Matterhorn Ultraks, Zermatt, 46 en 30 km, 23 augustus 2014
Tweemaal de beste Nederlanders in Zermatt!

Ultraks46km

Foto: Hoogteprofiel 46 km
Omdat de Zermatt marathon uitsluitend bergopwaarts gaat koos Edward voor de Matterhorn Ultraks, die ook weer daalt.
Vanessa deed 'dapper' mee, nou ja: 30km met 2000 hoogtemeters op en neer. Edward koos voor de 46 km variant met 3600 hoogtemeters op en neer. Helaas voor Edward liep hij in de laatste twee km averij op: hij scheurde zijn enkelband. Hoe dat afliep horen we nog wel. Hij haalde wel de finish.
Vanessa haalde dapper de finish (volgens Edward 'helemaal dood'). Beiden waren de snelste Nederlanders in hun categorie ( (17e plaats M40 en 36e plaats V30).
De hoogteprofielen van de 46 km staat HIER en de 30km HIER. Niet schrikken! Dat is wat anders dan een heuveltraining!
Hopelijk voor Edward gaat zijn herstel niet al te lang duren. Beterschap!

46 km  / D+ / D- :3600 m netto
Edward Pechler 7:32:08
30 km / D+/D-: 2000 m  
Vanessa Wuijster 6:13:42


Link naar de website

Met wat puzzelwerk lukt het me om het net van de horens te krijgen. Het schaap huppelt van vreugde naar beneden zonder me te bedanken...

Op ruim 2700 m hoogte over een smal alpinepad langs de afgrond. Dat is toch machtig. Het pad loopt iets naar beneden dus het rennen kost nauwelijks moeite.
Ultraks2014-6 thumb
Foto van Edward: De Matterhorn....
Lees verslagje van Edward>>>


De Matterhorn Ultraks stond allang gepland. George en ik hadden ons ingeschreven voor de 46 km en met wat overredingskracht heb ik Vanessa weten over te halen om zich voor de 30 km in te schrijven. George, die mij nu wel een keer wilde verslaan in een Ultra, ging zich vorig weekend al even opwarmen in Davos met de T41 van de Swiss Irontrail. Een ruim 42 kilometer lange bergwedstrijd met 2600 hoogtemeters. Geen kattepis. Als echte plattelander ging hij op de berg plat op zijn bek doordat hij zijn grote teen keihard aan een steen stootte. Wandelend en strompelend haalde hij de finish. Hij had deze week nog goede hoop dat de teen zou genezen voor de Ultraks. Maar helaas. Rennen en vooral afdalen was voor hem niet mogelijk.

Omdat het eigenwijze Zermatt alleen toegankelijk is met elektrische auto's, parkeren we de camper eerst een paar dagen in Grächen, het dorpje waar George en vriendin ook zitten. Daar kunnen we een beetje trainen in de bergen en aan de hoogte wennen. De eerste dag ren ik samen met Vanessa naar de Riedgletsjer. Een onwerkelijk landschap op 2600 m hoogte. Door het gekraak van de gletsjer is het alsof het ijs elk moment kan afbreken.


Vanessa bij de gletser

De dag erna  rust Vanessa uit en ren ik alleen de Seetal op, een berg van 3000 m, waar ik op 2800 m hoogte een bergschaap hoor mekkeren. Hij zit hopeloos verstrikt met zijn horens in een vangnet, dat langs afgronden is gespannen voor het skiseizoen. Ik probeer het schaap te bedaren. Het is alsof hij weet dat ik hem kom helpen en laat zich zonder tegenstribbelen bij de horens pakken. Met wat puzzelwerk lukt het me om het net van de horens te krijgen. Het schaap huppelt van vreugde naar beneden zonder me te bedanken. Ik heb geen idee hoelang deze al vast zat maar aan alle poep om hem heen te zien al een tijdje. Ik klim iets hoger en zie er nog eentje. Zelfde geval.

 


Schaap 2

Ook met de horens in het net verstrikt. Ik heb nu wat meer ervaring en al snel huppelt ook dit schaap vrolijk naar beneden. Als ik aan de afdaling begin en even stop om de route te bepalen hoor ik een ander schaap. Deze zit niet alleen met de horens maar ook met zijn bek in het net verstrikt. Zijn voorpoten kunnen de grond niet meer bereiken. Het kost wat meer puzzelwerk en kracht maar uiteindelijk huppelt ook dit schaap weer over de berghelling.


Schaap 3

Daarna daal ik af langs een prachtig smal alpinepaadje en zie ik de gletsjer van gisteren vanaf de andere kant. Het afdalen gaat elke dag beter. En ik krijg steeds meer zin in de race. Vanessa heeft er nog niet zoveel zin in. Vooral het klimmen kost haar nog te veel moeite.

De start is om 7:30 op het kerkplein in Zermatt. Vanessa mag anderhalf uur later starten. Met een beetje geluk finishen we tegelijkertijd. De route van de 30 km is bijna gelijk aan de 46 km maar Vanessa hoeft de Gornergrat (3130 m) niet te beklimmen en mag vanaf de Schwarzsee naar beneden, terwijl ik daar eerst nog een lekker stukje mag klimmen. Omdat de Ultraks onderdeel is van de skyrunning competitie doen er veel toplopers mee. Vorig jaar won Kilian in 4:43. Zijn vriendin Emilie deed er een uurtje langer over. Ik hoop op een tijd rond de zeven uur.



De start

Na een stukje asfalt door Zermatt, waar al veel publiek is, gaat het echt beginnen. Klimmen over smalle bospaadjes met veel stenen en wortels op weg naar Sunnega op 2260 meter. Ik heb me voorgenomen om me iets meer in te spannen dan ik normaal doe op ultra's. De meeste mensen wandelen meteen al bergop maar ik ren zo nu en dan nog wat. Maar als we na 400 meter klimmen boven de boomgrens komen pak ik mijn stokken en wandel mee. Sunnega bereik ik na 51 minuten. De eerste 6 km zit er pas op. Even 200 meter afdalen en dan de langste klim van de wedstrijd. Ruim 1000 meter naar de top van de Gornergrat op 3130 meter. Gemiddeld stijgingspercentage is zoals bij bijna alle klimmen in deze wedstrijd ruim 20%. En geloof me, dat is veel. Rennen is gekkenwerk. Stokken erbij en gaan. Niet teveel omhoog kijken want de slinger van lopers boven je werkt niet echt motiverend. Ik kijk voor me en verwonder me over de vele mieren die overal rondkruipen. Natuurlijk kijk ik ook regelmatig om me heen. Het is prachtig en zodra je boven de boomgrens bent, heb je een geweldig uitzicht op de besneeuwde Matterhorn.


De Matterhorn

Het laatste stuk van de klim gaat over gruis. Er is geen pad, dus goed op de lintjes letten. Als ik over de top van Gornergrat ren, komt er een helikopter naast me vliegen. Ondanks het lawaai realiseer ik me dat ruim 3 kilometer best hoog is. De lucht is ijler en ik adem met veel geluid. Hier rennen over de stenen op de top maakt de zware klim meer dan de moeite waard. En het mooiste komt nog. Een lange afdaling over een met stenen bezaaid alpinepad. Steil maar het lukt me om te rennen. Het voelt als dansen tussen de stenen door. Soms een sprongetje of een paar zijpassen. Het laatste stuk begin ik opeens mijn knie te voelen. Irritant. Afdalen doet pijn. Er volgt een korte klim en dan nog een afdaling. Deze gaat al minder soepel. Straks bij de klim naar de Schwarzsee maar even kijken hoe het gaat.

De klim naar de Schwarzsee is ruim 700 meter. Ook weer met 20% stijgingspercentage. De knie is pijnlijk maar het klimmen gaat. De zon is ondertussen goed doorgebroken. De lange hangbrug, waarop absoluut niet gerend mag worden, beweegt ook wandelend behoorlijk. Ik kijk even naar beneden maar dat is geen goed idee terwijl de brug heen en weer slingert. Ik wandel rustig naar de overkant. Daarna weer klimmen. Eerst nog beschut over bospaden maar als we de boomgrens voorbij zijn is er geen bescherming meer tegen de volle zon. Als ik de top bereik zit ik op 28 km. Ik drink wat en mag dan 400 meter afdalen. Het gaat niet. Pijnscheuten door mijn knie. Ik stop en twijfel. Ik kan hier stoppen en het liftje naar Zermatt nemen. Ik ren en wandel stukjes. Probeer niet aan de knie te denken en na een tijdje ren ik toch weer. Al ziet het er vast een beetje stuntelig uit. Na de afdaling volgt de laatste berg. Na een fikse klim volgt een mooi stuk over een panoramaweg langs de bergwand. Eindelijk kan ik weer snelheid maken. De pijn in mijn knie is verdwenen en ik heb er weer lol in. Op ruim 2700 m hoogte over een smal alpinepad langs de afgrond. Dat is toch machtig. Het pad loopt iets naar beneden dus het rennen kost nauwelijks moeite. Er volgt een korte afdaling naar de laatste verzorgingspost. Er is zoals bij de meeste ultra's van alles te krijgen. Ik zie vijgen, dadels (of zijn het gedroogde pruimen) en allerlei stukken energierijke koekjes. Ook zie ik een schaal met wat eruit ziet als gekookte patat. Lekker, aardappel. Ik grijp enkele frieten maar dat voelt heel anders dan verwacht. Het is geen aardappel maar oude kaas. Snel leg ik het terug en pak maar een vertrouwde banaan.

Ik was even vergeten dat er voordat er echt naar Zermatt afgedaald mag worden nog een klein bultje in het hoogteprofiel zit. Op mijn Garmin zit ik al over de 43 km. Dat kleine bultje blijkt in het echt nog een behoorlijk klim. Maar daarna is het dan echt afdalen en echt moe ben ik nog niet. De afdaling is heel technisch maar ik heb ondertussen alle vertrouwen in mijn afdaalkunsten. Ik klap mijn stokken in en stop ze in mijn rugzak. Vervolgens stort ik me naar beneden en ipv ingehaald te worden bij het afdalen, haal ik zelfs lopers in. Het pad is heel smal en vol met stenen. Ook zijn er nog wat gevaarlijk natte stukken. Dan wordt het pad nog steiler en ruiger en bestaat het voornamelijk nog uit haarspeldbochten die mekaar snel opvolgen. Razendsnel beslissen waar je je voet neerzet. Op een steen, naast een steen of spring je er juist overheen. Moet ik afremmen of kan ik springend de natuurlijke trappen van stenen nemen. Rechts, links, rechts...elke bocht zet ik mijn buitenste voet goed in de bocht zodat ik makkelijk de scherpe bochten kan halen, zonder van de berg af te donderen. Dan eentje naar rechts. Ik zet mijn linkerbeen in de bocht en voel hem dubbelslaan en hoor iets scheuren. Ik schreeuw en laat me vallen. Ik grijp mijn voet en zie dat hij meteen dik is. Heel dik. Ik vloek. Een loper komt me helpen. Ik kan nog staan. Ik bedank hem en zeg dat ik het wel red. Ik heb helaas ervaring met een kapotte enkel in de bergen. Dit keer is het mijn andere enkel. Ik baal als een stekker en realiseer me dat ik Winschoten wel kan vergeten. Net als George voel ik me een plattelander (lees sukkel) in de bergen. Ik vloek nog wat en kijk jaloers naar de lopers die me voorbij rennen. Ik herinner me mijn nieuwe lijfspreuk: "relax, nothing is under control", en besluit om naar de finish te wandelen. Afdalen met een kapotte enkel heb ik eerder gedaan. Al zit ik hier gelukkig niet zo hoog als destijds in Lake District. Het wandelen wordt al snel strompelen. Gelukkig heb ik stokken. Wat een vernedering om Zermatt strompelend binnen te komen. De mensen zijn enthousiast en moedigen me aan maar ik voel me waardeloos. Ik had graag keihard door de straatjes willen rennen. De finishfoto wil ik niet zien.

Na de finish word ik opgevangen en naar de eerste hulp gebracht. Helaas zit die niet echt vlakbij en ik strompel achter een vrijwilliger aan. Daar word ik goed geholpen. Voor de zekerheid word ik nog met de taxi naar de dokter gebracht. Maak ik toch nog een tochtje in een, voor Zermatt zo karakteristieke, elektrische taxi. De foto's laten geen breuken zien maar de enkelband is behoorlijk gescheurd. "Total rupture" vertelt de arts. Vroeger zou ik meteen geopereerd worden maar tegenwoordig mag het lichaam eerst proberen het zelf te repareren. Met een brace om de enkel en wat smeersel en pillen sta ik weer buiten.

Vanessa is enkele minuten na mij gefinisht en is niet gewond maar gewoon helemaal op. Ze kan van een wedstrijd in de bergen nog niet echt genieten omdat vooral het klimmen voor haar erg zwaar is.

groetjes,
Edward

Reacties (1) Geen reacties meer mogelijk
1 maandag 25 augustus 2014 20:20
Harry en Elly
Edward en Vanessa gefeliciteerd met het uit lopen van deze zware ultra.Balen dat Edward zijn enkelband is gescheurd,maar toch op karakter de finish heeft gehaald.
We weten zeker dat jullie hebben genoten van de schitterende omgeving van ZERMATT.
Edward een voorspoedig herstel.
Sportieve groeten Elly en Harry.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst