Self Transcendence, Amsterdam, 100 en 50 km, 31 mei 2014
Vanessa voltooit 50 km in Amsterdam met 3e plaats VSen
Amsterdam50km 2014 klein
Foto: Edward - Leonie v.d. Haak en Vanessa
Edward en Vanessa reisden (opnieuw) af naar Amsterdam om deel te nemen aan de Self Transcendence (= "zelf-overstijging") 50/100km.
Dat is 22 of 44 ronden door het Amsterdamse Bos. Edward startte als eerste. Helaas voor hem kreeg hij niet 'de flow' te pakken die hoort bij een 100 km wedstrijd. Hij besloot 't na 38,5 km voor gezien te houden en zich daarna op het verzorgen en aanmoedigen van Vanessa te storten. En met succes!
Vanessa slaagde er in de 50 km te voltooien (haar 3e ultraloop) en werd daarmee 3e bij de VSen. Gefeliciteerd!
Tergelijk werd er door Leonie v.d. Haak een nieuw Nederlands record gelopen op de 100km afstand: 8:28:05.
Zowel Edward als Vanessa maakten diverse foto's
Deze zijn HIER te vinden.
HIER staan nog meer foto's
50 km netto
Vanessa Wuijster, 3e plaats VSen 5:59:08


Link naar de website

Ik denk teveel en vraag me af of het wel verstandig is om deze tocht op deze manier af te maken.

Ik moet toch echt ’s gaan trainen op de lange afstand.......
Lees verslagje van Edward>>>

Een jaar geleden stond ik hier, een week na een redelijk succesvolle hardloop4daagse, zonder enige verwachting aan de start van mijn eerste 100 km. Pas enkele dagen voor de start had ik me laten overhalen om de 100 km te doen ipv de 50. Als voorbereiding op Zwitserland leek het me een goeie training en ik kon stoppen wanneer ik wilde. Het zijn immers rondjes van ruim twee kilometer. Nu doe ik het ter voorbereiding op de Lavaredo Ultratrail, maar heb ook de kwalificatie voor de 120 van Texel 2015 in mijn achterhoofd. Binnen de 9 uur 30 moet ik dan finishen. Tempo 5:42. Dat moet toch een makkie zijn.
Vanessa, die mij vorige keer zo goed verzorgde, gaat nu zelf ook rennen. Zij gaat voor de 50 kilometer die om 12:00 uur van start gaat. Ik mag drie uur eerder starten en hoop dat ik om 12:00 al een kilometer of 32 heb gerend. We hebben overnacht in de camper op een paar meter van de start. Gratis parkeren in Amsterdam kan nog steeds. Helaas is er housemuziek in het bos. De herrie dreunt door tot in de camper. Gelukkig stoppen ze om elf uur.
Zoals gewoonlijk sta ik te laat op en moet ik me toch weer haasten. Gelukkig heeft Vanessa nog wat meer tijd om ons tafeltje klaar te maken. Ons tafeltje steekt wel een beetje af bij de rest. Veel te veel eten hebben we. Twee grote watermeloenen hebben we voorgesneden. Voor de rest zal ik het met bananen, appels, blauwe besjes, aardbeien, dadels en tomaten moeten doen. Er is trouwens ook een goed gevulde verzorgingspost met o.a. vijgen.
Het rondje is bekend. Bijna tien uur lang heb ik vorig jaar dit rondje gerend. Echt fanatiek getraind heb ik niet maar ik heb genoeg lange afstanden gelopen om weer aan een honderd te beginnen.
Het begin gaat natuurlijk lekker. In het aanlooprondje vraag ik Leonie of ze wat van plan is omdat ze de snelheid er goed in heeft zitten. Ze heeft er zoals altijd zin in. Al snel loop ik op kop en hoor Leonie en Tabe enkele meters achter me kletsen. Rustig aan, denk ik nog, maar de kilometers gaan sneller dan mijn beoogde tempo. Misschien toch wat opgejaagd door Leonie. Na enkele rondjes begint het. Ik moet piesen. Het eerste uur moet ik maar liefst vier keer. Plas ziet er normaal uit en ik maak me verder geen zorgen.
Beter weer kan je je niet wensen. Zonnetje, soms wat wolkjes en nauwelijks wind. Het is gezellig druk in het Amsterdamse bos. Na mijn plaspauzes loop ik op de derde plek. Leonie en Tabe lopen een dikke minuut voor me. Geen probleem, die ga ik nog wel inhalen. Ik vermaak me met het observeren van de verschillende groepjes die hun ochtendtrainingen in het Amsterdamse bos doen. Van jonge bootcampmeiden tot oude hardloopmannen.
Na 8 rondjes ben ik de tel al kwijt. Ik vertrouw erop dat de enthousiaste tellers hun werk doen. Na het nieuws van de Midwinter Marathon, waar de organisatie gezwicht is voor meer deelnemers, of moet ik zeggen meer inkomsten, is een loop als dit een verademing en kan ik het iedereen aanraden die een keer een ultra wil lopen.
Maar na een kilometer of dertig hapert het. Ik loop niet lekker. Wat ik ook probeer ik kom niet in mijn ritme. Zijn het de deadlifts die ik deze week voor het eerst gedaan heb? Ik ren door en probeer er niet meer aan te denken. De flow zoals in Gieten lukt niet. Ik denk teveel en vraag me af of het wel verstandig is om deze tocht op deze manier af te maken. Ik wil fris en sterk zijn in Italië. Hoeveel herstel zal ik nodig hebben als ik doorzet? Al deze  gedachten leiden af van het lopen en ik wil stoppen. Na 34,5 km is het 12:00 uur en starten de 50 km lopers, waaronder Vanessa. Nu wordt het wat drukker op het parkoers. Maar de rondes komen niet vanzelf meer. Mijn rechterbeen werkt niet meer mee en ik kan niet lekker meer rennen. Mentaal kan ik het niet opbrengen om nog 65 km te rennen. Ik stop halverwege de ronde en kijk of Vanessa er toevallig aankomt. Maar een groepje 50 km lopers onder aanvoering van Mo, die ik regelmatig bij ultralopen tegenkom, komt eraan. Mo zegt dat ik het gewoon moet proberen en ik ga met hem mee. Het tempo is sneller dan ik tot nu toe gelopen heb en dat voelt best lekker, maar al snel is het voorbij. Ik blijf me zorgen maken over of ik mezelf niet de vernieling in help door dit af te maken en ik kap ermee. Een honderd kilometer komt niet vanzelf. Vandaag heb ik het niet. Ik ga Vanessa helpen om de 50 af te maken.
Vanessa heeft eigenlijk helemaal niet getraind voor lange afstanden. Twintig kilometer is al heel wat. Als ze op de helft is en ik een rondje mee ren, heeft ze het gehad. Ze wil stoppen. Ik probeer haar te motiveren, ze is immers al over de helft. Echt leuk vindt ze het niet maar ze rent door. Ik ren nog 4 keer een rondje mee en ondertussen voer ik haar elke ronde. Maar veel eet ze niet. Cola blijkt haar favoriete sportdrank. Ze heeft last van blaren. Veel blaren. Haar voeten doen pijn maar de rest werkt nog. Ook haar loopneus is weer van de partij, maar daar heeft ze een trucje voor gevonden:
Met het hoofd scheef omhoog, loopt het ipv uit de neus rechtstreeks de keel in.
Ondertussen dringt het door dat Leonie het Nederlandse record op de 100 km kan gaan verbeteren. Mildred Haans had dat afgelopen maand nog aangescherpt tot 8:30:38. Met nog drie kwartier voor minder dan 9 kilometer gaat ze ervoor. Aan haar snelheid te zien gaat ze het halen.
Vanessa gaat iets minder snel maar is nu wel vastbesloten om de 50 km uit te lopen. En dan toch wel onder de zes uur. Ondanks een poeppauze lukt het haar om nog net onder de zes uur te finishen. „Ik moet toch echt ’s gaan trainen op de lange afstand” zegt ze na afloop. „Dan kan ik een 50 km tenminste een keer lekker lopen en wat sneller”.
Lijkt me een strak plan.
Bij deze ultraloop staan er onderweg borden met teksten van Sri Chinmoy. „Volmaakt geluk is enthousiasme minus verwachting”. Het enthousiasme had ik dit keer niet. Misschien wel een verwachting. In Winschoten nieuwe kansen en ga ik enthousiast van start zonder verwachtingen.
Vooruit, eentje dan: sneller zijn dan de snelste Nederlandse vrouw. Dit lijkt me een goed streven om boven mezelf uit te stijgen.

Groet,
Edward


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst