Drents Friese Wold Marathon, 42.2, 28 en 21.1 km, Diever, 29 maart 2014

Warme Diever wedstrijden...

Diever2014
Foto: Petra Buist. HIER staan meer foto's (van Peter e.a.)
Een vijftal LBers reisden al naar schitterend Diever. Drie er van kozen voor de marathonafstand. Carla test haar vorderingen in de lange afstand op weg naar 'Rotterdam' en loopt een prima tijd. Lianne wil de 'halve' met haar nieuwe horloge nu eens zonder problemen volbrengen. Haar tijd is maar 27 sec boven haar pr. Die gaat er dit jaar dus zeker nog aan!
En ja, het was de eerste warme wedstrijddag. Daar zijn met name de marathonlopers nog niet aan gewend. De magen en de benen beginnen op de lange afstand te protesteren. Over het algemeen gaat 't tot 26 à 28 km goed; daarna begint de ellende. Voor Peter was de ellende niet te overzien en hij legde zich er bij neer dat na 30km (2u49) het resterende stuk meer wandelend dan rennend afgelegd moest worden. Nooit geweten dat 12km dan zo lang kan duren. Tja, dan maakt 't niet uit of 't nu de eerste of (in zijn geval) de 50e marathon is. Elke marathon heeft zijn eigen verhaal. Voor Thom heeft deze marathon ook een bijzonder verhaal. Hij stopt bij de 32km omdat zijn lies te heftig protesteert. Respect!
Er is een verslagje van Michel en wat foto's bij de start van Peter.
En HIER staan nog prachtige foto's van Johannes Dongstra
42.2km bruto
Michel Mooiman
4:29:33
Peter v.d. Hulst, incl 12km wandeletappe 4:38:48
Thom Snijder, loopt 32km (liesproblemen) dnf
28km
Carla Frankruijter 2:38:37
21.1km
Lianne Frankruijter 2:05:10


Link naar de website

Door pijltjes te volgen loopt je zo de marathon. Zeker leuk.

Dan komt ik alleen te lopen en denk ik: kom ik ooit uit dit Amazone-gebied.


Hij vraagt hoe 't gaat en ik vertel hem, dat 't beste er nu al af is, en dat ik daar eigenlijk best van baal.

Maar wat ik vreesde werd korte tijd de keiharde waarheid: ik werd ingehaald door..........
Lees verslagjes van Michel en Peter>>>

Verslagjes van Michel en Peter

Michel:
Diever marathon 2014
 
Op verschillende afstanden deden deze editie van de Diever loop mee. Peter,Thom,en ik dé marathon. Carla de 28 en Lianne en Petra Buist de 21.
Mocht ik het bij de CPC ervaren na een koude periode van het weer in eens een graad of 20 te zijn.
Was het deze loop niet anders. Het was warm en dat zou menige loper ook ervaren. Door het mooie bosrijke omgeving van Diever vindt deze mooie loop plaats.
Het belangrijkste is dat ik deze loop goed uitloopt.En zoals iemand ooit zei: let op je hartslag.
Dat zal ik deze loop zeker doen. Samen met Thom loop ik deze loop. Maar na een km op 2 of 3 komt er nog iemand bij ons lopen. Door de bossen lopen we onze km's. En de eerste waterpost na 7 km is daar goed drinken en een koek mee. En door gaan. Ook de zweetdruppels nemen toe en de warmte laat zich merken. Gelukkig heb je als je door de bossen loopt de schaduw.
En dat helpt toch. We lopen met zijn 3-en door. Het is volop genieten. Na 24 km lopen we over de heide met schaapjes heel erg mooi. Na 26 km moet Thom ons laten gaan. Ga niet met Thom mee die ook stopt na 32 km vanwege zijn lies. Diegene met wie we samen lopen laat ik ook gaan na een km of 33. Ik zie het nut niet in om te gaan versnellen en voor mij is het zaak dat ik heel over de finish lijn kom. Door pijltjes te volgen loopt je zo de marathon. Zeker leuk. Dan komt ik alleen te lopen en denk ik: kom ik ooit uit dit Amazone-gebied. De laatste drinkpost is inzicht op 39 km. Tot mijn verbazing zie ik Peter wandelen. Ik drink nog goed en loopt verder. Peter zegt het al lang niet meer gaat. De laatste kilometers zijn zwaar. Heel wat lopers wandelen na het einde toe.
Eindelijk na 42.2 de finish in zicht en Thom staat op mij te wachten. Klasse Thom. In 4uur 29 min en 30 sec komt ik binnen. En de 5e marathons binnen: een mooie mijlpaal. Even later komt Peter binnen die zijn 50e marathon voltooid heeft. Klasse en respect Peter. Thom die last heeft van zijn lies doet ook zijn verhaal en Peter ook. Het was een zeer warme editie van deze loop.
 
Michel


Peter:

Mijn laatste (en 50e) marathon!


Diever marathon, 29 maart 2014

Trainen in de wintermaanden vraagt discipline. Het kan koud zijn, winderig, glad. Kortom allerlei redenen om vooral thuis te blijven bij de warme kachel of cv. Maar voor marathonlopers telt dat niet. Een van de voordelen van trainen in de winter is dat het nooit te warm is. En niet te vergeten: in de wintermaanden worden altijd van die schitterende duurlopen georganiseerd, waar je heerlijk in een groepje de kilometers kunt oefenen buiten het bekende terrein, ook al is voor mij dat terrein nu ook wel bekend aan het worden.
Zo nam ik deel aan de duurlopen van Groningen Atletiek en Runploag Garrelsweer. Met een extra rondje er bij kon ik zo prima die 35km duurlopen trainen. Bij de laatste, die route langs de bekende boerderijen en over Leek, stond een pittig windje. Samen met Michel, Thom en (later) Bart was 't een gezellige ronde met gemiddelde van 6 min/km.
Als ik in mijn logboek kijk - ja ik houd alles bij, zelfs op meerdere plaatsen, een tik? misschien, je kunt het ook cijfertjes gek noemen - staan er op 29 maart sinds begin dit jaar 660km op de teller. Dat moet ruim voldoende zijn voor het uitlopen van een marathon, en zeker als het je 50e echte marathon gaat worden.
Op zaterdag haalt Michel mij op. Hij gaat samen met Thom 'recreatief' van start in Diever. Ik stel mijn Garmin in op 3u50min. Moet kunnen gezien alle voorbereidingen, testloopjes (zoals Haren).
In Diever laat Thom zich nog een paar speciale zooltjes aanmeten. Het rubber daarvan absorbeert de schokken, zodat je minder moe wordt tijdens het lopen. Ik durf dat niet aan, maar misschien had ik 't achteraf gezien ook moeten doen. Uiteraard zet ik nog een tweetal flesjes weg voor de drankposten op 18 en 32 km.
Als we om 12u15 in het startvak staan, schijnt de zon al volop. De kleding is er uiteraard op aangepast. Het zal zweten worden zo'n eerste zonnige dag.
De vorige twee marathon (Enschede en Saksenmarathon) waren niet al te rooskleurig verlopen. Voor degenen die dat niet meer weten, moeten de verslagjes daarvan maar eens nalezen. Een duidelijk neergaande lijn, die ik op Terschelling had willen doorbreken, maar daar kregen we de kans niet voor.
Dan vandaag maar proberen. In Diever loop ik altijd wel goed. Dit wordt mijn 4e keer. In 2012 ging 't super, maar dat was zo-wie-zo een jaar met prima resultaten. Vorig jaar was de 28km in Diever denk ik mijn beste wedstrijd van 2013.  Kortom goede herinnereingen en daar wilde ik er vandaag weer een aan gaan toevoegen, ook al omdat 't een jubileum zou kunnen worden, maar daarvoor moest ik eerst de finish nog halen.
De start is altijd erg gemoedelijk. Speaker Jan Kooistra houdt in één hand de microfoon vast, de andere de klok en weet ook nog het startsignaal te geven. Er staan veel kilometervreters aan de start, zoals Sjoef Slaaf, Gerry Visser en Ineke Scheffer. Een andere lopers heeft ballonen: 't wordt zijn 100ste. Feestje dus. 100 marathons: die ga ik niet meer halen. Daarvoor ben ik echt te laat begonnen.

Deze keer ga ik rustig van start. In Enschede was ik echt fout bezig, eigenlijk gekkenwerk. Dat ging de eerste helft veel te hard en kon ik wachten op de inzinking. Die kwam er, na 29km. En dan is het laatste stuk een heel eind.
29km is nu midden op het schitterende heideveld. De bedoeling was om juist daar nog volop te kunnen genieten, want je ziet daar allerlei schaapjes met lammeren lopen, leuk toch? Voor 't zover was moet die aftand eerst overbrugd worden. Het tempo was prima en hartslag niet te hoog. Met de rem er op zoals dat heet. Genieten van de natuur, de heerlijk schone lucht en de omgeving. Het viel me op dat het sinds vorig jaar een stuk kaler was. Veel jonge aanplant. Ook waren diverse paden vernieuwd en voorzien van een stevige ondergrond. Ik loop hoofdzakeijk alleen, helemaal niet erg, maar achter mij loopt een groepje kakkelende atleten. Beetje storend vind ik dat eigenlijk wel.
Carla die 15 min eerder gestart is op de 28km krijg ik niet meer in beeld. Bij 18km splitst de route en gaan de 28km lopers rechts. Mijn tempo is nog prima, al heb ik wel een man en vrouw met wie ik de laatste 2 à 3 km opgelopen ben moeten laten gaan tijdens het eten van een gelletje. De dame loopt vandaag haar eerste. Knap hoor!
Als op 24km de 'duinen' beginnen weet ik, dat 't nu serieus begint te worden. Op dit punt weet je of 't wel of niet goed zit. Het valt me op dat ook dit stuk van de route gefatsoeneerd is. De paden zijn veel steviger en het lijkt alsof de 'duinen' daardoor afgevlakt zijn. Dit stuk duurt zo'n 3 km en gaat dan linksaf richting Appelscha. De 2 lopers voor me ben ik dan al lang kwijt. Even verder op is een verzorgingspost op km 26. Het is wel vreemd dat ik nu al mijn benen begin te voelen. Het zal toch niet.....? Niet aan denken, gewoon door bikkelen. Verderop is de afslag naar de glooiende heidevelden, daar waar je de schaapjes tegen kunt komen.
Mijn maag voelt inmiddels ook al niet meer zo stabiel als anders. Als ik thuis mijn Garmin uitlees zie ik dat de km-tijden hier als behoorlijk toenamen. Er staan inderdaad schaapjes, maar om mij zelfs niet uit de concentratie te helpen, besluit ik om ze maar niet te fotograferen. Bij 31km komt Thierry Groen me voorbij. Hij vraagt hoe 't gaat en ik vertel hem, dat 't beste er nu al af is, en dat ik daar eigenlijk best van baal. Hij zegt dat hij niet meer specifiek voor een marathon traint, en misschien is dat wel zo'n goed idee. Hij loopt even met mij op, maar ondanks dat ook hij niet zo hard gaat kan ik hem helemaal niet bijhouden. Sterker nog, ik heb al af en toe gepauseerd en baalde daar natuurlijk ontzettend van.
Bij de 32km is een verzorgingspost. Mijn flesje laat ik daar maar staan, en misschien staat het er nu nog wel. Mijn doorkomst op 30km was 2uuur 49min. Normaliter moet dan binnen de 4uur haalbaar zijn. In Enschede kwam ik op 30km door in 2uur 32min. Ja kan er niets aan doen. Die cijfers zitten nu eenmaal in mijn hoofd en gaan er niet zo makkelijk meer uit.
Even de schoenen legen bij de verzorgingspost. En dan weer verder voor de laatste 10km. Ik wist toen nog niet dat dat de langszaamste 10km ooit zouden worden.... Hopende op een tweede adem vervolgde ik de route. Die tweede adem was echter ver te zoeken...  Gelukkig was ik niet de enige met zware benen, want voor en achter me, stonden diverse lopers af en toe stil. Ook ik moest zeer regelmatig passen. Stukken wandelen, even op adem komen stukje rennen, eigenlijk leek 't nergens meer op en was ik blij dat er geen toeschouwers stonden. Zo vervolgde ik tot de laatste drankpost op 4km voor de finish.
Als ik daar vertrek (deze pauze was echt veel te lang) komt Michel daar net aan. Die gaat mij vast nog wel inhalen, dacht ik. Dat klopt. Hij passeert me al vlot en ik kan niet aanhaken, hoe graag ik ook wilde. Nee dan is een marathon een heeeeel eind en ik wist niet dat je ondanks je goede conditie zo stuk kunt gaan op het laatste gedeelte. Maar wat ik vreesde werd korte tijd de keiharde waarheid: ik werd ingehaald door InekeS. Heel sympatiek sprak ze iedereen bemoedigende woorden wanneer ze met haar eigen karateriseerde loopstijl de lopers inhaalde.
Ik dacht: de dood of de gladiolen en wist mijn laatste energie aan te spreken. Het lukte me slechts enkele honderden meters om haar bij te houden. Toen was 't op en moest ik haar laten gaan. Ik wist 't: vandaag zou ik 't onderspit delven. Het belangrijkste was om de finish te halen en niet meer hoe.
Uiteraard denk je onderweg: hoe kan dat nu, maar een een verklaring is niet zo eenvoudig te vinden. Maar wat me wel duidelijk was: dit voorlopig niet weer. Mijn loopprogramma voor de zomer zou in ieder geval geen marathon meer bevatten. Als ik met een andere loper, die onlangs de 50km trail op Texel voltoooid had ('veel wind', weet Edward alles van), kom te ploeteren, blijkt ook hij geen verklaring voor zijn off-day te hebben. Net als ik dus.
Natuurlijk was de bouillion bij de finish op (durfde het ook niet te vragen, Jan Kooista had ongetwijdeld gezegd: had je maar een beetje moeten doorlopen). Thom zat er al omgekleed aan (bij 32km gestopt i.v.m. liesproblemen) en Michel zat er ook behoorlijk doorheen (maar hij had toch nog 8 min gepakt op de laatste 4km). Ik zit op een krukje, handen om het hoofd even voor mijzelf en denk even nergens aan. Teleurstelling overheerst en was ook een verdrietig natuurlijk.
Was dit mijn laatste marathon? Wie zal 't zeggen. Dit was niet best en al helemaal niet de manier waarop. Mijn maag protesteert heftig en ik zal jullie als lezers maar besparen wat er allemaal voor nodig was om v.d. Hulst weer enigszins fatsoenlijk in de auto te krijgen. Ook Thom was teleurgesteld, niet vreemd toch? En toen ik thuis kwam, bleek dat Carla en de anderen tot kwart voor vijf staan wachten en dat ze nu erg ongerust geworden waren. Heel erg lief!
't Was een heel bijzondere 50e marathon, dat was 't inderdaad. Een met erg veel hindernissen. Zoals Edward zei: een duathlon: 30km rennen en 12km Nordic Walking. Misschien was dat ook wel zo, en dan Nordic Walking met hindernissen, waar je flink misselijk van wordt en spierpijn van overhoudt.
Gelukkig kijk ik er nu (3 april) al weer anders tegenaan: op naar de 51e, op Terschelling, o.a. met Titus mijn zwager. Dat zal weer een feestje worden en ik heb er nu al weer zin in.
Nu maar hopen dat die dit jaar wel doorgaat!

En de titel van dit stukje.... natuurlijk was dit mijn laatste marathon, want daar gaat dit stukje over. De volgende zal ook de laatste zijn, maar hopelijk niet de allerlaatste!

En wat 't nu geweest is, ik weet 't niet echt. Natuurlijk was 't de eerste warme dag, maar dat kan 't niet alleen zijn. Te snel gestart? Dat ook niet. Het is een feit dat in de laatste drie marathons mijn maag opspeelt. Blijkbaar blijft er te veel drank in de maag achter en wordt 't niet goed meer opgenomen. En zulke zware benen heb ik tot nu toe alleen op de 50km gehad, maar dit was nog erger. Aan de trainingen heeft 't niet gelegen, die gingen als van ouds. De vorm van de dag? Iets onder de leden? Wie zal 't zeggen. Ik kijk in ieder geval nu heel anders tegen tegenvallende prestaties aan dan voorheen!

Groetjes.
Peter



Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst