Ibbenbüren Klippenlauf (D), 24.7 km , 29 maart 2014
Net als vorig jaar nam Edward deel aan de 'Klippenlauf' in Duitsland met 500 hoogtemeters. Itt vorig jaar (dubbele lagen kleding) nu - net als in Nederland - prima weer en tijd voor het 'vlinderbroekje'. Hij wist er (een week voor 'Limburg zwaarste', 100km, 3200 hoogtemeters) in te slagen (opnieuw) als 6e te eindigen in zijn categorie M45 met 148 deelnemers. En dat is 17e overall (vd 484). Zijn tijd was dik 3 min sneller dan de vorige editie. De zondag brengt Edward daar door met een extra training met Nederlanders die daar een trainigsweekend hebben.
Keurig Edward, je bent  klaar voor 'Limburg'.
24.7 km Netto
Edward Pechler, 6e M45 1:48:06



Link naar de website

Want al zit ik nu in de kledingcommissie, ik loop toch het liefst zonder shirt.


Ibbenburen
Foto: website Ibbenbüren

Waarom ik soms extra applaus krijg van de dames is me een raadsel.

Lees verslagje van Edward>>>
Een kleine 25 kilometer over de "klippen" van het Teutoburgerwald. Klippen zijn geen bergen maar ik herinner me van vorig jaar, behalve de kou, ook dat er behoorlijk geklommen en afgedaald moet worden. Ik hoop dat mijn schouder zich koest houdt. Ik heb er sinds een week behoorlijk last van en de val bij de dinsdagavondtraining, heeft de pijn alleen maar verergerd.
 
Als ik de weersvoorspelling voor dit weekend mag geloven, kan er eindelijk weer gerend worden in een vlinderbroekje en een singlet. Vorig jaar was het hier ijzig koud en had ik volgens mij minstens vier lagen kleding aan en twee lange tights. Als ik om 7:00 uur wakker word in de camper op een veldje naast het zwembad van Ibbenbüren, geeft de thermometer slechts 2 graden aan. Ik blijf nog maar even liggen. De zon doet haar werk en twee uurtjes later is het al 12 graden.
 
Ik rij eerst nog naar de Dörenthe Klippen. Even beetje loslopen en wat "kletteren". Ik zoek een paar grote rotspartijen uit en probeer zo snel mogelijk naar boven te "kletteren". Mijn schouder maakt rare geluiden. Na een paar klimpartijen begin ik het behoorlijk warm te krijgen. De temperatuur is ondertussen gestegen tot tegen de 20 graden. Tijd om wat luchtigers aan te trekken en mijn startnummer op te halen.
 
Bij het afhalen van het startnummer kom ik erachter dat ik iets vergeten ben: de championchip. De meeste wedstrijdjes die ik loop gebruiken deze niet meer en het zit niet meer in mijn systeem om deze mee te nemen. Ik regel in mijn beste Duits een huurchip.
De Duitsers hebben een mooie hardloopcultuur. De plaatselijke bevolking heeft gisteren weer volop taarten en andere "lekkernijen" gebakken. Het ene taartje nog kunstiger gebakken dan de andere. Maar ik denk niet dat er een taartje zonder dierlijke uitscheiding tussen zit en ik hou het maar bij meloen, Sharon's en natuurlijk mango's en bananen.
 
Jan Albert Veenema, Ronnie Duinkerken en Ralph Apeldoorn die in Tecklenburg, samen met nog wat lopers een lang trainingsweekend hebben, lopen ook mee. Morgen sluit ik me bij ze aan en gaan we een duurloop doen met zoveel mogelijk hoogtemeters. Maar eerst de Klippenlauf. Ronnie heeft zijn nummer uit voorzorg op zijn broek gespeld ipv op zijn shirt. Dat lijkt me ook een goed idee. Want al zit ik nu in de kledingcommissie, ik loop toch het liefst zonder shirt. Als het bijna tijd is om te starten is het warm genoeg. Snel berg ik mijn shirt en hartslagmeter op. Ik kan wel wat extra vitamine D gebruiken. Ik voel me een beetje naakt in het startvak maar, al is het misschien wat problematisch voor vrouwen, ik kan het iedereen aanraden. Want hoeveel dryfit technologie er ook in een shirt verwerkt zit er kan niets op tegen het de natuurlijke afkoeling van een bloot lijf in de wind.
 
Ronnie en Ralph zijn veel te snel voor mij, maar bij Jan Albert zou ik wel in de buurt moeten kunnen blijven. Na de start gaan ze me alle drie te snel en ik laat ze maar gaan. De beklimmingen zijn nog niet begonnen en ik moet een beetje aan de 100 van volgende week denken en mijn schouder niet erger maken dan het is. Mijn doel voor vandaag: sneller dan mijn 1:51 van vorig jaar, ontspannen klimmen en wat lef tonen bij de afdalingen. Sinds mijn verstuikte enkel van vorig jaar ben ik altijd wat voorzichtig. Daar moet ik vanaf.
 
Ik geniet van de warmte. Na een kleine 2 kilometer begint het en draaien we het woud in met al haar heuvels. Jan Albert verdwijnt langzaam uit mijn zicht. Het klimmen gaat misschien niet snel maar wel ontspannen. Op de paar vlakke stukken maak ik wat snelheid en bij de afdalingen probeer ik sneller te gaan dan ik eigenlijk durf. Ik herken veel van vorig jaar. Behalve de wedstrijd heb ik deze route ook een keer met Vanessa gelopen. Ik merk dat het klimmen me veel minder moeite kost dan vorig jaar. Beklimmingen die ik toen heftig vond lijken nu kort. Als iemand makkelijker klimt dan ik, ga ik schuin achter hem hangen en laat ik me meevoeren. Op de één of andere manier gaat dat makkelijker. Dan een afdaling met een dik bladerpak. Ik voel alweer die weerstand. Bang om weer door mijn enkel te gaan. Maar ik dwing mezelf te gaan. Ik heb net iemand ingehaald bij het klimmen en als ik naar beneden ren zit hij me op de hielen. Ik verzet me niet langer tegen de zwaartekracht en vertrouw op mijn reflexen en stort me naar beneden. Zo cool! Er is niet veel publiek maar als ze er zijn zijn ze ook enthousiast. Waarom ik soms extra applaus krijg van de dames is me een raadsel.
 
Als we even het bos verlaten en een lange rechte verharde en enigszins stijgende weg opdraaien zie ik Jan Albert in de verte lopen. Als hij boven is begin ik te tellen. Bijna veertig tellen duurt het voor ik ook boven ben. We zijn volgens mij ongeveer op de helft. Tijd zat om hem in te halen. Ondertussen loopt een gespierde man in een witte thermo me voorbij. Ik verwonder me dat iemand met zo'n massa zo makkelijk klimt. Dan ben je erg sterk. Ik moet het van souplesse hebben. Zeker niet van kracht. Twee doelen heb ik nu: De man in het wit verslaan en natuurlijk Jan Albert inhalen. De man in het wit heeft er zin en en loopt makkelijk bij me weg richting Jan Albert. Als hij het kan moet ik het ook kunnen. Steeds vaker vang ik een glimp op van Jan Albert. De gespierde man is hem al voorbij zo te zien. Mijn schouder probeer ik te negeren en richt me volledig op het rennen over boomwortels en andere oneffenheden. Zo nu en dan een sprongetje en vooral niet vergeten mijn voeten hoog op tillen.  
 
Helaas hebben ze alleen maar water bij de verzorgingsposten en ik merk dat mijn energie minder wordt. Een banaan of een gelletje of gewoon wat sportdrank zou wel lekker zijn. Maar het is niet anders. Ik neem een paar goede slokken water en gooi de rest over mij heen. We zijn in de buurt van een klim die ik vorig jaar met Vanessa meerdere malen achterelkaar heb beklommen. Een mooie lange steile klim met een bocht erin. Gelukkig weet ik dat het klimmen na de bocht nog even doorgaat. Ik begin nu toch wel heel dicht bij Jan Albert in de buurt te komen. Dat motiveert en ik zet nog even aan. Dan draai ik de klim op en zie dat Jan Albert de klim niet ziet zitten en begint te wandelen. Ik ren hem zo soepel mogelijk voorbij en vraag of hij stokken nodig heeft. Nog een kilometer of zeven te gaan schat ik. In dit soort wedstrijden kijk ik nooit op mijn horloge.
 
Als we het bos uitkomen en via een viaduct de weg oversteken zie ik Ralph wandelen. Die heeft zeker zijn dag niet. Ook haal ik steeds meer lopers van de korte afstand, die een kwartier later gestart is, in. Veel wandelen heuvel op. Als ik na het passeren van het bord met "nur noch zwei Klippen" goed geteld heb is dit de laatste beklimming. Veel boomwortels en opeens herinner ik me dat ik hier vorig jaar gevallen ben. Of was dat bij een heel andere wedstrijd? Terwijl ik hierover nadenk zie ik een loper gewikkeld in een warmtevest met hulptroepen om hem heen. Hopelijk is het niets ernstigs. Meteen ben ik extra alert. Met nog een paar kilometer te gaan, merk ik dat ik nog wel wat over heb. Genoeg om de  man in het wit, die ik in de verte moeizaam zie klimmen, in te halen. Ik haal hem in maar hij is niet van plan op te geven. In de laatste kilometer komt hij me toch weer voorbij en al ren ik bijna 4:00 min/km, ik haal hem niet meer in.
 
Mijn oorspronkelijke doel is ruimschoots gehaald: Sneller dan vorig jaar en soepeltjes  klimmen. Nu alleen nog wat meer snelheid in het klimmen zien te krijgen en meer vertrouwen bij het afdalen. Morgen en volgende week weer volop mogelijkheid om dat te trainen.
 
Groet, 
Edward.


Reacties (1) Geen reacties meer mogelijk
1 zondag 30 maart 2014 10:17
Peter P
Es sieht gut aus Edward.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst