Nieuwjaarsloop, De Wilp, 21,1 km, 7 januari 2017

Glibberen in De Wilp

DeWilp-2
Foto: website De Wilp, met dank.
Het viel niet mee om 'georganiseerd buiten te spelen' op de eerste zaterdag van 2017. De meeste activiteiten werden (begrijpelijk) afgelast. Organisaties willen het risico niet nemen. Maar in de Wilp waren ze duidelijk: 'Voor de twijfelaars, IT GIET OAN! De Nieuwjaarsloop gaat gewoon door.'
De gelegenheid voor Edward en Vanessa om hun eerste georganiseerde kilometers van 2017 te gaan afleggen. Ze genoten er volop. Lees 't in Edward's verslagje. En... die foto is er nu (en er waren inderdaad ook mindere foto's)

21.1 km (21044m)
netto
Edward Pechler, 4e plaats 1:27:05
Vanessa Wuijster, 5e plaats als training 1:58:23


Link naar de website

Al snel voel ik me als Max Verstappen op zoek naar nieuwe lijnen voor meer grip......... Volgens de speaker is er een "grappige" foto van mij gemaakt tijdens de eerste doorkomst. Ik ben benieuwd, want meestal sta ik erop alsof het mijn laatste is......

Lees verslagje van Edward>>>
Donderdag begon het al. Mijn collega's werden onrustig. Wat is er aan de hand? Mij ontgaat de laatste jaren wel vaker wat sinds ik geen nieuws meer kijk of lees. "Nou, dan ga ik morgen niet naar Amsterdam" hoor ik. Een andere collega beweert dat je auto dan niet verzekerd is. Dan begrijp ik het: weeralarm.
 

 

Ik verlang naar vroeger. De tijd zonder internet. De tijd dat we niet elk moment van de dag overspoeld worden met informatie. De weersvoorspellingen werden niet elke minuut gevolgd. Je ging gewoon naar buiten en als je naar je auto glibberde dacht je: misschien moet ik maar wat voorzichtiger rijden. Het lijkt wel glad.
Helaas leven we in een tijd dat we denken alle risico's te kunnen uitsluiten. In een tijd dat een ander verantwoordelijk is voor je veiligheid. Ik word bijna voor gek verklaard als winterbandenweigeraar. Ondanks deze voorzorgsmaatregelen voelen we ons steeds onveiliger. Ik heb hier al vaker over geschreven. Dit soort maatregelen belet ons het beleven van avonturen. Wat is er zo aantrekkelijk aan de ultra's in de bergen? Dat er een grote kans bestaat dat je de finish niet haalt. Een kans om, zoals ultratrailloper Sage Canaday het zo mooi verwoordt: "To fail miserably".

Vrijdag horen we dat de nieuwjaarsreceptie met bijbehorende training niet doorgaat. Jammer, een gemiste kans voor een échte ludieke training. Als ik vrijdagnacht even naar de WC moet en het doucheraam open, zie ik een prachtige witte wereld. Ik krijg zin in de Road to Rotterdam training. Wat is er lekkerder dan met z'n allen door de sneeuw ploeteren. Maar helaas gaat ook dit avontuur niet door.

Gelukkig is er nog de nieuwjaarsloop in De Wilp. We herinneren ons daar een halve marathon in 2010. Prachtig was het. Het sneeuwde de hele race. Een blik op de website van de Wilperboys geeft hoop: IT GIET OAN!
In het clubhuis van de Wilperboys hebben de lopers, die zich niet laten weerhouden door een beetje sneeuw, verzameld. Voor €5,00 mogen we meedoen aan de halve. De speaker is enthousiast en maakt grappen zoals ik me herinner van 2010 en 2011. Het startschot bestaat uit de knal van een vuurpijl.

Riekele gaat er als een gek vandoor. Die laat ik maar gaan. We maken een klein rondje door het glibberige dorp, gevolgd door twee grote ronden van 10 km. Ik lig op de vijfde plaats en probeer rond de 4:10 te lopen. Al snel voel ik me als Max Verstappen op zoek naar nieuwe lijnen voor meer grip. De wegen zijn nog behoorlijk wit. In het midden waar de autobanden niet komen ligt de meeste sneeuw en is de meeste grip.
Op een enkele wandelaar na, die net als ons, geniet van het winterse weer is het Friese landschap verlaten. Zelfs de verzorgingsposten met lauwe thee en mandarijnen zijn verlaten. Self service. Als we 3 km tegen de wind in moeten ploeteren over een witte besneeuwde weg zie ik dat de nummer vier niet verder uitloopt. Hij wordt mijn doel voor deze eerste ronde. Als we rechtsaf een schoon fietspad opgaan is het even wennen aan de grip. Eindelijk snelheid maken. Bij de passage van start en finish haal ik de nummer vier in. De nummer drie zie ik soms even maar die is te ver om in te halen. Het blijft miezeren en wordt een klein beetje gladder. Zolang ik rond de 4:10 loop ben ik tevreden. De tweede ronde gaat makkelijk en na 1:27 en een paar seconden finish ik als vierde. Volgens de speaker is er een "grappige" foto van mij gemaakt tijdens de eerste doorkomst. Ik ben benieuwd, want meestal sta ik erop alsof het mijn laatste is.

Na een heerlijke warme douche is het wachten op Vanessa. Ze wilde vooral lekker trainen vandaag. Als ik haar zie, ziet het er nog soepel uit. Ze heeft vanaf km 9 versneld en komt happy in 1:58 de finish over.

Groet,
Edward


Zie ook deze artikelen:
Nieuwere artikelen:
Oudere artikelen:

 
© 2000-2017  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst