Blaauwbekmarathon, Blauwestad, 42.2km, 2 februari 2019
Geschreven door Edward   
'Drama'

Voor de 5e en laatste Blaauwbekmarathon waren Edward en Vanessa goed voorbereid. Het wordt voor Edward zijn 4e deelname met een overwinning (2016) en 2x tweede plaats (2017, 2018). Was het parcours vorig jaar 300m te lang (waardoor Edward de sub 3 uur miste: 3:00:35 en dus een vermelding in Runners World), dit jaar zou het anders uitpakken.
Lees zijn verslag hier onder. Zijn eindtijd: 2:48:23 (zou op 42.2 geweest kunnen zijn: 2:57:39.....)
Een rapportage van RTV-Go staat HIER


Edward:
Het is een klein beetje blaauwbekweer vandaag. Het is koud, maar gelukkig staat er nauwelijks wind. Bij het afhalen van de startnummers verzekerd Henri Thunnissen mij dat het parcours dit keer niet te lang is. De route is aangegeven met permanente borden, zodat iedereen op elk moment de marathon kan lopen. De rode pijl voor de marathonroute. Ik heb met Bertine de Vries, de winnares van de vorige edities, afgesproken om haar te pacen naar een tijd onder de drie uur. Voor mij een mooie kans om zelf ook weer eens onder de drie uur te lopen. De kopgroep, met o.a. Hinke en Jan Venhuizen - die is uitgestapt na de halve - laten we gaan. We willen proberen tempo 4:10 aan te houden. Maar de snelheid komt makkelijk en de kilometers gaan rond de 4:00 min per kilometer. Bertine klaagt niet en volgt makkelijk. Ik voel me stukken beter dan vorig jaar. Op een paar gladde plekjes na zijn de paden rond het Oldambtmeer, goed begaanbaar. Na dik tien kilometer zien we in de verte dat Hinke de kopgroep ook laat gaan. Langzaam lopen we naar haar toe. Bij kilometer 19 zitten we nog een paar honderd meter achter haar. Het zal nog een kleine tien kilometer duren voor we haar echt hebben bijgehaald.

Bertine en ik beginnen nu toch wat te twijfelen over de lengte van de route. We waren in de veronderstelling dat het 2 rondes waren van 21 km. Maar we zitten op dik 24 km als we Vanessa - die na een halve is uitgestapt - tegemoet lopen. Ik heb toch echt een marathonkeerpunt gezien bij de start. Met de gedachte dat de tweede ronde dan misschien maar 10 km is, stellen we ons gerust. Maar als we Hinke bij halen zitten we al in het natuurgebied, en dat was toch de tweede ronde? Hier ligt nog erg veel sneeuw. De paden zijn bijna niet zichtbaar. Bertine gaat voorop en al snel merk ik dat ik haar tempo hier in de sneeuw niet bij kan houden. Bertine gaat op avontuur en ik blijf nog een tijdje met Hinke lopen. Zo te zien en vooral te horen is ook zij geen fan van de sneeuw. Als we de 30 km zijn gepasseerd komt Bertine ons tegemoet lopen. Ze denkt dat ze verkeerd is gelopen. Er stond inderdaad een bord met een pijl scherp naar links richting een gigantische bult, maar is er wel een pad onder de sneeuw? We gaan toch maar weer het fietspad op, maar dan herinner ik me iets over een bult die in de route zou zitten. Ik overtuig de dames en we gaan weer terug. Maar het leidt nergens toe en we horen een paar mensen van boven de heuvel zeggen dat we toch echt dat fietspad moeten hebben.

Ik ben er flauw van. Het ging zo lekker en nu verspelen we minuten. De dames gaan er weer voor maar mijn motivatie is even weg. Sowieso is mijn tempo belabberd hier op de sneeuwpaden. Als we eindelijk de sneeuwpaden verlaten, probeer ik mijn tempo weer te hervinden. Heel erg kapot ben ik nog niet want het rekenen gaat me nog goed af. Ik zit nog steeds op schema voor een tijd dik onder de drie uur. Toch nog maar even aanzetten voor de laatste kilometers. Dan word ik ingehaald. Raar, waar komt die vandaan, en hij lijkt wel heel veel op de loper uit de kopgroep. Al snel zie ik de finishboog maar ik heb nog maar 40 km op mijn klokje. Snap er niks van, moet ik nog ergens een raar lusje van 2 kilometer maken? Maar ik zie Bertine en Hinke bij de finish staan. Harm roept om dat ik een supertijd loop: 2 uur en 48 minuten, maar hij heeft al gehoord van de dames dat we een paar kilometer missen.

Ik weet dat ik wel vaker fout loop, maar Hinke kan er ook wat van. Bij de Dutch Coast Ultra Run by Night (75 km) van vorige week, liep ze ook al verkeerd. Nu lijkt het erop dat Bertine en ik, toen we vlakbij haar waren, niet meer naar borden hebben gekeken maar als een kip zonder kop, naar haar toe zijn gelopen, waardoor we een afslag namen waar toch echt geen bord stond. Balen, vooral voor Bertine die, ondanks de sneeuw, voor het eerst dik onder de drie uur had kunnen lopen, en natuurlijk had ik zelf ook wel weer eens onder de drie uur willen lopen.

Groet,
Edward
Reacties (1)
1 maandag 11 februari 2019 14:29
Peter Pettinga
3 keer is scheepsrecht?
 
© 2000-2019  Loopgroep Bedum, webmaster Peter v.d. Hulst