Run van Gieten, Gieten, 50 km, 17 mei 2014
Tweede plaats voor Edward!
Gieten-1 350x253
Foto: (c) Van Oost Media, website

Op een schitterende zonnige zaterdag liep Edward in Gieten zo maar even 50km.
De week er voor nog keelpijn en een loopneus, maar op zaterdag ging hij er weer voor in al weer zijn 16e ultramarathon (!)
Wat 'n tijd! En ook een PR, want hij had nog nooit een 50km gelopen. En dicht in de buurt van het clubrecord van Harry (3:39:15) wat inmiddels al 10 jaar staat.


Gieten-2 350x305
Foto: (c) Claudia Posthumus-Dekker; website

Krantenartikelen
50 km netto
Edward Pechler, debuut, 2e plaats 3:43:03 PR!


Link naar de website

Lopen is een vorm van meditatie. De gebeurtenissen trekken door mijn geest zoals de wind door de takken van een boom. Ik doe geen poging gedachten vast te houden. De vogels, de wilde bloemen in de berm. Ze zijn onderdeel van mij..... Lees verslagje van Edward>>>
Zaterdag

Energieloos is het beste woord om te beschrijven hoe ik me voelde direct na het verlies van mijn vader. Een moment waarop het weer duidelijk wordt dat we ons met z’n allen maar druk maken om niets.

Maar met alle mooie - bijna vergeten - herinneringen aan mijn vader, komt de energie langzaam weer terug. Het soms beklemmende gevoel niet te kunnen ontsnappen aan de waanzinnige wereld die we met z’n allen gecreëerd hebben, gaat over in een gevoel van vrijheid. En het ultieme gevoel van vrijheid is voor mij een paar hardloopschoenen. Het maakt het leven simpel: schoenen aan en buiten spelen. Pas als je de verbondenheid met de natuur kwijt bent worden andere dingen belangrijk, zoals: tempels, kerken, moskeen, tv-series, beroemdheden, auto’s, huizen, en ga zo maar even door.  
 
In het leven betekent stilstand achteruitgang. Rennen is daar geen uitzondering op. Vandaar dat ik altijd een paar mooie loopdoelen uitzoek voor het komende jaar. Dit jaar is de 120 kilometer lange Lavaredo Ultratrail in de Dolomieten er een van. De start is rond middernacht. Dat betekent de eerste uren in donker door de bergen zwerven om na ongeveer 6 uurtjes de zon te zien opkomen. Hoever zal ik zijn bij zonsopkomst? Hopelijk een kleine vijftig kilometer.
 
Vijftig kilometer is ook de afstand die ik vandaag ga proberen te lopen. Ik dek me meteen maar in door te zeggen dat ik al dagen last van mijn keel heb en vandaag - hoe toepasselijk - ik ook nog een behoorlijke loopneus heb. Maar als ik gewoon finish heb ik sowieso een PR. Het hoofddoel voor vandaag is eenvoudig: Kilometers maken voor de Ultratrail. Maar natuurlijk heb ik wel een tijd in gedachten: 3 uur en 45 minuten. Dat is 4:30 min/km. Ik voel me een vaatdoek, maar ik hoop op de magie van de wedstrijd. Ik had begin dit jaar ingezet op 3 uur en 30 minuten, maar gezien mijn ontbrekende snelheidstrainingen tot nu toe lijkt me dat niet verstandig.
 
Bij aankomst veel bekende gezichten en na wat praatjes voel ik me niet ziek meer. Het zijn 2 rondes van 25 kilometer. Eerst gaan de handbikers van start en dan mogen wij. Ik loop het eerste deel met Anton en Bob. Al snel lopen we in een klein groepje. Een triatleet die de 25 km doet, komt naast me lopen en vraagt of het eigenlijk wel mag, zonder shirt lopen. Ik heb daar nooit over nagedacht maar volgens hem mag het bij triatlons niet. Maar ik geniet van de zon op mijn lijf. Eindelijk weer zomerse temperaturen. Hoe anders was het vorige week tijdens mijn zwerftocht door Noord-Oost Groningen. Een tocht waarbij ik in ieder geval mijn regenjas voor de bergen goed heb kunnen testen.
 
Na 20 kilometer haken mijn medelopers af en loop ik alleen. De verzorging in Gieten is uniek. Behalve de verzorgingsposten om de 5 kilometer, fietsen er vrijwilligers mee met een rugzak met bananen, water en sportdrank. Wat een luxe. Ze pendelen een beetje tussen de verschillende lopers op en neer. Ik voel me goed. En als ik na 25 kilometer start en finish passeer en Harm het publiek vertelt over mijn ultraplannen komt er een motor en een fietser bij me rijden. De fietser zegt dat ik eerste lig. Ik snap het niet want ik weet eigenlijk zeker dat er nog twee 50 kilometer lopers voor me lopen. Nee die zijn gestopt verzekert de fietser mij. Shit dan moet ik zeker doorlopen. Ik krijg vleugels en de kilometertijden gaan richting 4:05. Best lekker zo. Een motor die het weinige verkeer de berm instuurt en een persoonlijke fietsbegeleiding. Na een kilometer of 30 begin ik toch te twijfelen. Een andere motor komt erbij en stuurt mijn motor vooruit. Ik overleg met de fietser. Hij vraagt het bij een verkeersregelaar. En ja hoor er loopt nog iemand ruim 15 minuten voor mij. Meteen zijn mijn vleugels verdwenen en zakt mijn tempo weer naar 4:30.
 
Het is heerlijk rustig op het platteland van Drenthe. Veel rechte wegen. Lopen is een vorm van meditatie. De gebeurtenissen trekken door mijn geest zoals de wind door de takken van een boom. Ik doe geen poging gedachten vast te houden. De vogels, de wilde bloemen in de berm. Ze zijn onderdeel van mij. Mijn ademhaling is onderdeel van de lucht om mij heen. Lopen zonder gedachten, zonder doel. Lopen, lopen, lopen. Soms vraag ik aan de fietser een banaan of wat te drinken. Als de fietser bij een verzorgingspost zijn rugzak bijvult en ik doorren hoor ik na enkele honderden meters geschreeuw achter me. Ik kom uit mijn flow en denk dat de nummer drie dan wel vlak achter me zit en waarschijnlijk fout loopt. Die verzorgingspost, daar wilde iemand de vorige ronde ook rechtdoor. Bob corrigeerde hem. Shit ik ben dit keer zelf rechtdoor gegaan. Ik kijk om en de fietser komt er gebarend aangefietst. Hij verontschuldigd zich maar het is natuurlijk mijn eigen fout. Ik keer om, Ik zie in de verte een motor naderen. Mijn voorsprong is niet heel groot. Ik vraag mijn fietser of het iemand in een wit shirt(Anton) is maar het is iemand in een blauw shirt. Dat moet Bob zijn. Toch nog een goede motivatie om het tempo erin te houden. Na 44 kilometer word ik een beetje moe. Het kost moeite om het tempo vast te houden. Maar we zijn er bijna. Aftellen. Bob moet in supervorm zijn om me nog in te halen deze laatste kilometers. Eindelijk het bordje Gieten. Nog een kilometer te gaan. Het is druk in het finish gebied. Onder luid gejuich finish ik. Ik wacht Bob op en na een wederzijdse felicitatie zoekt hij meteen het gras op om te gaan liggen. Ik strompel naar het fruit en drinken. Na het douchen en een zeer pijnlijke maar goede massage kan ik alweer aardig normaal lopen bij de prijsuitreiking. Morgen weer een dag.
 
Zondagmorgen

Ik heb me vergist in het zetten van de wekker gisteren en ipv anderhalf uur heb ik nu een krappe 3 kwartier om te vertrekken. Gelukkig was ik om een uur of zes al hongerig wakker geworden, naar beneden gestrompeld, een watermeloen mee naar boven genomen, deze in bed leeg gelepeld en weer in slaap gevallen. Ik werk nog wat bananen naar binnen en rij naar Leeuwarden. De weg naar het centrum van Leeuwarden is afgesloten. Allemaal gele borden. Teveel ik snap er niks van en rij een paar rondjes om uiteindelijk via Goutum toch op het Zaailand aan te komen.
 
Het voelt al vertrouwd. Het omkleden in MyHealthclub. De medepacers, De ballonnen, de hesjes, de koffieautomaat. Ik trek mijn Hoka's aan voor de halve. Dat lijkt me na gisteren de beste keus om mijn kuiten wat rust te gunnen. Time To Fly. Het is net als gisteren perfect weer. Nog even genieten van de zon en voor ik het weet ren ik weer. Nu in een iets rustiger tempo dan gisteren. Tempo 4:44 is de bedoeling. Het juiste tempo vinden is moeilijk vooral omdat mijn medepacer heeft moeten afzeggen. Ik ga de eerste kilometers dan ook iets te hard. Maar al snel vormt zich een mooi groepje. Maar zoals zo vaak valt na 10 kilometer het doek voor velen. Er wordt wat gezweet in de warmte. Als enige pacer is het moeilijk om mensen er weer bij te krijgen. Echt laten afzakken kan niet als je alleen bent. Toch doe ik het een paar keer in de hoop dat het ze motiveert om de groep niet te laten gaan. Al komen we niet als groep over de finish, voornamelijk tevreden gezichten.
Zodra ik over de finish kom, moet ik bij Harm - die zowel in Gieten als hier in Leeuwarden de boel weer vakkundig aan elkaar praat - komen en zet hij mij nog even in het zonnetje. De lange jongeman met zijn zwart-grijze lokken die het in zijn hoofd haalt om na gisteren hier alweer te pacen. Goed als iemand je jongeman noemt. Te vaak word ik aangesproken met meneer.
 
Snel douchen, ander startnummer, geen shirt en wat snellere schoenen. Ik ben klaar voor de tien kilometer. Als ik naar de start loop twijfel ik. Wat voelt dat ongemakkelijk. Nauwelijks demping. Voel ik pijn in mijn kuiten? Kan ik nog wel rennen? Ik probeer een stukje. Tien kilometer moet kunnen. Vorig jaar liep ik hier na de halve nog een 37-er. Daar teken ik voor maar een 39-er is ook goed. Onder de veertig minuten moet toch altijd lukken?
 
Na de start kom ik niet op gang. Het voelt alsof ik door een dikke vette lucht loop. De eerste kilometer gaat boven de vier minuten. Tandje bijzetten. Ik klok 3:58. Jezus, dit gaat hem niet worden. Ik kan niet harder. Volgende kilometer gaat alweer boven de vier minuten. Laat maar. Ik kijk niet meer op mijn horloge. Rennen kerel. Ik probeer met mijn armen nog wat snelheid te creëren zoals Ben me op de training heeft geleerd. Maar het lijkt nergens meer op. Het enige dat me nog motiveert zijn de twee dames die voor me lopen. Die moet ik zeker nog inhalen. De eerste lukt al vrij snel maar de tweede pak ik pas met nog minder dan een kilometer te gaan.
 
Klaar. Even een dag rusten.

Edward




Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst