XTrails, Vaals, 16 -27 km, 6 en 7 juni 2015
Opnieuw een weekendje uit voor Edward en Vanessa. Nu in Vaals.
De bedoeloing was drie etappes voor Edward, maar dat werden er uiteindelijk twee. De etappe op zondag (55km) liet hij schieten om zijn enkel te ontzien. Er komt vast nog wel een verslagje als Edward daar even tijd voor kan vinden.
Edward
netto
zaterdag: etappe 2 - 27 km 2:08:34
zaterdag: Nighttrail - 16 km 1:34:46
Vanessa
zaterdag: Vaalsterbergtrail - 22 km 2:27:00


Link naar de website

Ik vertrouw op de berglucht om me naar de finish te brengen.....
Ik kan nu wel wat verdoving gebruiken dus sla het aanbod niet af. Het werkt meteen. De drank warmt me van binnen op en ik zie alles weer positief.....

Lees verslagje van Edward>>>
Na de hardloop4daagse, staat er dit weekend opnieuw een meerdaagse op het programma. De X-Trails in Vaals. Ik heb me ingeschreven voor de 100 km, maar sla de 8 km van vrijdagavond over omdat ik niet op tijd in Vaals kan zijn. De overige afstanden blijken achteraf 27, 16 en 55 km te zijn. Samen 106 km. Pas in het startvak krijg je te horen wat de werkelijke afstand is.

De start en finish van alle etappes zijn in het Landal Greenparks. Een park vlakbij Vaals, omringd door het Limburgse heuvellandschap. Wij hebben geen huisje in het park, maar hebben ons eigen huisje op de parkeerplaats neergezet. Er staat nog een campertje van het ultra & trailrunning team België.  

Omdat ik vrijdagavond niet heb meegedaan is het klassement niet meer van belang en kan ik rustig trainen. Bij de hardloop4daags van twee week geleden, span ik me toch altijd weer extra in voor een goede plaats in het klassement. De zaterdagochtend etappe begint om half elf. Na 2 km asfalt gaan we de trails op. We moeten meteen behoorlijk klimmen. Ik ren alle beklimmingen. Hoe steil en lang ze ook zijn, ze zijn te overleven. Zo hoog zijn de Limburgse heuvels nou ook weer niet. De vrouw in de leiderstrui loopt achter mij samen met nog enkele lopers. De Belgische dame, die overigens Duits spreekt, wordt goed gecoacht vanaf de kant en vanaf het parkoers. Haar "trainer" loopt met ons mee. Hij loopt steeds een stuk vooruit om vervolgens foto's te maken en haar aan te moedigen. Ik doe redelijk mijn best en het is dan ook frustrerend om te zien hoe makkelijk hij heuvelop loopt. Met geen mogelijkheid houd ik hem bij. Zo kan het dus ook.

Het is genieten over de glooiende heuvels en soms dichte bossen in Limburg. Als ik in augustus de UTMB wil volbrengen moet er nog heel wat gebeuren komende 2 maanden. Het lijkt onmogelijk om met mijn huidige conditie zo lang en ver te rennen. Ik vertrouw op de berglucht om me naar de finish te brengen.

Het rennen in de bergen (skyrunning) is niet te vergelijken met trailrunning. Vooral in Nederland word je vaak door blubber gestuurd om het "leuk" te maken. Of zoals hier door het water, terwijl er een bruggetje is. Of door een knollenveld met gras dat wel 10 kontjes hoog is. Het voelt allemaal wat gezocht. Het cameragehalte bij trailrunning is ook erg hoog. Gewapend met selfie sticks en GoPro camera's rennen ze rond. Alles moet vastgelegd worden. De rebel in mij wordt wat opstandig en ik probeer ruimte voor mij te creëeren zodat ik kan genieten van de omgeving ipv de flitsende outfits. Het lijkt wel of het meer gaat om het gezien worden dan om het rennen.

Ondertussen begint mijn rechter kleine teen behoorlijk pijn te doen in mijn fonkel nieuwe schoenen. Ze voelen na wat kilometers en een waterpassage toch wat klein aan. Van mijn groepje is alleen de dame nog over. Bij afdalingen neem ik wat afstand maar heuvelop komt ze weer dichtbij. De laatste redelijk vlakke kilometers zet ik nog wat aan en neem wat afstand. Tevreden finish ik op een twaalfde plek. Schade: een blaar op mijn rechter kleine teen. Deze schoenen kan ik vanavond niet meer aan.

De nachttrail begint om 22:00 uur. Een kwartiertje later dan gepland omdat het nog niet donker genoeg is. We starten in de schemering maar echt donker wordt het pas na een half uur. Ik merk bij de start dat mijn lijf echt geen zin heeft. Ik laat het tempo behoorlijk zakken. Ik moet morgen om 08:00 uur nog 55 km. Ik heb mijn sketchers aan omdat dat de schoen is waarmee ik het minste last van mijn blaar heb. Het is niet de meest stabiele schoen voor deze omgeving, zoals snel zal blijken.

We gaan door donkere dichtbegroeide bospaden. Lang zijn is hier een nadeel. Ik ren gebogen onder de takken door. De klimmetjes ren ik allemaal naar boven. De afdalingen gaan moeizaam. Mijn zicht in donker is niet optimaal. Als we door een smal geultje moeten afdalen gaat het mis. Mijn linkerenkel klapt weer dubbel. Ik vloek en strompel verder naar beneden. Daar staat Jan Albert Veenema met zijn vriendin Linda. Hij loopt morgen de 30 en zij, net als Vanessa, de 20 km. Ik maak even een praatje en twijfel of ik verder zal rennen. De verzorgingspost is een paar honderd meter verderop. Ik jog naar de verzorgingspost. Het is een gezellige boel bij de verzorgingspost. Vuurtje erbij, vrolijke vrijwilligers die mij een drankje aanbieden. Geen cola of sportdrank maar een berenburg-achtig drankje. Ik kan nu wel wat verdoving gebruiken dus sla het aanbod niet af. Het werkt meteen. De drank warmt me van binnen op en ik zie alles weer positief. De dame van de EHBO wil me wel intapen. Ik spreek met haar af dat als ik morgen start ze me van te voren intapet. Nu moet ik nog een kleine 6, relatieve vlakke kilometers. Na een kwartiertje gezelligheid ga ik weer op pad. De drank doet zijn werk en ik kan weer redelijk rennen. De klimmetjes ren ik nog steeds en ik haal zelfs nog wat mensen in. Het is nog even goed uitkijken als we een boerenakker over moeten. Een mountainbiker met een gigantische koplamp fiets achter mij en verlicht de hele akker. Na de finish voel ik pas mijn enkel weer en zie dat hij aardig dik is geworden.

Ik zet de wekker op 6 uur en probeer te slapen. Als de wekker gaat en ik uit bed strompel in de camper weet ik dat ik geen 55 km kan lopen. Mijn enkel is dik en te pijnlijk om op te staan. Vanessa moet pas om 12:00 uur starten voor de 20 km. Ik zou altijd nog met haar mee kunnen rennen denk ik terwijl ik weer in bed klim. Maar als het tijd is voor Vanessa om op te staan, voelt mijn voet nog steeds niet goed. Ik ga vandaag niet rennen. Als Vanessa gestart is rijd ik met iemand van de organisatie naar het drielandenpunt. Hier komen de lopers 2 maal langs. Ik ben hier al vaak geweest maar altijd rennend. Nu heb ik tijd om wat rond te kijken terwijl ik op de doorkomst van Vanessa wacht.

Ik zie de EHBO'er die had aangeboden mij in te tapen. Intapen nu kan geen kwaad en ik loop met haar mee. Maar ipv ouderwets intapen komt ze met fel gekleurde kinesio tape aan. Tot mijn verbazing zijn er steeds meer sporters die deze tape in de meest kunstzinnige vormen op hun lijf laten plakken. Ook onder de traillopers is het behoorlijk hip. Terwijl ze me "intapet" vraag ik haar ondertussen over het verschil in kleur. Volgens haar is dát het enige verschil. De kleur. Ik dacht dat de kleuren misschien voor verschillende elasticiteit zou staan. "Sommige mensen reageren beter op een bepaalde kleur", zegt ze. Nou kan je me opvegen. Ik weet dat er meer is tussen hemel en aarde en dat bevindt zich op ongeveer 1 meter 85 tussen mijn oren: Gezond verstand! En die zegt: "modetrend" Ik kan niet bedenken hoe dit zou kunnen helpen maar dit is mijn kans om het zelf te ervaren. Ik laat haar haar gang gaan en krijg twee vrolijke kleurtjes. Ik hoor er ook bij! Ik bedank haar vriendelijk en loop weer naar het parkoers.

Vanessa komt redelijk blij voorbij en gaat er zonder te eten weer vandoor. Tijdens de 5 km lange wandeltocht terug naar de finish heb ik tijd genoeg om na te denken hoe die twee stukjes tape op mijn voet mij zouden moeten helpen. Ik kan niet tot een andere conclusie komen dan dat het hooguit een placebo-effect heeft, vergelijkbaar met acupunctuur. Ik wacht nog even met het afscheuren van de tape. Moet het nog wel even showen aan Vanessa. Ze komt voldaan de finish over. Over mijn kleurige tape is ze net zo enthousiast als ik. “Scheur het er toch af" is haar conclusie. Makkelijker gezegd dan gedaan. Het spul plakt nog behoorlijk.

Een paar dagen in Limburg voelt als vakantie. Jammer dat ik de ultra op zondag niet kon lopen, maar ik moet het accepteren: ik word/ben oud. Wat positief is is dat ik niet fout ben gelopen, zelfs niet in donker! Wat dat betreft ben ik blij dat ik de ultra van zondag niet gelopen heb. De bordjes waren in Duitsland verwijderd waardoor er veel verkeerd zijn gelopen. Triest dat dit bijna bij elke trail gebeurt. Wat zijn dit voor personen die er plezier in hebben om de boel voor anderen te verzieken.

Groet
Edward

 




Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst