RunForestRun, Appelscha, o.a.43km, 10 januari 2015
Kilometers lang genieten!


Foto: Bart, - KLIK op de foto.. Meer foto's van Bart en Tom staan HIER als slideshow en HIER op Picasa.

De vierde editie van RunForestRun startte bij Appelscha en ging door het Drent Friese Wold. Gezien het weer van de afgelopen dagen en de aanhoudende wind kon je onmogelijk verwachten dat je schoon thuis zou komen. De LBers gingen er speciaal heen voor de ruige paden, de bospaden, de plassen en de mooie natuur. Doordat je blijkbaar erg moet opletten op de diverse afslagen, loop je wel eens een km meer of minder. Lees 't allemaal in het verslag van Edward. De uitslagen zijn er nog niet, maar wel is bekend dat Petra en Bart na ca 4u50 de finish wisten te bereiken. Eigenlijk is de tijd onbelangrijk in dit soort trails. Het gaat om de beleving van het evenement als geheel (waarbij ook niet op een kilometertje meer of minder gelet wordt).
Als je de foto's van Bart en Thom ziet, weet je precies waar dit om gaat. Die foto's staan HIER als slideshow en HIER op Picasa. Het filmpje staat HIER.
ca 42km netto
Edward Pechler 4:11:31
Petra Bus 4:49:55
Bart de Vries 4:50:00
21.1km (22.82km)
Thom Snijder 2:07:54
ca 14km
Vanessa 1:29:09


Link naar de website

Als ik het rondje nog een keer in tegengestelde richting ren, snap ik hoe ik uit dit rondje kan ontsnappen. Ik duik rechtsaf een diepe geul in en vervolg mijn weg....
En iedereen die wat inspiratie en motivatie zoekt op rengebied, vraag maar aan Thom, Petra en Bart wat er zo leuk is aan vies worden onder het rennen.....

Lees verslagje van Edward>>>
Nog 12 weken en dan is het de bedoeling dat ik 120 km op Texel ga rennen ter voorbereiding op een ultra in de bergen. Hopelijk word ik woensdag ingeloot voor de Ultra Trail Mont Blanc (UTMB), de bekendste en rete zware 168 kilometer rond de Mont Blanc. Vanaf Frankrijk naar Italië, om via Zwitserland weer terug naar Frankrijk te rennen. Het hoogteprofiel laat zien dat er 9600 hoogtemeters gemaakt moeten worden. Omdat de start en finish in Chamonix zijn moeten deze hoogtemeters ook weer afgedaald worden. Met dat in het achterhoofd begint de tijd wel te dringen om weer wat serieuze afstanden te gaan trainen. Sinds mijn afgescheurde enkelband is het ultrarennen opeens niet zo vanzelfsprekend meer. Liep ik daarvoor "fluitend" een training van 50 kilometer nu begin ik bij 20 toch al te haperen. Echt pijn doet het niet maar de enkel is zwak en vooral erg stijf en mijn lijf voelt oud.

Vandaag ligt er ruim 43 kilometer aan mooie trailpaden in het Drents-Friese Wold te wachten. De regen zal ongetwijfeld een groot deel van de paden tot blubberpaden hebben omgetoverd. Er was twijfel of het vanwege de wind allemaal wel door zou gaan, maar de organisatie heeft gelukkig een juist besluit genomen. Aangepaste legertenten bij de start en geen partytenten bij de verzorgingsposten. Ik hoop voor de vrijwilligers dat het niet al te hard gaat regenen. Voor de lange afstand zijn er maar liefst twee verzorgingsposten. Ik neem voor de zekerheid maar wat drinken en dadels mee voor onderweg.

Petra, Bart en Thom zijn er klaar voor en hebben er, zo lijkt het, meer zin in dan Vanessa. Net als  Thom die voor de 21 km gaat, start Vanessa's 14 km wat later. Petra, Bart en ik starten in de tweede startgroep, vier minuten na de eerste.
Ik begin voortvarend, maar moet al na een kilometer Jan Albert Veenema laten gaan. De bochtige route door het bos vind ik wel leuk maar mijn enkel niet. Ik laat mijn tempo zakken en let extra op mijn enkel. Eigenlijk loopt het best lekker, al gaat het niet snel. In het bos hebben we weinig last van de storm. Maar als we het bos even verlaten, valt er nauwelijks tegen de wind in te beuken. Later komt er nog een aardige regenbui bij wat het lopen tegen de wind in, tot een waar feest maakt. Tot nu toe valt de ondergrond mee en kan ik met wat geduld redelijk uit de voeten met mijn enkel. De grootste problemen heb ik bij de modderige, met grote plassen bezaaide paden. Je zakt soms tot je enkel in de blubber en het ontwijken van de plassen doet mijn enkel, meer kwaad dan goed. Ik glij en strompel over de rand van het pad om de blubberige plassen te ontwijken. Waarom doe ik zo ingewikkeld? Ik heb toch allang zeiknatte voeten.

Natuurlijk geniet ik zó van het lopen in de natuur, dat ik regelmatig een afslag mis. Als ik weer eens een afslag heb gemist ga ik maar een stukje achter iemand aanrennen. Hoef ik zelf niet op te letten. Voor ik het weet rennen en springen we over veel afgewaaide takken. Links een sloot en rechts een rij bomen met daarachter een groot open veld. Een echt pad is het volgens mij niet. Ook lintjes zie ik niet. Als we weer op een pad komen, zien we lopers, met o.a Anton Slagers, vanaf de andere kant komen. Zij gaan rechts af en wij gaan achter ze aan linksaf. Anton, die in de eerste groep is gestart kijkt me verbaasd aan. Ik heb dit keer niet omgelopen maar een dikke kilometer afgesneden. Wij lopen een stukje samen op en praten over onze grootse ultraplannen voor dit jaar. Maar als de ondergrond weer blubberig en moeilijk wordt, laat ik hem gaan. Ik doe voorzichtig en wandel zelfs de moeilijke stukken. Ook loop ik een rondje de verkeerde kant op en kom ik op dezelfde plek als waar ik het hoofdpad verliet. Als ik het rondje nog een keer in tegengestelde richting ren, snap ik hoe ik uit dit rondje kan ontsnappen. Ik duik rechtsaf een diepe geul in en vervolg mijn weg.

Alleen lopen door deze natuur is een mooie ervaring. Ik ren ontspannen en denk na over de wedstrijden die ik dit jaar wil gaan lopen. Ik klim een zandheuvel op en als ik naar beneden ren zie ik een grote groep lopers op de weg lopen. Die hebben een kortere route gevonden, want ik weet zeker dat ik de lintjes dit keer gevolgd heb. Even loop ik met de groep mee maar maak me al snel los van ze. Ik loop liever alleen.

Rond de dertig kilometer wordt het echt een drama. Wat een klote blubberige paden. Ik doe extra voorzichtig in de zompige ondergrond. Stella komt mij voorbij. Ik ken haar van wat ultratrainingen op o.a Ameland. Een dame met twee opvallende staartjes, die al heel wat ultraloopjes over de wereld heeft gelopen. Ik laat ook haar gaan en ploeter door de blubber. De verzorgingspost is een grote modderpoel. De gezelligheid bij een verzorgingspost is heel anders dan bij een wegwedstrijd. Niet snel je drinken pakken en doorrennen, maar even tijd voor een praatje met de vrijwilligers. Ik neem een hele banaan en wat cola en ploeter verder. Eindelijk na 35 kilometer weer normale bospaden. Ik vergeet mijn enkel en ren heerlijk. Als ik Stella in de verte zie loop ik moeiteloos naar haar toe. Ze laat me erlangs en ik geniet van de ontspanning die ik voel tijdens het rennen. Op een grote open vlakte hebben storm en regen vrij spel. Een groep vogels waait met de storm mee. Het lijken puttertjes. Ik vraag me af of deze vogels eigenlijk wel in groepjes leven zoals de staartmees. Ik denk na over de vogels en herinner me dat toen ik gisteren in Waterland door een weiland rende, een uil statig langs me vloog. Ik moet nog opzoeken wat voor een uil het was. Eigenlijk had ik gisteren niet willen lopen maar de storm en regen klonken zo aantrekkelijk terwijl ik binnen op kantoor in Amsterdam zat, dat ik blij was dat ik altijd renkleren bij me heb, zodat ik na werktijd, lekker een uurtje in donker in de storm en regen kon gaan rennen. Turend naar vogels gaan de laatste kilometers moeiteloos voorbij. Na nog wat minder leuke stukken voor mijn enkel, gaan we de grote zandbak in. Wat een geweldige zandbak. Zandheuvels op en af. Prachtig. Daarna nog even over de mountainbike route en voor je het weet is het weer voorbij.

Ik ben wel tevreden dat ik eindelijk weer wat langer heb kunnen rennen, maar er zal nog stevig getraind moeten worden. En die enkel moet nu maar weer eens normaal gaan doen.

Vanessa vond het zwaar maar was ook tevreden. Jan Albert liep lange tijd op kop maar is ook verkeerd gelopen en heeft ruim 48 km afgelegd. Na mijn blubberbenen te hebben gewassen en wat bijgegeten  te hebben in de camper, zijn we net te laat voor de finish van Petra en Bart. Ze hebben veel lol gehad onderweg en waren net als Thom zeer enthousiast over deze manier van hardlopen. Geweldig dat je daar makkelijk 50 km kan trailen zonder dat je tweemaal hetzelfde pad loopt. Het enige jammere is dat er nauwelijks hoogtemeters in zitten. Die moet ik straks in Salland maar gaan trainen. Ik wens iedereen een uitdagend loopjaar. En iedereen die wat inspiratie en motivatie zoekt op rengebied, vraag maar aan Thom, Petra en Bart wat er zo leuk is aan vies worden onder het rennen.

Groet,
Edward



Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst