RunForestRun, Drentsche Aa, 21 en 45+15km, 31 januari 2015
Heel veel blubber..... en door 't ijs gezakt!

3e plaats voor Petra op de 45km en 1e op de 45+15!

Edward 2e op de 45+15!

runforrestrun drentseaa2
Foto: Bart, meer foto's van Jan Schipper, Vanessa en Bart  staan HIER als slideshow en HIER op Picasa.

De vijfde editie van RunForestRun startte bij de Drentsche Aa, dus (nog) dich(er) bij huis. Drie LBers kozen voor de 'dubbeldekker': overdag 45km en 's avond nog eens 15km. Wat 'n moed zeg! Vanessa koos voor de 21km.
Lees alles in het verslag van Edward. Wat 'n (koude) belevenissen!

De foto's van Vanessa, Jan Schipper en Bart staan HIER als slideshow en HIER op Picasa.
45 + 15 km netto
Edward Pechler
2e M 45+15
4:28:09 + 1:35:09 = 6:03:18
Petra Bus
3e vrouw M45 en 1e V 45+15
5:18:57 + 1:59:05 = 7:18:02
Bart de Vries
4e M 45+15
5:18:52 + 1:58:08 = 7:18:00
21.1km
Vanessa 2:25:13


Link naar de website

Ik stap van schrik wat naar links, in de hoop dat het daar minder diep is, maar zak nu tot mijn nek door het ijs.
De laatste kilometer voelt altijd dubbel. Blij dat je er bent maar ook jammer dat je er al bent.

Lees verslagje van Edward>>>
Door het ijs gezakt.

Een dagje rennen. Ik loop vanmiddag 45 km en vanavond 15 km in het donker. Vanessa gaat proberen de 21 km te lopen. Heel lekker gaat het lopen nog niet bij haar, maar een paar uur in het natuurgebied spelen, kan ook zij niet weerstaan.

Om 12:35 start ik in de tweede startgroep. Ook Petra en Bart starten in deze groep en hebben op het laatste moment besloten om vanavond ook de 15 km te rennen. Volgens mij hebben we er bij de loopgroep twee ultralopers bij.
 
Zoals gebruikelijk bij de Runforestrun trails gaat het allemaal heel relaxed. Geen gedrang bij de start. Er wordt gestart in kleine groepjes. Ik begin heel rustig. Het is niet bedoeling dat ik zo snel mogelijk ren, maar dat ik met zo weinig mogelijk inspanning in een redelijk tempo de kilometers volbreng. Ik had verwacht (gehoopt) dat het wat minder blubberig was dan de vorige trail. Maar niets is minder waar. Belangrijkste bij de blubberpaden is dat je je schoenen stevig vetert, zodat ze niet achterblijven in de zuigende blubber.

Vlak voor de eerste verzorgingspost op 9 km moeten we over een ijsvloer. Het ijs is niet sterk genoeg en ik zak tot over mijn enkels door het ijs. Ik stap van schrik wat naar links, in de hoop dat het daar minder diep is, maar zak nu tot mijn nek door het ijs. IJskoud! Ik probeer mij eruit te trekken aan een dunne boom. Deze breekt meteen af en valt bijna op mijn hoofd. Gelukkig komen er al snel andere lopers langs en word ik eruit getrokken. Ik had nog een extra jasje in mijn rugzak maar deze helaas niet in plastic verpakt, iets wat ik bij de bergraces altijd wel doe. Nog 36 kilometer te gaan. Een uur lang heb ik het behoorlijk koud. Mijn doorweekte handschoen heb ik uitgedaan en probeer door regelmatig met mijn vingers te bewegen weer wat gevoel in mijn handen te krijgen. Voordeel is wel dat alle blubber en plasjes daarna niets meer voorstellen.
 
Even later komen er wat lopers van een andere kant en natuurlijk zit Anton Slagers er weer bij. Hij heeft een ommetje gemaakt. Na een kilometer of 30 begin ik me weer goed te voelen en zet wat aan. Ik loop makkelijk en geniet van het bizarre landschap. Er zijn delen die nog helemaal besneeuwd zijn en andere delen zijn nat en blubberig. Na het bordje 35 km, probeer ik zo ontspannend mogelijk, op techniek te lopen. Op deze manier kan ik uren doorgaan zonder moe te worden. Ik haal veel lopers in die uitgeput zijn. Opeens loop ik op een asfalt weg. Ik zie lintjes dus ik zit nog goed. Gek genoeg voelt asfalt best lekker en ik maak nog wat extra snelheid en geniet van de mooie luchten. Opeens realiseer ik me dat ik er bijna moet zijn maar deze weg leidt niet naar het finishdorpje, en waar zijn de lintjes? Ik stop en draai me om en zie een andere loper die mij gevolgd is. Samen overleggen we en na wat grasvelden te hebben verkend besluiten we terug te gaan. Nadat we teruggelopen zijn naar het laatste lintje dat we gezien hebben, zien we andere lopers die het juiste pad hebben genomen. En ja, Ă©Ă©n van de lopers is, hoe kan het ook anders, Anton. Hij heeft het zwaar. Het vel op zijn hiel is voor zijn gevoel helemaal verdwenen. Achteraf gezien stond er een duidelijk pijltje. Dit keer heeft de organisatie behalve lintjes ook pijltjes gebruikt. Zo wordt fout lopen nog moeilijker. Helaas zijn er altijd mensen die de boel saboteren door lintjes en pijltjes weg te halen. De laatste kilometer voelt altijd dubbel. Blij dat je er bent maar ook jammer dat je er al bent. Het liefst loop ik de 15 km van vanavond nu meteen.

Bij de finish staan Jan en Evelyn. Ze lijken verbaasd dat ik nu pas finish. 4 uur en 28 minuten heb ik erover gedaan zie ik. Onderweg kijk ik nooit op mijn horloge. Bij dit soort trainingen is tijd minder belangrijk. Lang en vooral ontspannen over wat moeilijker wegen dan asfalt rennen, is wat er getraind moet worden.
 
Nadat ik gedoucht heb, finisht Vanessa in 2:25. Ze heeft lekker gelopen en is heel tevreden. Een kleine twee uur heb ik voordat de avondtrail begint. Ik eet wat in de camper en doe een dutje. Als het zover is heb ik totaal geen zin om te starten. Ik hijs me in loopkleding en trek mijn blubberige schoenen aan. Lampje op het hoofd en ik shuffle naar de start. De start is met een kwartier uitgesteld omdat ze nog niet helemaal klaar zijn met het uitzetten van de route. Bart en Petra hebben zware benen maar gaan er voor. We starten in de laatste startgroep. Een groepje van een man of 12. De eerste kilometer blijf ik bij het groepje maar ik heb even geen zin in gekwek in de nacht. Als er wat meer ruimte is, ren ik ze voorbij en al snel ben ik alleen. Rennen in het donker is heerlijk. De route vinden is een makkie. De reflecterende lintjes zie ik met mijn hoofdlamp al van ver. Ook de 15 km heeft genoeg blubber en diepe plassen maar ook wat meer asfalt en goede bospaden. Soms haal ik wat lopers in van de voor mij gestarte groepen. De meeste maken opmerkingen over mijn hoofdlamp. Logisch ook als je ziet waar sommige lopers mee lopen. Dat ze iets kunnen zien met zo'n lampje is een wonder.

Na die eerste kilometers voelen de benen weer goed en ik glibber moeiteloos door de blubber. Natuurlijk lopen we ook langs een verlicht hunebed. Ik zie nog een diertje waarvan ik denk dat het een jong eekhoorntje is, het pad oversteken, maar waarschijnlijk is het gewoon een muis. Mijn enkel voelt nog steeds stijf en soms pijnlijk maar het positieve is dat hij weer sterk is. Wat is het menselijk lichaam toch een wonder. Een afgescheurde enkelband groeit vanzelf weer aan. Geen operatie, fysio of andere ingrepen. Gewoon vertrouwen op het zelfherstellend vermogen en het gezonde verstand gebruiken. Na 1 uur en 35 minuten ben ik weer bij de finish.
 
De RunForestRun trails blijven op mijn agenda staan.
Goede organisatie die elke keer weer wat bijleert en niet te vergeten: leuke enthousiaste vrijwilligers.

Groet,
Edward.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst