Western States Endurance Run, USA, 25 juni 2016

WesternStates2016

EDWARD VOLTOOIT 100 KM, MAAR IS HELAAS GESTOPT, totaal gesloopt.....

Lees het allemaal in zijn verslag hieronder!



Na 62 mijl in 15 uur.
Zoals jullie misschien gezien hebben, heb ik weer een DNF erbij.
Na meer dan een uur liggend in de camper bij Foresthill te hebben doorgebracht heeft Vanesssa mijn polsbandje doorgeknipt. Ben totaal kapot. De hitte in de canyons heeft me gesloopt. Kan niets meer eten en drinken. Al heb ik nog bijna 15 uur voor slechts 60 km die bekend staan als de makkelijke kilometers, zonder calorieën is dat niet te doen in het donker SMILEYS_SAD

Uiteraard is dit voor Edward een enorme teleurstelling, maar het is wel een heel verstandige beslissing! Respect!!!

Live tracking via DEZE LINK. Meer info met links voor real time tracking staat HIER.

WesternStates2016-2

Link naar de website

Once upon a time in the west.

De dames die me inhalen zijn de vriendelijkheid zelve en lijken er plezier in te hebben...........
Waarom vind ik dit leuk? Ik klim gestaag door. Maar leuk is dit echt niet. Dat mijn benen wat moe voelen is normaal. Maar ik heb nog niet vaak maagproblemen gehad. Misselijk bij elke stap............
"We do everything in our power to make you finish the race, but remember that it is ok to drop out if you don't have your day"

Lees verslag van Edward>>>

Waarom doe ik dit? De ijsblokjes onder mijn pet zijn alweer gesmolten. Ik voel me uitgedroogd maar als ik het water dat ik bij me heb drink, begint mijn toch al pijnlijke maag nog meer te protesteren. Hoelang nog tot de volgende post waar ze verse ijsblokjes hebben, ik mijn hoofd kan laten koelen met ijswater en hopelijk iets eet- en drinkbaars kan vinden?

Ik ben op weg naar Devils Thumb op 76 km. Op papier een korte klim uit de canyon, maar in deze omstandigheden een verschrikkelijke berg. Ik voel me sinds de afdaling uit Last Chance al niet meer lekker. Kan niets eten en drinken. Zo nu en dan haal ik iemand in of word ik ingehaald. De tijd van het uitwisselen van beleefdheden zoals: "how you're doing/feeling", "on your left/right" of "be strong" is allang voorbij. Meestal kijken we mekaar nauwelijks aan en verder dan wat onverstaanbaar gemompel komen we niet. Zwijgend berusten we in ons vrijwillig gezwoeg. Praten valt sowieso niet mee in deze stoffige omgeving, al moet ik toegeven dat de dames daar geen last van lijken te hebben. De dames die me inhalen zijn de vriendelijkheid zelve en lijken er plezier in te hebben. Het plezier is bij mij op dit moment ver te zoeken al bevind ik mij in een prachtige wildernis uit een oude Western film. Door het opstuivende stof weet je dat er iemand voor je loopt. Kurkdroog en zelfs te heet voor die paar Aziatische genen die ik zou moeten hebben. De canyons. Ik was er al bang voor.



Vanmorgen was het in Squaw Valley nog best fris. Een cowboy met shotgun schiet ons om 5 uur precies de berg op. Met handschoenen en een windjasje aan begin ik aan de eerste en langste klim over The Granite Chief. Een makkelijke klim over een onverharde weg de skihelling op. Ik wissel wandelen en rennen af en ga relaxed naar boven. Iedereen is nog erg spraakzaam en ik heb genoeg tijd om het berglandschap bij zonsopgang te bewonderen. De zon, die de soms nog besneeuwde bergwanden doet oplichten, is nu nog aangenaam. Achter ons wordt Lake Tahoe zichtbaar. Het laatste deel van de klim wordt wat moeilijker als we de brede onverharde weg verlaten en er zelfs even met handen en voeten moet worden geklommen om de Emigrant Pass te bereiken.

Na een klein uurtje te hebben geklommen ben ik boven en doe ik mijn jasje en handschoenen uit en begin aan een mooie afdaling over een single track. Het veld is al zover uit elkaar dat ik alle ruimte heb. Ik geniet van de renbare afdaling, maar omdat 100 mijl best ver is hou ik de rem er nog even op. Soms is het nog wat blubberig door smeltende sneeuw en we moeten een paar keer over een stukje sneeuw. Het is moeilijk om niet afgeleid te worden door de uitzichten, de kleurige planten en grote zwevende vlinders. Maar bij een bergtrail moet je altijd opletten waar je je voeten neerzet. Een bijna struikelpartij maakt me weer scherp. Bij de eerste post, Lyon Ridge, vul ik mijn drinken bij en eet wat. Voordat ik het weet ben ik bij Red Star Ridge. Hier is het al behoorlijk warm en ik pak mijn woestijnpet uit mijn dropbag die hier voor me klaar ligt en vul deze voor het eerst met ijsblokjes. Vervolgens nog een stukje verder afdalen over een ietwat stenige singletrack naar Duncan Canyon, waar ik, zoals bij elke post, vriendelijk begroet wordt: "Welcome to Duncan Canyon" en vervolgens loopt er iemand mee om je te helpen. Wat een verschil met de Europese ultra's waar het deelnemersaantal belangrijker lijkt dan een mooie race. Ook bij het halen van je startnummer was het een gezellige boel. In plaats van uren in de rij te wachten op je startnummer zoals bij de UTMB, wandel je hier naar binnen en word je geholpen met bijbehorende Amerikaanse vriendelijkheid. Je voelt je echt welkom en niet slechts een nummer. Tijdens de race heb ik, ondanks dat het grootste deel uit single tracks bestaat, altijd de ruimte gehad en liep ik meestal alleen door de wildernis.

Vervolgens op naar Robinson Flat waar Vanessa op me wacht. Dit deel hebben we vorige week al samen gerend en de klim naar Robinson Flat stelde niet zoveel voor. We maakten er nog grapjes over. Maar nu is het loodzwaar. Alsof het steiler is. Vorige week was het een zeldzame bewolkte dag en was het zelfs koud op Robinson Flat. Nu is het heet met geen wolkje aan de lucht. Rennen naar boven doe ik vandaag maar niet. Ik wandel omhoog.



Boven bij Robinson Flat is het even schrikken van de drukte. Onderweg loop je heerlijk alleen door de wildernis en kom je geen mens tegen. Het is dan moeilijk oriënteren als je na een klim terecht komt in een menigte joelende Amerikanen. "Awesome, good job, looking strong". Gelukkig hoor ik Vanessa schreeuwen. Ze staat netjes achter een lint. Ze mag me niet helpen bij de post. Ik drink en eet wat, laat mij afkoelen met ijswater en ga daarna naar Vanessa. Even zitten op een steen terwijl Vanessa me afdroogt en opnieuw insmeert met zonnebrand en anti-insecten spray. Ik zit nog mooi op een 24 uur schema terwijl ik heel rustig aan gedaan heb. Eigenlijk gaat het best lekker. Nu een kleine klim en vervolgens een lange renbare afdaling de eerste echte canyon in. Ik heb er zin in.

Het afdalen gaat lekker al twijfel ik soms of ik op de goede route zit. De lintjes zijn biologisch afbreekbaar en richten geen schade aan als ze opgegeten worden door "wildlife". Hopelijk smaken ze niet lekker anders zijn ze misschien al opgegeten denk ik nog, als ik een poosje geen lintje heb gezien. Via Millers Defeat en Dusty Corners kom ik bij Last Chance, de laatste post voordat ik de canyon in duik.

Waarom vind ik dit leuk? Ik klim gestaag door. Maar leuk is dit echt niet. Dat mijn benen wat moe voelen is normaal. Maar ik heb nog niet vaak maagproblemen gehad. Misselijk bij elke stap. Uitgedroogd terwijl ik niet kan drinken. Ik gooi nog  een zoutpil naar binnen maar het lijkt niet te helpen. Ik mis mijn stokken, maar in deze race zijn alle hulpmiddelen verboden. Ik heb spijt dat ik onder in de canyon alleen mijn pet in het beekje heb gedrenkt en zelf niet helemaal in het ijskoude water ben gaan liggen om af te koelen. Ik probeer mijn gedachten af te leiden door me voor te stellen hoe het hier vroeger was.

Ooit was dit het leefgebied van de indianen, die in de winter aan de voet van de bergen leefden en in de zomer de bergen introkken voor voedsel. Hun land werd langzaam ingepikt door de "westerling". Dit landje pikken, wat hand in hand ging met het indianen vermoorden kwam in een stroomversnelling toen er aan de westkant van de bergketen goud werd ontdekt. Een scalp van een indiaan leverde 5 dollar op. Tenminste 120.000 indianen zijn er in deze periode in California vermoord. The “Forty-Niners” - genoemd naar het goldrush jaar 1849 - begonnen de huidige western states trail te gebruiken als handelsroute tussen de zilvermijnen in Nevada en de goudmijnen in California. Als ik er zo over nadenk is er niet zoveel veranderd. Deze tactiek wordt nog steeds toegepast als er geld te verdienen valt. De trots van de Amerikanen is soms moeilijk te begrijpen. In Auburn, een oud mijnstadje waar ik hoop te finishen, hangt bij veel huizen de Amerikaanse vlag altijd uit. Soms geflankeerd door een levensgrote kartonnen Trump.

Als ik eindelijk Devils Thumb heb bereikt neem ik de tijd om af te koelen bij een emmer met ijswater en klets wat met een vrijwilliger. Hij vertelt dat ik nog makkelijk onder de 24 uur kan finishen. Het laatste stuk is makkelijk en daar kan je veel tijd goedmaken. Op dit moment kan de eventuele finishtijd mij niet boeien. Ik maak me meer zorgen over hoe ik deze berg afkom. Ik voel me ziek. Hij is erg behulpzaam maar na 10 minuten vindt hij toch wel dat ik weer moet gaan rennen. En gelijk heeft hij.

Van Devils Thumb naar Michigan Bluff. Ook dit deel heb ik vorige week al een keer samen met Vanessa gerend. Het was toen al een beetje warmer maar nu is er geen wolk te bekennen en is het heet. Zeg maar gerust bloedheet. De renbare afdaling naar Eldorado Creek is met tenminste 40 graden opeens best moeilijk.

Het mooie van Amerika is dat jezelf verantwoordelijk bent. Je hebt geen gezondheidsverklaring nodig om mee te doen zoals in Frankrijk of Italië. Als je gekwalificeerd bent mag je ervan uitgaan dat je weet wat je doet. In Nederland worden wedstrijdjes bij temperaturen boven de 25 graden soms al afgelast. Hier bestellen ze bij temperaturen boven de 40 graden wat extra ijsblokjes. In de camper hangen talloze warning- en dangerstickers waarop staat dat een apparaat levensgevaarlijk is en "could result in death or serious injury". Net als bij het gebruik van deze apparaten blijf je bij de Western States zelf verantwoordelijk.

Als ik word ingehaald door een man in een Bruce Springsteen blouse voel ik me een beetje dom in mijn strak zittende hightech salomon singlet. Loshangende natte kleding is denk ik een betere optie met deze hitte. Al heb ik lang gerust bovenaan bij de verzorgingspost op Devils Thumb, waar ik meer dood dan levend aankwam, eten en drinken gaat nog steeds niet en ik voel bij elke stap mijn maag ineenkrimpen. Waarschijnlijk doordat ik te weinig calorieën binnen kan krijgen ben ik zeer instabiel bij het afdalen. Al het eten staat me tegen.

Bij Eldorado Creek word ik geholpen door een jonge dame die mij een vaag snoepje geeft om op te zuigen tijdens de beklimming. "It will help your stomach to settle" zegt ze. Ik voel me zo rot dat ik niet eens vraag of het vegan is en al zuigend begin ik aan de klim. Is dit echt dezelfde klim als vorige week?

Bij Michigan Bluff aangekomen voel ik me totaal gesloopt. Het snoepje heeft niet geholpen. Ik ben ervoor gewaarschuwd om hier niet te stoppen. Vanaf hier wordt het alleen maar makkelijker. Een arts stelt wat vragen en ik probeer hem uit te leggen dat ik behoefte heb aan mierzoete sportdrank. Maar, net zoals in de UTMB, hebben ze hier vage smerige naar watersmakende isotone drank. Verder Cola, Sprite en Mountain Dew. Niets smaakt me. Het maakt me alleen misselijker. Dan maar een groentebouillon proberen. Dat was de smerigste bouillon die ik ooit heb geproefd en na 1 slok krijg ik het niet meer weg. Enigszins licht in mijn hoofd vertrek ik richting Foresthill waar Vanessa op me wacht.

Het brede onverharde pad is na alle singletracks met veel stof en stenen een aangename verrassing. Het moeilijkste heb ik gehad. Maar al is het een prachtige weg die zelfs langzaam afloopt op veel plaatsen, rennen lukt me nauwelijks. Ik probeer een paar keer te kotsen maar ook dat lukt niet. Dan hoor ik een dame achter me schreeuwen: "Wrong way". Ik heb de afslag naar de trail gemist. Ik ben er helemaal niet meer bij. Tegen beter weten in hoopte ik stiekem dat er alleen nog zulke brede glooiende onverharde paden zouden volgen. Het calorieën tekort maakt me zwak. Ik moet wat eten, maar zelfs de dadels krijg ik niet weg. Terug op de trial begin ik aan een mooie afdaling, waar ik normaal gesproken heel veel plezier aan zou beleven, maar nu lukt het voor geen meter. De klim naar Foresthill is dodelijk. Mijn evenwicht is ver te zoeken. Meerdere malen raak ik uit balans en als ik even op adem wil komen is het moeilijk om op de scheve helling te blijven staan.



Verdwaasd bereik ik Bathroad. Eindelijk een stuk asfalt. Vanaf hier mag Vanessa meelopen tot voorbij de verzorgingspost tot aan California street. Maar ik zie haar niet. Het is nog anderhalve mijl heuvelop naar de verzorgingspost in Foresthill. Ik wandel omhoog en na een mijl zie ik haar. Ze was na anderhalf uur belaagd te zijn door muskieten (ongeveer 100 muggenbulten) teruggelopen om bovenaan Bathroad op mij te wachten. Ze is vrolijk maar ik kan niet meer. Praten kost me moeite. Vanessa heeft ooit in Lake District een race moeten opgeven. Ze stond te janken in de bergen omdat ze niet meer verder kon. Zelfs wandelend niet. Ik pest haar daar altijd mee maar ik kan me nu voorstellen hoe dat is. Ik moet liggen. Gelukkig is dit een post waar de auto's aan het parcours geparkeerd staan en ik even de camper in kan duiken. Ik ga echt niet verder. Dat ik mij drie jaar lang heb moeten kwalificeren en van geluk mag spreken dat ik dit jaar ingeloot ben, is geen reden om hier te sterven. Vanessa stelt me gerust en zegt dat als ik een paar uur ga slapen ik nog tijd genoeg heb om te finishen. Maar slapen lukt niet. Ik moet wat drinken en eten. Mijn plas is donkerrood. Ik probeer van alles maar niets smaakt. Ik weet niet hoe ik moet liggen en moet oppassen met bewegen omdat de kramp - soms in spieren die ik niet eens ken - er makkelijk inschiet. Ik herinner me de woorden van de racedirector bij de briefing: "We do everything in our power to make you finish the race, but remember that it is ok to drop out if you don't have your day".

Waarom doe ik dit? In ieder geval niet om koste wat het kost te finishen. Pijn is niet erg. Dat is te verwachten als je aan zoiets begint. Maar misselijk en uitgedroogd zonder genoeg calorieën nog 60 km door de nacht banjeren is niet waarom ik dit doe. Na bijna 3 uur gerust te hebben zonder enige verbetering laat ik Vanessa mijn polsbandje doorknippen en inleveren bij de verzorgingspost. 100 kilometer ipv 100 mijl heeft de Western States voor mij geduurd. Ik heb mijn dag niet. De hitte heeft gewonnen.

Ik blijf achterin de camper op bed liggen terwijl Vanessa ons naar de finish in Auburn rijdt. Het is een raar gevoel om daar naast de atletiekbaan waar de lopers de hele nacht door finishen in de camper te liggen. Ik luister naar de speaker die alle lopers die finishen binnenhaalt. Bij elke deelnemer hoor ik gejoel. Om een uur of drie in de nacht begint mijn maag te settelen en kan ik weer wat eten en drinken. De volgende ochtend, terwijl de deelnemers nog steeds finishen, is het moeilijk voor te stellen waarom ik gestopt ben met nog 15 uur de tijd om een lullige 60 kilometer te overbruggen. Zeker omdat het ook nog het makkelijkste deel van de route is en het 's nachts wat koeler is. Maar ja, achteraf is het gemakkelijk om een koe in de kont te kijken.

Waarom doe ik dit? Misschien wel om uit het veilige onbenullige leventje te stappen. Even te ontsnappen aan de tot een winstmaximalisatiemachine gereduceerde samenleving. Weg van alle media die je wil laten geloven dat je gelukkig wordt van consumeren. Weg van alle media die je wil doen laten geloven dat de wereld een gevaarlijke plek is. Hoe ik ook heb afgezien, ik heb weer even kunnen ervaren wat het is om te leven in plaats van te bestaan.

Om met de woorden, die vriend, ultraloper, filosoof en kunstenaar George mij stuurde nadat ik gestopt was, af te sluiten: "Er zit meer wijsheid in de acceptatie van het feit dat al onze doelen uiteindelijk toch onbereikbaar en zinloos zijn, en dat het leven gaat om een instelling in plaats van doelen halen".

Groeten uit het zonnige California.

Reacties (3) Geen reacties meer mogelijk
1 zaterdag 18 juni 2016 09:02
Harmen
Heel veel succes Edward! SMILEYS_COOL
Kijk je uit voor de "poison oak" SMILEYS_SHOCKED
2 zaterdag 18 juni 2016 12:11
Stefan
Edward, heel veel succes en have fun. Man waar begin je aan. Kijk nu al uit naar het reisverslag. Good luck.
3 zondag 19 juni 2016 13:58
Peter Pet
Goede reis, heel veel succes alvast!! SMILEYS_SURPRISED

Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2017  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst