Verslagje Verticale kilometer, La Palma, 6 mei 2016
Geschreven door Edward   
Met alle aanmoedigingen is het onmogelijk om te wandelen en ik pers er nog een slowmotion sprintje uit......
Omdat er toch getraind moet worden voor Amerika heb ik me op La Palma, behalve voor de ultra, ook voor de verticale kilometer ingeschreven. Deze verticale kilometer is wel een van de langere versies. Meestal zijn ze 2 tot 3 kilometer lang maar deze is maar liefst 7,6 kilometer. Misschien dat we daarom hier 1160 meter moeten klimmen ipv 1000. Het voordeel van een langer parcours is dat het minder steil is. Maar voor een plattelander is dit al verschrikkelijk steil! Toch beslis ik op het laatste moment om geen stokken mee te nemen. Met stokken deze verticale kilometer aanvallen heeft toch wat sneus. Ik bewaar de stokken voor de ultra.
We starten om de 30 seconden, zodat je geen file krijgt op de smalle bergpaden. Ik mag om 17:26 uur starten. De Spaanse speaker praat de 30 seconden, als een ware voetbalcommentator, zonder moeite vol. Door op deze manier te starten, loop je het eerste deel door het dorp alleen, door een haag van enthousiast publiek. Zodra je het pad omhoog op rent is het al niet anders. Overal staat publiek je aan te moedigen. Het geeft je net wat extra motivatie om niet - lees minder - te gaan wandelen.
De eerste paar honderd meter klimmen bestaat uit een slingerend pad met veel stenen. Al heel snel verstap ik me en ga ik bijna door mijn enkel. Door alle aanmoedigingen blijf ik rennen terwijl mijn longen al heel snel om een pauze schreeuwen. De wind die bij de start voor afkoeling zorgde is nergens meer te bekennen. Ik ben doorweekt van het zweet. Dan volgt er een stukje asfalt. Dat klinkt makkelijk maar het is heel steil. Ik probeer te blijven rennen en sjok omhoog. Al gaat het tergend langzaam, ik wandel nog niet! Langzaam haal ik enkele, voor mij gestarte deelnemers in. Maar als ik opeens word ingehaald alsof ik stilsta ga ik toch maar even wandelen en kijk hoe de echte mannen naar boven rennen.
Als we de trail weer opgaan zijn er stukjes waar ik me sterk voel en makkelijk omhoog ren, maar er zijn ook delen waar rennen voor mij niet te doen is. Het pad is dan zo slecht of soms helemaal niet aanwezig dat ik niets anders kan dan wat houterig klauteren en balanceren. Het voordeel van deze stukken is dat je weer even op adem kan komen.
Bij de ultra van zaterdag is deze verticale kilometer wat ons te wachten staat na 50 kilometer. Maar dan in tegengestelde richting. Ik denk dat dat een hele rustige afdaling gaat worden en ik dan wat meer tijd heb om van de uitzichten te genieten.
Ik blijf geconcentreerd “rennen” en ben blij verrast als ik in de verte de speaker hoor en een bordje van 7500 meter zie. Nog 100 meter. Het is steil maar ik ren nog. Met alle aanmoedigingen is het onmogelijk om te wandelen en ik pers er nog een slowmotion sprintje uit.
Als ik na 1 uur, 15 minuten en 11 seconden over de finish kom, wat meloen eet en van het uitzicht geniet, voel ik me al snel weer de oude. Heb ik me toch weer niet genoeg ingespannen. Wat dat betreft maakt het ultralopen je tot een luie atleet. Moet toch maar weer eens wat 10 kilometer wedstrijden lopen. De winnaar deed er overigens slechts 48 minuten over. Ik vermoed dat hij geen plattelander is.
Om weer beneden te komen is niet zo makkelijk. Met een klein busje worden we over onverharde smalle wegen teruggebracht. De bustocht lijkt langer te duren dan de klim.
Een verticale kilometer als voorafje voor zaterdag is zeker voor herhaling vatbaar. Nu nog een dagje luieren en vrijdagnacht om twee uur opstaan om met de bus naar de start van de ultra gebracht te worden.

Zonnige groet vanuit La Palma.

Edward

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2018  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst