Verslagje Limburg Halfzwaarste, 53km, 14 februari 2015
Geschreven door Edward   
Edward traint in Limburg voor de heuvels. Navigeren kan hij (soms) als de beste, maar dan moet hij wel de route kennen of terug kunnen vallen op de route in zijn GPS-horloge. En daar ontbreekt het deze keer aan...
Lees 't allemaal over de ruim 53 kilometer, 1400 hoogtemeters in 6 uur en 41 minuten.

HalfZwaarste2015
Foto: Willem Mutze (de man met de meeste marathon/ultra's gelopen heeft in Nederland: 1359 !). Meer foto's

Meerdere keren wil de helft rechtsaf en is de andere helft er zeker van dat we linksaf moeten. Een enkeling loopt stug rechtdoor. Ik heb geen idee en ben overgeleverd aan de navigatiekunsten van anderen. “Ja we zitten fout maar we moeten wel deze kant op”, geeft niet veel vertrouwen.


Valentijnsdag

"Valentijnsdag is een dag waarop geliefden elkaar extra aandacht geven met cadeautjes, bloemen of kaarten," aldus Wikipedia.
Een kaart, die kan ik wel gebruiken vandaag. Geen valentijnskaart maar een routekaart. De route is namelijk niet gepijld. We hebben een GPS-route gekregen, maar het lukt me niet - en ik ben echt niet de domste met computers - om deze in mijn Garmin te krijgen. Omdat het een trainingsloop voor Limburgszwaarste (100 km) is, is het ook meer een groepsloop dan een wedstrijd. Vandaag staat 54 km op het programma. Het tweede deel van de 100 km route staat voor over een maand gepland.
"Valentijnsdag is in België en Nederland in korte tijd, sinds midden jaren 90, een groot commercieel succes geworden: cadeauwinkels, boekwinkels, lingeriewinkels en bloemenwinkels profiteren hiervan".

De lopen van Willem Mütze en zijn vrouw Annemarie, zijn alles behalve vercommercialiseerd. Het adres van de site zegt genoeg: funrunner-heerlen.nl. Het plezier in het lopen staat voorop. Zoals altijd gaat de tijd opeens sneller als ik, nadat de wekker is afgegaan, nog even blijf liggen in de camper. Vanessa die ziek is geworden en met keelpijn naast me ligt, kan me dit keer niet helpen. Ik eet snel een meloen en wat mango’s en sta even later, een klein beetje gehaast, klaar in de voetbalkantine waar ook de finish is. Ik trek toch maar een lange broek aan. Ik zie een paar bekende gezichten onder de bijna vijftig deelnemers. We rijden met enkele auto's naar de start in Vijlen, dat met 200 meter boven NAP, het hoogste dorp van Nederland is.
Willem legt nog even uit wat de bedoeling is: het is een trainingsloop en er wordt verwacht dat we bij de eerste twee verzorgingsposten op elkaar wachten. Daarna mogen we ons eigen tempo lopen. Op deze manier kan Willem ervoor zorgen dat de overige verzorgingsposten op tijd bemand zijn. Elke 10 kilometer verzorging. Een luxe. De verzorgingsposten bij deze lopen ken ik ondertussen vandaar dat ik zelf maar wat te eten meeneem. Twee bananen, een appel en wat dadels heb ik in mijn rugzak gestopt. Velen zullen de erwtensoep, boterhammen met vers gebakken ei, pudding en verschillende koekjes waarderen, maar voor een veganist is er niets te eten. Ik neem cola en eet voor de rest uit mijn rugzak.
Het is heerlijk om weer wat hoogtemeters te maken. Het navigeren zorgt voor veel grappige situaties en een serie flauwe grappen. Meerdere keren wil de helft rechtsaf en is de andere helft er zeker van dat we linksaf moeten. Een enkeling loopt stug rechtdoor. Ik heb geen idee en ben overgeleverd aan de navigatiekunsten van anderen. “Ja we zitten fout maar we moeten wel deze kant op”, geeft niet veel vertrouwen. Uiteindelijk vinden we elke keer de route weer. Willem had al gewaarschuwd voor blubber, maar na de Runforestrun van enkele weken geleden kan je dit nauwelijks modder noemen. Al kan een beetje modder bij een afdaling voor flinke glijpartijen zorgen. De reden dat ik hier loop zijn de heuvels. Er zitten serieuze beklimmingen in. De meeste lopers wandelen omhoog maar ik ben hier om juist het klimmen te trainen en probeer zoveel mogelijk naar boven te rennen. Bovenaan hijg ik uit en wacht op de navigatieaanwijzingen van anderen.
De eerste 20 kilometers gaan langzaam. Het slentertempo maakt me moe. Doodmoe. Bij de afdalingen durf ik, door een wat onzeker gevoel in mijn enkel, niet voluit te gaan. Ik wil graag zien waar ik loop dus laat me nog wat afzakken. Helaas iets teveel waardoor ik de groep met navigatie kwijt ben en met een dame samen kom te lopen die ook geen navigatie heeft. Het begint op spoorzoeken te lijken. We kijken bij een kruising waar de meeste voetstappen in de blubber staan om zo onze weg te bepalen. Natuurlijk gaat dit mis. We lopen terug en wachten tot iemand met navigatie ons helpt. Onderweg pikken we nog een Duitser op die van een hele andere kant aan komt rennen en “keine ahnung” meer heeft. Het wachten op de anderen bij de verzorgingsposten zorgt voor koude stramme spieren. Achteraf gezien heb ik meer dan een halfuur niet gerend. Na ruim 20 km mogen we ons eigen tempo lopen. Voor mij gaat dat niet op want ik heb geen route. Ik laat me wat zakken en slenter met de kopgroep mee.
Ik geniet van de vergezichten en de mooie geultjes waar we doorheen rennen. Soms op handen en voeten onder omgevallen bomen door. De fruitbomen die vorig jaar april bij Limburgszwaarste uitbundig bloeiden staan er nu kaal bij. Maar toch begint het alweer op de lente te lijken met het zonnetje erbij en temperaturen van boven de 10 graden. De vogels oefenen hun zang en er dartelen alweer lammetjes in de wei. Het trage lopen blijft me vermoeien, maar ik zal in Frankrijk ook traag moeten rennen. Wat dat betreft is het een ideale training. Na 4 uur hebben we er nog maar 32 kilometer opzitten. De kopgroep is ondertussen zeven man sterk met één navigator. Slechts één keer lopen we echt fout.
De dorpjes die we passeren zijn uitgestorven. Als we een versierd huis passeren van prins Carnaval valt het kwartje. Het is carnaval in het zuiden. Een traditie waar ik als noordeling geen ervaring mee heb. Maar ik denk dat iedereen zijn roes ligt uit te slapen zodat ze vanavond weer verder kunnen feesten.
Bij de verzorgingspost op 40 kilometer krijgen we er nog een navigator bij en rennen we, bijna foutloos, de laatste 14 km. Ruim 53 kilometer, 1400 hoogtemeters en 6 uur en 41 minuten later zijn we met z’n achten als eerste groep weer bij de voetbalkantine. We trekken eerst onze vieze schoenen buiten uit, om vervolgens binnen te finishen.

Groet,
Edward.

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2019  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst