit op mijn Garmin bij dit soort loopjes en verbaas me dat ik al snel bij de verzorgingspost op 65 km zit. Nog maar 10 km. Ik vul toch mijn drinken nog maar even bij, zet mijn power playlist op die ik ook bij de 100 km heb gebruikt en ga me nog even goed inspannen die laatste kilometers. Shaggy, Michael Jackson, the Doors en Skunk Anansie komen langs en ik vlieg Dik voorbij. Hij wilde iets later versnellen maar begint nu ook maar aan zijn versnelling. Als in een flow volg ik de pijltjes. Soms sla ik af zonder me te herinneren of op het bordje voor de bocht daadwerkelijk een afslag stond. Gelukkig heb ik de route in mijn Garmin, zodat ik bij momenten van twijfel even mezelf kan geruststellen dat ik nog op het parkoers zit. Heerlijk om over dit afwisselende terrein te rennen, klimmen, afdalen, boomwortels ontwijken en proberen het beste deel van de paden te vinden.

Als ik beneden het zwembad weer zie ben ik toch blij dat ik er al ben, al voel ik me nog lang niet op. Nog even een moeilijke afdaling en dan de finish. Ik hoor Vanessa zeggen: "Hè hè, ben je daar eindelijk". Bertus is wat vriendelijker en feliciteert mij en vraagt of hij nog wat voor me kan doen. Anton is enkele minuten voor me gefinisht maar heeft veel gewandeld de laatste kilometers. Aan zijn kleren te zien is hij ook meerdere keren gevallen. Een paar kilometer langer en ik had hem ingehaald. Jerry, die onterecht in de uitslagen op de derde plek staat, was bij de 50 al gestopt. George komt een klein uurtje later over de finish. Hij heeft het zwaar gehad. Al heeft hij gekotst en heeft hij meerdere dipjes moeten overwinnen, hij weet zeker dat hij over een maand de 100 km van Limburgs zwaarste gaat halen. Dat is de ultraspirit!

Onderweg heb ik vaak gedacht aan het zwembad. Daar kunnen de deelnemers douchen en zwemmen. Zwemmen leek me heerlijk maar nu ik gefinisht ben, heb ik geen zin meer. Zodra je stopt met rennen willen de benen niet meer. Ik fris me op in de camper en ga met de schuifdeur open heerlijk in het zonnetje liggen. Vanessa heeft haar 25 km ook lekker gelopen. Ze werd soms zelfs aangemoedigd SMILEYS_SMILE Bij deze trail verbleekt de Texeltrail van enkele weken geleden. Wat een heerlijke 7 uurtjes in de Nederlandse natuur!
 
Groet,
Edward


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst